I Thought My Time Was Up Novels & Stories

"I am not to be blamed. Nakalimutan mo na ba ang iniutos mo sa akin na inulit-ulit mo pa nga?'' ''I know, I know. Pero wrong timing ka.'' ''Hindi ko na kasalanan iyon. How would I know if it's already a good timing para pumasok na? Kung hinabaan mo lang ang oras ay baka sakali na nagtagumpay ka pa sa misyon mo. Pero limang minuto lamang ang ibinigay mo. Na-late pa nga ako nang halos dalawampung segundo dahil naglakad pa ako mula rito sa opisina ko papunta sa opisina niya.''

Kahit gusto nya nang umiyak ng todo ngayon, hindi nya kayang gawin dahil may kailangan pa syang sabihin. Mapupungay ang kanyang matang napa tingin sa suot na wristwatch, "Time of death..." Napalunok sya ng mariin. Hindi nya kaya, hindi nya kayang sabihin ang oras ngayon. Hindi nya matanggap, "Time of death 2:30 pm." At tuluyan na ngang nabiyak ang kanyang boses.

Naintindihan niya naman, kaya umalis narin ito. Nilibang ko ang sarili ko sa pagbabasa ng w*****d habang naghihintay ng oras. Nang makita ko na 6:30 na ay nagtaka ako kung bakit wala pa si Axel. Hindi naman siya nale-late dahil time is precious to him.

he said as if he felt sorry for me. Defeated, that's what I feel at this moment, and my eyes are filled with the tears threatening to fall again. "Ding... dang..." The loud sound’s of the giant clock broke the silence of the night, signaling that it was already midnight. Mr. Lee said goodbye to me, leaving me alone in the spacious living room as I stared into nothingness. After a few minutes, my steps felt heavy as I ascended the stairs and headed to my room. I needed to find a way to speak with Mr. Hilton. Seven years of waiting is enough, and I can't endure another year of nothing happening.

“Ito. Keycard ng bahay ko. Bukas, dapat naka-ready na ang susuotin ko. Suit. Shoes. Lahat. May meeting ako ng alas-otso. Gusto kong handa na bago ako bumaba.” Si Venice ay nanatiling nakatitig sa keycard. Huh… pati ba naman yun… ako pa ang gagawa? Sa isip niya, parang may kumukulo. Hindi niya inasahan na aabot sa ganito. Hindi lang schedule. Hindi lang documents. Pati ang personal na buhay ni Romer… sa loob ng bahay niya. “Ano na, Ms. Ray?” biglang tanong ni Romer nang mapansing matagal siyang tahimik. “Nakikinig ka ba?”

ELIRA POV Nanginginig ang mga daliri ko habang tinatapos ko ang huling pangungusap sa aking typing test. Eksaktong dalawang minuto bago maubos ang oras sa timer nang mapindot ko ang Submit button sa portal ng kliyente. "I've submitted the sample, Ms. Katherine," hingal na pahayag ko sa earphones ko, pilit na itinatago ang kaba na dulot ng muntikang pagkahuli ni Azriel kanina.

Naging mabilis ang aking paghinga at naghihintay lang na magsalita syang muli. "Okay sweet.", it's Ed. "G**o ka Zandevough!!", gigil na gigil kong saad. "See you later Dame.", iyon lang at nawala na ang aking kausap. I checked the time, it's nine fifty two. Napakatagal ng oras!!! I need to focus, hindi pwedeng ganito, kung hindi ko kokontrolin ang galit ko ay hindi ako makakagawa nang tama.

Nagtataka kong tiningnan ang oras, hindi pa 12 o'clock o lunch time pero bakit tumutunog na 'to? Nagpalinga-linga ako sa paligid at nagsitayuan ang mga kasamahan ko sa newsroom. Bakit..Saan sila pupunta? Dali kong pinatay ang aking computer at kahit naguguluhan man ay sumunod na lamang ako sa kanila sa paglabas. May announcement bang hindi ko alam?

MONDAY. Nagmulat akong may ngiti agad sa mga labi. Nag-inat-inat pa matapos i-check ang oras sa phone. 9AM. Walang text, chat o missed call akong na-received. Walang katok sa pinto, wala kahit isang hint na may nag-trespassing sa apartment ko. In short, pinanindigan nga ni Francisco ang pagkapanalo ko. Yes, I won the game.

Ramdam ko ang pag-init ng aking pisngi kaya napahawak ako dito. Get a grip of yourself, Sanya! Hinawakan ko ang bote at uminom dito. Gusto ko man umuwi ay hindi rin pwede. Nakalimutan ko mag-out sa attendance namin. Salary deduction yun pag nagkataon. Huminga ako ng malalim at pilit na kinakalma ang nagwawala kong puso. I fished my phone and check the time. It's 5:47 AM. Malapit na rin ang out ako.