Novel & Cerita Iyotan Ng Magkapatid

Apat kaming magkakapatid at ako ang panganay at shempre ako ang pinaka maganda. Wag na silang umangal kondi mawalan sila ng allowance sakin haha. My kapatid naman ako na nakatspos na pero nag asawa din kaagad. Feeling parang pasan ko ang mundo sa problema ko sa pamilya pero di ako sumusuko my dalawa pa akong kapatid. Nakikita ko din na pinagbubutihan nila ang pag aaral nila at pinapangako nila sakin na pag naka tapos sila babawi din sila sakin.

Kung titingnang mabuti, madali lang talaga mapag-iba ang magkapatid. ヽ(｡◕o◕｡)ﾉ.

"Niccolo, kapatid kita. Mahal kita. Kung ano mang mayroon ako ngayon, o tinatamasa ko, gusto ko lahat ng iyon mayroon ka rin. Kaya nga tayo magkapatid, kasi dapat share tayo. Hindi ko dapat solohin ang trono, dahil you also have a right. Magkapatid tayo." Nakangiting sabi niya sa kapatid at nilapit ito sakanya Pinahid nito ang luha sa mata. "Nakakainis ka naman. Ang tanda tanda ko na, pinaiiyak mo pa ko." Parang batang maktol nito. Natawa nanaman siya at ginulo

"P-Paano pong magpinsan na magkapatid?" "Iisa sila ng Daddy, at ang Mommy nila ay magkapatid. Naging kabet ng Daddy ni Treyton ang Auntie nito, at naging bunga no'n si Theo. Tinanggap ito ng Mommy niya, pero si Treyton ay naging masama ang loob. Hindi niya matanggap ang ginawang panloloko ng Daddy niya, kaya siguro nasaktan ka niya dahil nakita niya kayong magkasama ni Theo. Iniisip siguro ng batang iyon na baka lokohin mo rin siya."

Well hindi naman s'ya magagalit dito kung mag boyfriend na ito. Nasa tamang edad na ang dalawang kapatid at kung ano man ang mga desisyon ng mga ito sa buhay, wala s'yang karapatan na hadlangan ang mga kapatid unless kung ikakapahamak ng mga ito.

Bumunghalit siya ng tawa pero kaagad nahinto ng tiningnan ng masama ng panganay niyang kapatid. Napatango ako. Tama nga naman ang mga kaibigan ko. “Hayaan mo na mga kapatid mo, Gardo. Para ka namang iba. Kapatid na ang turing ko sa inyo. Kung sakali ba na lumayas ako sa poder ng mga magulang ko ay sasama kayo sa akin?” “Sama!” sabay-sabay na bigkas ng tatlo. At saka hagalpakan kaming apat ng tawa.

"Alam mo, bata ka pa ang marami ka pang mararating sa buhay. Kaya pabayaan mo 'kong tutulong sa iyo at sa kapatid mo ah? Nakikita ko pang mahal na mahal mo ang kapatid mo, tapos pa gala-gala lang kayo rito, hindi mo naman siguro gustong may mangyaring masama sa kaniya diba?" Dahil sa sinabi ko ay nakita ko itong papaiyak na. Napangiti naman ako at niyakap ito. "S-salamat po..." "Simula ngayon ako na ang Nanay, Tatay at Kapatid niyo ngayon. Aalagaan ko kayo simula ngayon." Pinatahan ko naman ito ng tuluyan na itong umiyak. Unti-unti naman umiyak ang kapatid niya kaya kumawala ito sa yakap ko at pinatahan ang kapatid.

We respect everyone, that's how our Mom taught us. Na ang magkakapatid dapat hindi nagaaway. She also said na karaniwan lang daw na magaway ang magkapatid but for her it's a big no, dahil kung lagi kayong magaaway kahit sa simpleng bagay mahihirapan kayong makipagcommunicate sa kanila in the near future.

Na-miss ko ang ganitong bonding naming magkapatid na parang mga aso at pusa kung minsan pero solid ang pagmamahal at pag alaga sa isa’t isa. Malaki na ang kapatid ko, may sariling buhay, may sariling desisyon at handa nang bumuo ng sariling pamilya. Kaya kailangan kong sanayin ang sarili ko na malayo sa kanya, sanayin na hindi sa lahat ng oras ay nariyan siya sa tabi ko. Dahil sa oras na magkaroon siya ng asawa at bumuo ng pamilya, hindi na ako ang unang priority niya.

“Kuya, Kiffer. Pwede mo ba akong ipakilala sa mga tropa mo? Baka may mapusuan rin ako sa kanila.” Pinandilatan niya ang kapatid. “Magtigil ka na, Len-len.” Nakakahiya talaga ang kapatid niya! “Umayos ka nga. Mag-aral ka na lang kaysa naghahanap ka ng mga lalaki.”