Japan To Tagalog Words の小説・ストーリー

Tumango tango niyang sambit. "Hapon ka pero mas fluent ka magtagalog kaysa pinsan mo no?" puna ko kasi madalas ang conyo ni Rare. Hindi maaring hindi magsamot ang tagalog at Ingles sa isang sentence. "Yeah, mas laking Pilipinas kasi ako Kumpara kay Rare. Half japanese lang rin naman ako eh. Nga pala dont say this to Rare. Please?"ngumuso siya at nag pauppy eyes.

"J-Just do anything you want, Klyton---" "It should be babe, not Klyton." What the h*ll. "Anong katarantaduhan---" "You should talk calmy. Japanese people hold their temper like how they hold a glass of wine on their hands," sermon sa'kin nito. Palihim naman akong napairap. "F-Fine." "Put your hands on my arms, okusan." "Okusan?" "It means wife."

Tumuloy na si Jeon sa loob, kailangan niyang humakbang dahil may harang na kahoy ang pinto mga hanggang tuhod niya ang taas na ipinagtaka ni Jeon. "Hello, is anybody here!Taow pow.Magendeng arew pow" sabi ni Jeon nan nangpilir mamgsalita ng tagalog. Back in So gapore hababg naionis aa pagrerwport ng mga onupahang detectivr ya nangaral ng ilang basic Tagalog si Jeon. Naisip niya kase na dapat ay makapag salita siya ng tagalog para maintindihan siya ni Trisha. Hndi nga lamang niya alam na napakahirap palang aralin.

Umuklo s'ya at ginawaran ito ng halik sa labi. "Pupunta ako ng Japan ngayong araw bubuwit, magpagaling ka ha!" malambing na paalam n'ya sa dalaga. Nagsalubong ang kilay nito na tumingin sa kan'yang mga mata. "J-Japan? I-Iiwan mo ako?" "Pansamantala lang, babalik din agad ako pagkatapos ng trabaho ko doon," sagot n'ya rito.

Maliit lamang iyon na dalawa o tatlo ang kayang ilulan. “Saan tayo pupunta?’, ngumuso ako habang pilit na hinuhuli ang mga mata niya. Kakaiba ang mga mata niya ngayong araw at hindi ko din mabasa kung anong pinaplano niya. Iiwan niya ba ko rito saka siya uuwi na ng Pilipinas? Hindi naman siguro. I never been in Japan before dahil for me , Japan is for couples only. Pero does it mean, we're couples? For real?

KANABATA 36 KITANG-KITA ko kung gaano kasaya si Eli nang sinalubong nito si Arken sa labas ng bahay. Nakatunghay ako sa bintana nang marinig ang sasakyang tumigil sa labas. Marami itong mga dala, ang iba ay kinuha pa ni Jela sa sasakyan, mga kailangan namin dito sa bahay. Gusto kong bumaba para samahan sila ngunit may pumipigil sa akin lalo't hindi naman naparito si Arken para sa akin kung hindi ay para sa mga bata lang. Hinaplos ko ang impis pang tiyan, tila sinasabi sa buhay na nasa sinapupunan na nandito ang kanyang tatay.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

He is a fucking asshole! Kaya naman ng kausapin ako ng Lieutenant Taguro ng Tokyo, Japan, through e-mail, dahil hindi naman nila kilala ang tunay na ako ay tanggap mo ang offer nila. Atleast makakabawi ako sa hayop na damulag na iyon,ay pera pa ako.

"Baka'iroo" sabi ni Mafuyu. [baka'iroo/baka yaroo] your idiot in japanese. "Ayan kana naman Mafuyu, nagsasalita kana naman ng salita nyo. alam mo naman nasa pilipinas tayo mag japanese ka."-Lance. "Sorry naman. kakagaling ko lang kasi sa meeting, lahat sila mga japanese. syempre mahahawa ka talaga."-Mafuyu.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”