Novel & Cerita Iyotan Ng Magkapatid

"Imposible iyon. Okay?" Inakbayan niya ang kapatid bago nagsalita. "Malay natin." "Ate!" "Why? Wala namang masama kung sakali. Puwedeng-puwede naman kayo." "Ate! Kilabutan ka nga. Mga kapatid mo kami." "Yup. Mga kapatid ko kayo, pero kayong dalawa, hindi kayo magkapatid o magkaano-ano."

Ngunit hindi pa rin naririnig ang sagot ng kanyang kapatid kaya nanatili siyang tahimik, nakatingin lang sa kanyang kapatid na may pagnanais na iparating ang kanyang nais. Sanay na si Katerine na kumain kasama ang kanyang daddy. Nang marinig na dadalhin sila ng daddy nila upang kumain, hindi na siya tumutol at gusto na lang sumama sa kanyang dalawang maliliit na kapatid. Nang makita nilang hindi pa gumagalaw ang mga ito, tahimik lang siya. Napansin ni Miggy ang matamis na tingin ng kanyang kapatid, nag-atubili siya sandali, at sa wakas ay pumayag na rin ito, at unang bumangon mula sa bangko.

Parang bata siya, hindi umaangkop sa kanyang gwapo at mapangahas na mukha. Patuloy si Hevan, "Kung gusto ninyong magkaroon ng kapatid, sabihin ninyo mismo sa inyong Mommy. Kung sasabihin ito ng Daddy ninyo, iisipin ng Mommy ninyo na ito ay kalokohan lamang ng Daddy ninyo."

Kaunting ayos lang dito ay mapapahanay na ito sa mga kapatid at pinsan n'ya kung sa kagwapohan lang din ang pag-uusapan. "Do you want me to help you Ontoy? Hahanapin ko ang mga magulang mo!" "Huwag muna ngayon senyorita, siguro kapag may narating na ako sa buhay senyorita. Gusto kong may maipagmamalaki ako sa kanila bago ko sila harapin," pagtanggi ng binata. Naunawaan n'ya naman ito kaya hindi na s'ya nagpumilit pa.

Napaangat siya bigla ng tingin sa akin. “Kailangang-kailangan ko po ang trabaho para mapag-aral ang mga nakababata kong kapatid. Masipag po ako at maaasahan sa lahat kaya wala po kayong magiging problema sa akin.” Dagdag ko sabay ngiti. “Mabuti naman pala kung gan’on.”

Bigla niyang hinawakan ang braso ni William at nagsalita nang may kaba, “tama ba tong ginawa ko? Kababalik lang niya…” Alam niyang ang kanyang ama ay pera lamang ang mahalaga, at ang kanyang ina ay tiyak na mas gusto si Angel. Para sa kanya, ang batang ito ay bigla lamang niyang isinama sa lakad nang walang plano. “Sulit ba ang salitang ‘kapatid’ para sa panganib na ito?” tanong niya sa sarili.

sambit niya sa isip. Hindi naman nagtagal ay pumasok na rin ang mga kapatid niya. “Ate!...” Tumakbo ang mga ito at tumalon-talon sa kama niya. “Ano ba, ang gulo ninyo!” natatawang sabi niya. Kahit papaano ay pampalubag-loob niya kapag nakikitang masaya ang kanyang mga kapatid. Hindi na sila nag-iisip kung ano ang kakainin nila sa susunod na araw... hindi na rin sila nag-iisip kung may baon ang mga ito sa school.

"I'm sorry, you are not supposed to hear that, pero tama ang magulang niyo masisira lang tayo ng pagsasamang ito, kaya ngayon palang tapusin na natin ito. Mahabang litanya ko Hindi ko na hinintay ang sasabihin ng magkapatid, kaagad na akong tumalikod at tumakbo papalabas ng kanilang bakuran. Lakad takbo ang ginawa ko para

Blue eyes ko. How small world talaga, kapatiran pa ang nangyari sa amin, at ibayong takot ang hatid nito para sa kin. Naniniwala kasi ako tungkol sa mga pamahiin na malas daw kung ang mga asawa naming magkapatid ay magkapatid din. Ayon kasi sa matatandang bulaan(sinungaling) ay isa daw sa relasyon ng magkapatid ang hindi magtatagumpay.

Bahagyang napangiti si Esteban nang marinig ang mga salitang ito, at nagtanong, "Ano sa palagay mo ang pakiramdam ng maging isang malaking kapatid? " Sa tonong pang-edukasyon, sinabi niya kay Esteban, "Dahil siya ang panganay na kapatid, natural na gusto niyang tulungan ang nakababatang kapatid sa kapayapaan. Kung may mangyari sa aking nakababatang kapatid, kukuha ako ng isang grupo ng mga tao sa kanya at tutulungan ang nakababatang kapatid na iligtas ang mukha."