Poem About Myself As A Student Novels & Stories

ito ang sinasabi ko lagi sa sarili ko. Sa eskwela naman, ibang tao ako. Doon, walang nakakaalam kung sino ako, kung saan ako nakatira, o kung anong klaseng buhay ang tinataguan ko. Kilala lang ako bilang tahimik, laging nakayuko, masipag mag-aral pero hindi marunong makihalubilo. Ayoko kasing makipagkaibigan—takot ako na kapag nalaman nila ang buhay ko, iiwasan din nila ako, katulad ng ginagawa ng mga kasama ko sa bahay.

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

Napabuntong hininga ako habang unti unting ibinaba ang phone ko. Napatingin ako sa paligid. Maraming students. Maraming mata. Maraming taong posibleng may alam. At mas maraming pwedeng maging problema. Pero kaya ko naman. Matagal ko nang ginagawa ito. Mag act na parang wala lang. Maglakad na parang ordinary student. Huminga na parang wala akong tinatagong buong mundo.

But at least I am already a twenty-five year old guy and have a stable life. I’m no longer a child like them who is still at school and learning to become an adult person. Right? At kung lalandi man ako sa iba ay hindi rito sa paaralan. “We don’t need that, students. Makikilala ko naman kayong lahat sa recitations and attendance.” napangisi ako sa sarili nang mabanggit ko ‘yon.

Kahit sa uwian, malayo na ako sa eskuwelahan. Maraming mga estyudante ang nagtatawanan, at alam ko na ito'y patungkol sa'kin. Hindi na ako nagsasayang ng panahon sa kanila, sapagkat sanay na ako, sa araw-araw ba naman na ganito. Sa 'di inaasahan, dumilim ang kalangitan, at papapatak na ang mapaminsalang patak ng ulan. Dali-dali kong kinuha ang aking payong, ngunit sa masamang pagkakataon, ito'y 'di ko makita.

That I should feel it first, smell the scent of it and experience what it is before I can offer it to everyone. Now I understand why all those things happened to me, because I was lacking so many things. I lack love for myself. I don't value myself. I don't trust myself. "Sige na umuwi na kayo." Sabi ko sa mga studyante ko. Sila ang last subject ko for today. They are graduating students. Mga batang punong-puno ng pangarap. Mga batang puno ng potensyal. "Patuloy mo po muna Miss. Last subject ka na po namin eh."

Pag aaya naman nito sa akin. Tatanggihan ko pa sana ito kaya lang naisip ko na wala nga pala akong kasama na kakain ngayong lunch. Ayaw ko naman na maki gulo pa sa canteen at pag tinginan ng mga student doon na akala mo ay isa akong artista na minsan pini picturan pa ako nakakailang kaya ang ganun.

Bagay na ikinatakha agad ng dalaga pero ikinanliit rin ng mata nang makakita ang dalaga ng maliliit na marka sa punong iyon. Kaya naman mas lumapit na ito at nakita ang halos punong listahan ng mga pangalan na nakaukit sa katawan ng punong ito. “Those are the names of students I hurt when I was at your age. I am one of the deliquent students in this Akademia. I used to fight different clusters to prove my strength. Declaring war so that if I defeated them. I can become the most powerful student at our batch.”

Naiiyak ako sa inis. Pangit na nga ‘yung tingin ng mga estudyante, baka mamaya maging pangit na rin tingin ng mga guro ko sa akin. Inis kong pinunasan ‘yung luha sa gilid ng mata ko at pumara ng jeep na kadadaan lang din sa tapat ng unibersidad. Pumasok kaagad ako nang makauwi. Kyle’s P.O.V

Tumango-tango lang si Alice bago ito lumabas ng room namin. Sunod na klase ay Understanding the Self. Pinagawa lang kami ng 500 words na essay about ourselves. Sinulat ko doon kung ano nga ba ang totoo kong ugali. Noon at kung paano ako nagbabago ngayon. Naging honest lang ako habang nagsusulat. Pero hindi ko na binanggit doon na nakarating ako sa future.