Novel & Cerita In My Arrogant Opinion

she look at me with disbelief at natawa na lang. She is crossing the line, at hindi ko kailangan ang opinyon ng kahit sino na tao kahit sino pa sila. This is my life, and I will do what I want. Who is she to say that, hindi valid ang opinyon nya lalo na at hindi kami close, at hindi ko rin hinihingi ang payo nya.

I was taken aback by his sudden comment about my attire. It was clear that this man was both direct and domineering, but this was crossing a line. I had dressed modestly for this day and hindi ko naman hawak si tadhana para magkita kami. Anong masama sa cle*vage ko? Kung makaasta parang ngayon lang niya nasilayan ang cle*vage ng isang babae. I raised an eyebrow, refusing to let his arrogance go unchallenged. "Excuse me? My choice of attire is my own, and I won't be dictated to by anyone, including you."

Kaya lang siyempre, minsan hindi maiwasang magpanting ng tainga ko. May ugali kasi itong possessive at palautos. Akala mo ay under nito ang lahat ng mga tao sa paligid. Wala ako doong problema sa pagiging mapresko niya, kasi minsan ganoon din ako. Pero iyong parang pati kami ay pag-aari nito, that sounds f*ck. I am not the person who loves to live under any control or shed of anybody, that's a total absurd!

Lalo na kapag tumitingin siya sa daan. "Osya, huwag mo na dagdagan pa. Baka umasa pa ako lalo, at mag focus ka na rin sa pag da-drive baka mapano ka pa sa daan. Gabi pa naman." Pag iba ko sa usapan. Like, nilunok ko ang urge ng kagustohang umiyak. I remained arrogant and strict in his view because I don't want him to see me weak and affected. But afterall, I'm still honest.

Natatakot silang lumapit sa akin dahil sa ginawa ko. "Come and get me, fuckers!! Y'all haven't even lay a finger on me!! I'll finish this fight on my own, you'll see... I'm gonna, kick all your asses!!!" Sigaw ko sa kanila. I don't care if I sounded arrogant. If it'll help me in this situation then so be it "Life is too short to be a push over, y'know?!" Sigaw ko ulit. "Not too bad, Monhi." Narinig kong salita ni Mitsuya-kun sa tabi ko. He's patting my back with a smile. Eh, what? "Darn, how pathetic we are!"

pagpapaliwanag ko. Hindi ko nga alam kung bakit ako nagpapaliwanag sa kaniya kahit na puwede namang hindi na. I don’t care about people’s perception and opinion towards me. Ang mahalaga ay kung ano ang sa tingin ko ay makabubuti at tama para sa akin. But at some point, I don’t know why but I kinda values his opinion towards me, too. “Bags?”

Tumawa ako bago ako sumimsim ng alak mula sa kupita ko. “Kilala ko ang sarili ko.” Tinapon ko ang natitira kong alak sa kaniyang damit na kulay rosas. Nagulat siya sa ginawa ko. “Iyan ako, ganiyan ang pagkatao ko. Hindi ako pumapayag na tawagin ako ng kahit na anong gustong itawag sa akin ng mga tao sa tabi-tabi. I am an Armano and Armanos are never afraid to humiliate some stupid people in front of many,” sabi ko.

Nagkatitigan kami ng ilang minuto that gave me a chance to check him out bago siya nagsalita. “Pasensya na ah. Nakisingit na ako. Ang bagal mo kasi eh.” Wika niya na nagpagulat sakin. Narinig ko namang napasinghap ang ibang nakapila na nasa likuran namin. I heaved a deep sigh controlling my temper, not letting the others see my reaction. Dahil doon ay hindi ko na lang ito inimik hanggang sa makaalis siya. His voice has a hint of arrogance that I hate the most.

Napahawak naman ako sa aking bibig sa sobrang hiya. Magsosorry na sana ako at tatanungin kung ano ang ginagawa niya rito pero muli siyang nagsalita. "Ganyan ba ang iyong pagpapasalamat? Pagkatapos kong gamutin ang iyong paa?" In no time, I was stunned in disbelief. Nagbago bigla ang tingin ko sa kanya. Behind his gentle demeanor and handsome face, he sounds arrogant and thinks highly of himself. I didn't ask for help in the first place!

Tumingin lang ako sa kanya, taas-kilay, hindi natatakot, ngunit malinaw na nagtatanggol sa sarili ko. Kung kanina ay simpleng asaran lang, ngayon ay pride at ego ang bumabalot sa amin. Wala sa amin ang gustong umatras. “Try another one,” sabi niya sa wakas, mas malamig, pero may bagong layer ng intensity sa tono niya. Mas mababa, mas kontrolado, mas personal. Napangisi ako nang dahan-dahan. “Now that sounds like an actual opinion.”