Independence Day Quotes Philippines 소설 & 이야기

Hihihihihi! "HAPPY INDEPENDENCE DAY, TYROS!!!!" Sigawan naming lahat habang naka-ngiti ng malawak. Masaya akong natulungan ko sila. Wala na 'yung heavy atmosphere. 'Yung feeling na binabagyo sila. Wala nang mangmamaliit sa kanila. 'Yung uutus-utusan lang sila. They already achieved the equality they have been looking for. And I am grateful that I gave it to them. To us.

May dahilan siya kaya ayaw niyang umuwi ng Pilipinas pero this time, panahon na. Pinag-isipan niya ito nang maige: It's time to get back on track. You're right, Kuya, isa na akong matatag na ina na handang humarap sa publiko. See you, my beloved Philippines. I'm coming home...

Mabuti na lang at wala siyang babaeng kasama rito, dahil baka hindi ko siya makausap nang maayos. Natahimik naman siya sandali bago siya nagsalita, “Man! It was great to be in jail for six months!” Then, he laughed. “After that, I came here and I never went back to the Philippines. That country stole my freedom!”

“Mommy, is the Philippines a beautiful country? You know, we’ve already been to many countries, but this is the first time we’re going to the Philippines.” Walang tigil sa pagtatanong at pagsasalita si Daviah pagkasakay sa eroplano. Even now that they are already in their seats, Daviah kept asking, and the way she talks really seems so mature.

"Look at us now. We're arguing about cave preservation and creek protection. Mas mahirap, pero mas nakakahinga ako rito." "I know what you mean," sagot ko habang pinapanood ang isang agila na lumilipad sa di-kalayuan. "Dito, tayo ang nakikibagay sa kalikasan, hindi 'yung kalikasan ang pinipilit nating sumunod sa atin." Humarap siya sa akin, may maliit na ngiti sa kanyang mga labi. "Salamat, Hera. For coming back to the Philippines with me. Hindi ko 'to kaya kung wala ka."

Maya't-maya rin kung lumingon sa'kin si Lino kaya nginingitian na lang namin ang isa't-isa. "Tama siya. Hindi ko nanaising malagay sa panganib ang aming anak." Lalo pa't may naririnig ako tungkol sa himagsikan. Maraming himagsikang naganap sa Pilipinas pero ang nagtagumpay lang ay ang himagsikang pinangunahan ni Bonifacio at ng KKK.

Parang trip lang niyang titigan ako, ganun. Mayamaya ay may hinugot na papel si Buja at inabot sa kin. "Fill it up. Just for information. What is your country?" "Philippines," sagot ko. "O! Filipino," ani Buja. "I'm sorry but i have no philippine passports available." "You can use any country," sagot ni Thurstin.

Iba naman ang kwarto na nakuha nila mommy and daddy. “Are you happy?” tanong ni kuya. Humiga rin siya sa kama at tumabi sa akin. Nakatutok ang paningin ko sa kisame habang nakangiti. “Masaya kuya, thank pala for making my dream come true na makapunta sa ibang lugar at ngayon from Philippines ay nasa ibang bansa tayo at ito ang Japan. Kaya, sobra-sobrang salamat sa mga pinaparanas mo sa akin.” Napangiti ako na sinasabi ko yon sa kanya.

Kinagat niya ang pang ibabang labi at tumayo. "Sige umalis ka na." Sabi niya at akmang aalis na. "I am sorry dylan." Inaklit nito ang kamay niya and she started to cry. "You chose your dreams over me then i have nothing to say." Sabi niya at iniwan ito. Selfish na kung selfish pero ayaw niyang mawalay ito sakanya, Since mga bata sila magkasama na sila. Sumama pa ito sa pilipinas para hindi sila maghiwalay, ngayon bigla itong aalis at walang kasiguraduhan ang pagbabalik?

mahabang litanya nito sa harap ko habang kinukumpas pa Ang mga kamay. "They're rich Naman na pala, so they don't need my presence anymore" napahilot Naman ito sa sentido dahil sa sinabi ko. "I don't know what you have been through before in Philippines at ganyan mo nalang ka ayaw umowi doon, but the past is past. Don't live in it anymore, masasaktan at masasaktan kalang" napalunok Naman ako nang sariling laway.