Indecision Mga Nobela at Kwento

Pareho ang katahimikan—pero iba ang bigat nito ngayon. Hindi na ito katahimikan ng pagkatalo. Ito ang katahimikan ng pagpili. Tumunog ang phone ko. Vincent. Not the war. Not the company. Us. Matagal akong tumingin sa screen bago sumagot. We’ll see, tinype ko. Hindi dahil nag-aalinlangan ako. Kundi dahil ang mga desisyong tunay—hindi minamadali, hindi ipinapangako, at hindi kailangang ipagsigawan.

Sa kabila ng pagpapakasawa sa maraming mga shopping sprees sa nakalipas na ilang araw, natagpuan ko ang aking sarili na naakit sa mga eleganteng disenyo, hindi napigilan ang tukso na magdagdag ng ilan pang piraso sa aking koleksyon. Ang pamimili nang mag-isa ay maaaring nakakapagod, lalo na kapag nahaharap sa nakakatakot na gawain ng paggawa ng mga desisyon nang mag-isa. Hindi ko maiwasang hindi sana isinama ko si Andrew; ang kanyang matalas na mata at mapagpasyang kalikasan ay walang alinlangan na nakatulong sa akin na gumawa ng isang pagpipilian sa pamamagitan ng dagat ng mga pagpipilian.

Ramdam niyang kahit anong pagpili ni Marcuz, may masusugatan. Ang banta ng pagkawala at ang bigat ng mga desisyon ay unti-unting nagpapahiwalay sa kanilang mga damdamin, at alam niyang maaaring ang mga pangakong binitiwan nila sa isa’t isa ay hindi na kayang tuparin sa ilalim ng ganitong sitwasyon.

“Litong-lito na ako. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Nahihirapan akong magdesisyon ngayon.” Kilala siya na taong mabilis lang kung magdesisyon. Magaling siyang mag-isip ng mga paraan lalo na kung may problema sa negosyo o kung may kinakaharap na krisis sa kapitolyo bunga ng mga maling desisyon ng mga employee. Ngunit pagdating sa bagay na ito ngayon, sobrang nahihirapan siya. Hindi niya alam kung tama pa ba ang naging desisyon niya. Hangga’t maaari ay ayaw niyang makasakit, ngunit ang naku-kompirmiso naman ay ang kanyang mag-ina at naiipit. Hindi naman siya dapat nahihirapan, kung tutuusin madali lang naman itong mareresolba ngayon.

“Pero hindi ko alam kung sapat.” Tumango siya. “Hindi ko rin alam.” Sa unang pagkakataon, wala silang plano. Walang galaw. Walang strategy. Dalawang taong pagod, nakatayo sa gitna ng resulta ng lahat ng pinili nila. At sa sandaling iyon, pareho nilang naintindihan: Minsan, hindi mo kailangang magdesisyon agad. Minsan, sapat na ang amining hindi mo pa alam.

Why did he have to tell me now, when everything was already so complicated? As I ran, I battled with a storm of thoughts and feelings. Should I say yes? Should I say no? The decision loomed over me, heavy with consequence. I knew I couldn't afford to make another impulsive mistake, one that I might regret later on. The fear of repeating past errors gnawed at me, urging me to proceed with caution. I couldn't rush into a decision, not when the stakes were so high. But amidst the chaos of my mind, doubt crept in – a nagging uncertainty whispering of potential missed opportunities and the haunting regret of what could have been.

Sagot ko pero hindi ko napansin na natuwa siya sa sagot ko. "Hindi naman lahat ng naiisip nating solusyon ay pwedeng iaapply sa ating mga problema, hindi ba?" Sarkastimong usal niya, sinang-ayunan naman ito ng mga kasama namin. "Before you do a decision, think first the cosequences. Huwag sugod ng sugod, Luhan, baka mamaya magkamali ka naman."

At may desisyon na kailangan kong gawin na hindi na mababawi. Si Prudence ay tahimik, at ramdam ko ang kanyang presensya sa bawat paghinga. Parang alam niya ang bawat galaw ng puso ko—ang takot, ang pangungulila, at ang pagnanais na hindi masaktan siya. At doon, sa katahimikan ng boardroom at sa pagitan ng aming mga titig, alam kong darating ang desisyong iyon—isang desisyon na irreversible.

"Pinag-iisipan ko pa. Gusto ko munang pag-isipang mabuti ang mga desisyon ko dahil ayaw kong magsisi ulit sa huli." I don't want to commit the same mistakes again. Iyon ang napagtanto ko nitong mga nagdaang araw. Ang isang desisyon ay hindi lamang maaaring makaapekto sa 'yo kundi pati na rin sa ibang tao. Na isang pagkakamali at bara-barang plano, hindi lamang ikaw ang maaaring magdusa. Bumuntong hininga siya at dismayadong umiling. "What keeps you from holding on? What makes you think that your marriage is still worth it? Was the three years of pain and suffering wasn't enough for you to give up?"

Parang biglang sumikip ang dibdib ko. Mansion? Kami? Magkasama? Napalingon ako kay Zeph. Tahimik lang siya pero bakas sa mga mata niya ang hindi maipaliwanag na determinasyon—yung tipong wala ka nang choice kundi sumama dahil siya ang may hawak ng sitwasyon. At doon muling sumiksik sa utak ko si Adrian. Paano na si Adrian? Masama ba akong tao kung hindi ako maka-decide?