Novel & Cerita Indecision

Zach's P.O.V. *** Decisions. Unless it is for business, I suck on making them. People will say — you know things when you got older. You gain wisdom and become better in decision-making. Sadly. I was living this life for almost three decades and yet decision-making and crossroads were still mysteries for me. I tend to weigh pros and cons in business to come up with an appealing solutions and options— but I figured out that I couldn't do the same thing in real life.

"Let's just go! Let's take a vacation! Let's run away! Don't make this mistake, Ysabelle!" Nangilid ang luha ko. Para bang kailangan ko nang magdesisyon ngayon at sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko alam kung paano magdesisyon. Maybe because I have already decided, even when I know it was a wrong decision, but I already made it. "Luis..."

Mahina. Matatag. “At the end of the day, the decision is yours, Ma'am.” Tumigil siya sandali. Pagkatapos ay idinugtong: “Hindi ko po kayo pipilitin. Kayo ang magdedesisyon.” At iyon ang lalong gumulo kay Vina. Dahil sa buong buhay niya, sanay siyang may nagsasabi kung ano ang tama. Kung ano ang dapat.

Ang isang maling desisyon, isang maling galaw, o kahit isang saglit na pag aalinlangan ay maaaring maging dahilan upang tuluyan nang matapos ang lahat. ***** LMCD22

“Naiintindihan ko, Idris. Pero hindi tayo pwedeng mabuhay ng ganito, laging naghihintay na piliin mo. Hindi ito makatarungan kay Aiden. Hindi ito makatarungan sa alinman sa atin.” Parang may bara sa lalamunan ni Idris, at tumango siya, hindi makahanap ng tamang salita. Tama si Rachel. Pero napakahirap pumili—ano man ang kanyang gawin, may masasaktan. At hindi niya alam kung paano gawin ang desisyong iyon. “Hindi ko alam ang gagawin,” bulong niya sa wakas, ang boses niya pumuputol dahil sa bigat ng katotohanan.

Not all unsure decision can bring you to more worst problem. Ilang linggo na ang lumipas simula noong tinanggap ko ang feelings ni Gemar. Ang akala ko ay pagsisihan ko ang desisyon pagkatapos ng ilang araw pero mali pala ako. Naging masaya ang mga araw na kasama ko siya kahit madalas at patago pa ang aming pagkikita. Fan siya ng mga PDA things pero nakakatuwa naman kahit minsan ay ako na ang nahihiya.

Inabot niya iyon na hesitant pang kunin ng kaharap. Tumingin muna ito sa kanya bago ibinalik ang tingin sa hawak at nanginginig na binuksan ang laman. Napasinghap ito at doon humagulhol na naman matapos makita ang nakalagay doon. Umiiling ito at mukhang hindi gusto ang desisyon niya. Pilit ibinabalik sa kanya. "I can't do this, Luna. I—"

Kung si Pipay ang may kinalaman dito, paano kung may higit pang sikreto na hindi ko pa alam? Habang patuloy na iniisip ang lahat ng nangyari, alam ko na kailangan kong panindigan ang mga desisyon ko, kahit na may mga pagdududa. Kahit na may konsensiya akong nararamdaman, may mga bagay na kailangang tapusin at itaguyod. Hindi ko maaaring hayaan ang mga alalahanin at tanong na ito na magdulot sa akin ng pagkalito, lalo na at may mga responsibilidad na akong kailangang gampanan.

hindi makapaniwalang tanong niya rito. “Uhmm…” tinanggal lamang nito ang bara sa lalamunan at walang ibang sinabi. Habang hawak- hawak niya ang ultrasound picture ay gusto niya sana itong tanungin ito na wala bang paraan para mabag ang desiyon nito? Paano kapag sabihin niya rito na nagdadalang- tao na siya may mababago kaya? Pag- iisipan kaya nito ulit ang desisyon nito?

Simple ngunit puno ng mga bagay na hindi niya masabi. Alam niya ang ugali ni Kiel. Kapag nakapagdesisyon na ito, bihira na itong umatras. Kahit pa may humadlang, kahit pa may magsabi ng kabaligtaran, mananatili ito sa pinili nitong landas. Kung pinili nitong i-delay ang pagbabalik, may dahilan. At kung may dahilan, kailangan niyang igalang iyon.