Indecision Novels & Stories

Pero handa na ba siyang hayaan si Adrian na maging bahagi rin ng buhay niya? Habang tahimik silang kumakain, isang bagay ang naisip niya– minsan, ang pinakamahirap na desisyon ay hindi kung ano ang pipiliin mo, kundi kung paano mo haharapin ang mga pagbabagong kasama nito.

"Let's just go! Let's take a vacation! Let's run away! Don't make this mistake, Ysabelle!" Nangilid ang luha ko. Para bang kailangan ko nang magdesisyon ngayon at sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ko alam kung paano magdesisyon. Maybe because I have already decided, even when I know it was a wrong decision, but I already made it. "Luis..."

Mahina. Matatag. “At the end of the day, the decision is yours, Ma'am.” Tumigil siya sandali. Pagkatapos ay idinugtong: “Hindi ko po kayo pipilitin. Kayo ang magdedesisyon.” At iyon ang lalong gumulo kay Vina. Dahil sa buong buhay niya, sanay siyang may nagsasabi kung ano ang tama. Kung ano ang dapat.

Ang isang maling desisyon, isang maling galaw, o kahit isang saglit na pag aalinlangan ay maaaring maging dahilan upang tuluyan nang matapos ang lahat. ***** LMCD22

Napansin ko ang pattern. Selective. Manipulated. Calculated. Pero hindi ako nagpanic. “Those projections are incomplete,” sagot ko. “You’re presenting partial data.” “Or maybe,” sabat ng isa, “you’re making decisions beyond your expertise.” Tahimik ang paligid. Pero hindi iyon yung katahimikan na walang laman. Ito yung punong puno ng tension. Ng paghihintay. Ng paghusga. Tumingin ako sa kanya.

Siya naman, matapos ang ilang linggong pilit na pumapasok kahit nahihirapan na, ay tuluyan nang nagdesisyong huminto muna. Hindi naging madali para kay Elise ang desisyong iyon. Matagal niyang tinitigan ang mga gamit niya sa pag-aaral nang araw na magdesisyon siya. Ayaw niyang isipin na sumusuko siya. Pero malaki na ang tiyan niya, mabilis na siyang mapagod, at kahit simpleng paglalakad nang matagal ay nakakahingal na.

Nahihirapan akong mag-decide kung ano ba talaga. Ilang saglit pa, ipinaubaya ko na ang lahat sa barya. Kumuha ako ng piso sa loob ng aking bag para ito na ang magdesisyon kung pupuntahan ko ba si Amos o hindi. Kapag head ang lumabas, i-go-go ko. If tail, ignore ko lang siya. Ipinikit ko muna saglit ang aking mga mata bago ko ito inihagis sa ere.

“Naiintindihan ko, Idris. Pero hindi tayo pwedeng mabuhay ng ganito, laging naghihintay na piliin mo. Hindi ito makatarungan kay Aiden. Hindi ito makatarungan sa alinman sa atin.” Parang may bara sa lalamunan ni Idris, at tumango siya, hindi makahanap ng tamang salita. Tama si Rachel. Pero napakahirap pumili—ano man ang kanyang gawin, may masasaktan. At hindi niya alam kung paano gawin ang desisyong iyon. “Hindi ko alam ang gagawin,” bulong niya sa wakas, ang boses niya pumuputol dahil sa bigat ng katotohanan.

Not all unsure decision can bring you to more worst problem. Ilang linggo na ang lumipas simula noong tinanggap ko ang feelings ni Gemar. Ang akala ko ay pagsisihan ko ang desisyon pagkatapos ng ilang araw pero mali pala ako. Naging masaya ang mga araw na kasama ko siya kahit madalas at patago pa ang aming pagkikita. Fan siya ng mga PDA things pero nakakatuwa naman kahit minsan ay ako na ang nahihiya.

Inabot niya iyon na hesitant pang kunin ng kaharap. Tumingin muna ito sa kanya bago ibinalik ang tingin sa hawak at nanginginig na binuksan ang laman. Napasinghap ito at doon humagulhol na naman matapos makita ang nakalagay doon. Umiiling ito at mukhang hindi gusto ang desisyon niya. Pilit ibinabalik sa kanya. "I can't do this, Luna. I—"