Filipino Funny Quotes Novels & Stories

Naiiritang saad ko dito. “Taga outer-space yata tong kasama ko.” Sarcastic na saad ni Felipe, syempre alam ko naman na ako ang tinitukoy n'ya, hindi na rin ako nag-abala na magbigay pa ng kahit anong komento sa sabi nya, basta basta na lamang akong kumuha ng potato chip mula sa side table at umupo muli. Alam ko na rin naman kasi ang takbo ng utak nitong bakla na to, pag ganyan na ang sinasabi nya, mag-uumpisa na yang magkwento.

panunukso niya. “Hindi ko alam na may lahi ka palang Fil-Am.” “Fil-Am? Filipino-American? No, wife. I’m pure and proud Filipino,” taas-noong wika niya. “Fil-Am ka. Feelingero’t Ambisyoso ka,” giit ko. “Ha ha ha. Next joke please,” pang-iirita niya at epektibo naman. “Ewan ko sa ‘yo.” Inirapan ko siya at umalis sa bisig niya.

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

Medyo malakas ang paghigop ko ng sabaw. Napalingon siya. At doon ko unang nakita ang munting ngiti sa labi niya. “Gusto mo?” Alok ko saka inabot ang isa pang nasa basket. Umiling siya, na parang diring diri. “I can’t eat that. Why do so many Filipinos love that freaking food?” “Hoy! Masarap kaya ’to! At saka mukha ka nang nanghihina sa itsura mo, pampalakas to ng katawan baka akala mo” depensa ko sa paninda kong balut.

“Sa bahay na tayo kumain ha. Nag-iwan ako roon ng niluto ko, e. Init na lang natin.” Ginilid ko ang mukha ko. “Fried chicken ulit?” “Hindi. Sinigenggeng,” sagot niya. Tumikhim siya. “May joke ako,” out of the blue niyang sabi. Hindi ako umimik. “Why do crabs never volunteer?” “Bakit?” “Because they're shell-fish.” Ipinaling ko ang ulo sa kaniya. Nakangisi siyang nilingon ako. Umiling-iling ako.

“Bumalik na ang iyong trabaho, pakshet!” Mayroong isang sandali ng katahimikan. Wala akong sinabi, wala siyang sinabi mula sa kanyang dulo, mga nakaiinis lang na paghinga. “Nangangahulugan ba ito na hindi ako nakakakuha ng isang verbal na paumanhin? Nakalulungkot, talaga,” Sabi niya nang sarkastiko. Kung narito lang siya sa harap ko.

Natatawa niya pang sabi. "My false ka nang my false diyan." "Hindi mo alam? Uso kasi ngayon 'yang salita dito sa Pilipinas. Instead of saying 'sorry, my fault', we say 'sorry, my false', ang galing 'di ba?" Bakas pa yung exciteness sa boses niya habang nagku-kuwento. Napa-ngiti na lang ako. Boses bata siya pakinggan na nagpa-paliwanag sa akin―basta hindi ko lang makikita mukha niya. Baka lalo lang ako maasar sa kanya.

Sa Cafeteria ng Opisina… Habang abala sa pagnguya ng kanin na may adobo, si Julio ay parang stand-up comedian na may sariling spotlight. "Ano ang matabang isda?" nakangising tanong niya, hawak pa ang kutsara na parang mic. "Ano?" sabay-sabay naming tanong, sabik sa bagong kalokohan. "FATting!" sabay tawa ng parang siya lang ang proud sa joke niya.

Narinig kong natawa si Jia na para bang ang funny funny ng sinabi ko kahit na seryoso ako. "Mapple, baby, Aciel is a one of the youngest CEO and a bachelor here in Philippines pati na rin sa buong Asia. Sa tingin mo kapag nag offer siya ng kasal sa ibang babae ay tatanggihan siya? I bet not. Ikaw lang ang kilala ko na namroblema dahil in-offer-an ng kasal ng nag-iisang Aciel Lu."

his sweet coat na lalo nag painit ng ulo ko. "So talagang sinasabi mong tumataba na talaga ako huh?" nagtitimping sighal ko sa kanya. He look me confused. "No Misis I was tel.." "Mag tagalog ka nandito ka sa Philippines!" putol ko sa pag english niya conyo naman! "Fuck fin." "Minumura muna ako ngayon?" parang nanunubig ang mata ko. Lalo siya nataranta. "Dammit, No Mi.."