Novel & Cerita Indecision

May mga desisyon— na hindi mo pinaplano. Hindi mo pinag-iisipan. Hindi mo kinokonsider ang consequence. Pinipili mo lang— dahil hindi mo kayang mawala ang isang tao. At ngayong gabi— pipili si Alexander. Tahimik ang sasakyan. Parehong hindi nagsasalita. Nasa pagitan nila ang file. Ang katotohanan.

mahina niyang dagdag. “Temporary.” “Temporary?” ulit niya habang natatawang umiiyak. “You’re living with her.” Tahimik si Edison. “At araw-araw mo siyang makikita.” Mas bumigat ang boses niya. “Don’t tell me wala kang nararamdaman.” Tahimik si Edison. Pagkatapos, malamig ang sagot: “I make decisions based on what needs to be controlled—not emotions.” Tahimik.

Bagamat hindi ito ang pinakamadaling desisyon, at marami pa silang kailangang isaalang-alang, ramdam nila na ito ang tamang hakbang para sa hinaharap ng kumpanya. Habang si Kairah ay nag-iisip at nagdedesisyon tungkol sa alok ng kumpanya, tumuloy siya sa isang tahimik na araw sa opisina, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. Alam niyang hindi madaling magdesisyon, ngunit ngayon ay mas nararamdaman niya ang bigat ng responsibilidad. Ang mga usapin ng negosyo ay laging may mga sakripisyo, ngunit ito ay isang pagkakataon na hindi niya puwedeng palampasin.

Hindi agad kumilos si Yuhei matapos ibigay ang utos. Nakatayo lang siya sa harap ng screen, nakatitig sa mukha ng lalaking ngayon ay hindi na lang basta profile kundi target na. Sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo niyang nararamdaman ang bigat ng desisyon, hindi dahil hindi siya sigurado, kundi dahil alam niyang sigurado na siya. At iyon ang mas delikado.

"So, what's your decision?" Ilang beses na kumurap si Raquel nang tanungin siya ng Mayor. Hindi niya maiwasang ma-pressure, lalo na't mukhang naiinip na ito sa magiging sagot niya. Pero kasi, hindi basta-basta ang gusto nito. Hindi naman sa nagpapakipot siya—oo, gusto niya ito pero hindi rin naman niya agad-agad na ibibigay ang katawan niya. Humugot siya ng malalim na hininga para pakalmahin ang nagririgodon niyang puso. Gulong-gulo ang sistema niya kaya hindi siya makapagdesisyon.

Maraming pamilyang nasaktan, pero wala siyang sumbat na natatanggap kahit isa sa mga ito. Hindi niya alam kung alin sa dalawa ang dahilan, naintindihan nila ang desisyon niya, ang sitwasyon o baka dahil takot lang ang mga ito sa kaniya dahil hindi siya marunong sa salitang hesitation pagdating sa pàgpàtày?

Bigla na namang nagduda ang konsensiya ko. Habang tumatagal, mas gusto ko na lang sabihin sa kanya ang totoo. Gusto kong ilabas ang lahat ng tinatago ko. Pero dahil sa takot at kawalan ng lakas ng loob, hindi ko masabi-sabi. Ang hirap kasi, pabago-bago ako ng desisyon. Isang minuto, handa na akong sabihin ang lahat, pero sa susunod na minuto, bigla akong nag-aatubili.

Dahil bigla kong na-realize… wala akong instinct na hindi siya kasama. Kapag may gagawin ako, hindi siya thought. Automatic consideration siya. Parang internal voice na nag-aadjust ng desisyon bago pa man ako mag-decide. “Freya ka pa ba kung lagi mo siyang iniisip bago ka kumilos?” bulong ko. Tumawa ako ng mahina. Pero hindi siya masaya. Hollow. Parang sound lang.

Hindi naman talaga iyon ang itatanong ko sana pero iyon ang lumabas sa bibig ko. Hindi pa rin siya tumitingin sa 'kin. "If you believe so, I do." Kumunot ang noo ko. "Bakit naman na sa 'kin ang pagde-desisyon na 'yan?" "Well, for instance, you are the one who lacks confidence. You think you can't win so you don't fight well because it's already planted in your mind that you will lose."

Iniwas niya ang tingin para hindi makita ang paghihirap ng kanyang nag-iisang anak. "If you need to give up one just to gain ten, do it without hesitations. Not everyone will agree with you, some will oppose to your decisions, so don't give them a reason to doubt your consistency and sincerity as their king. Once a decision is made, not even you can change it."