Jealousy Novels & Stories

It was built four years ago. “I'm still mad, Hera.” Bungad niya pagkarating namin. “What did I do this time?” Tanong ko. “No, I'm not mad. I'm jealous to be exact. I couldn't stay mad at you but this jealousy is killing me.” “Why would you be jealous, Alexander? There's nothing to be jealous of.” Sabi ko. “You're so beautiful that every guy who sees you could be badly smitten.” “You're overreacting, Zander.” Sabi ko sa natatawang tono.

Tila nagatungan pa nga ang panggagalaiting nararamdaman ko. "You're jealous..." kantiyaw ng aking isipan habang iniinom ang alak na isinalin ko na naman sa aking baso. "Nah... I'm just furious. Hindi dahil nagseselos ako kung hindi dahil baka malaman ng magulang ko ang pagpunta ng lalakeng iyon dito sa bahay. Ano na lang ang iisipin nila? Na hinahayaan kong magpaligaw ang asawa ko sa g*gong iyon? Na kesyo pinapabayaan kong may umakyat na lalake sa pamamahay ko? And that's what I am mad for."

"I think I just saw him got jealous! May something 'nong napatingin siya sa inyo ni Lio eh. Gosh, feel ko talaga he likes you!" I tried to ignore what Love just said and just fastened my seat belt so we can go. But shocks, I can't get that idea out of my mind right now!

"What?!" "Are you jealous?" he asked with an annoying smile in his face. "Of course I am! What are you expecting me to feel? You bastard!" I shouted. "Good God, why did you make Elise so straight forward?" he asked looking at the ceiling like an idiot. "Do you expect me to be like those girls in the movie who always deny their feelings and jealousy even though it's killing them inside? Hindi ako pabebe!" nakakairita talaga ang ngiti niya.

Sabat samin ni Av kaya pareho na sila ngayon ni Jaz na nakangisi sakin. Hayy! oo nga pala no? akala ko talaga nakalimutan na nila nakakainis hmp 'tong dalawang to talaga kapag talaga chika hinding hindi ka nila papalampasin! Lumakad na kami papalabas ng room para pumunta ng canteen para kumain. Habang naglalakad naisip ko na naman ulit yung sinabi sakin ni mommy. Kilala ko' tong dalawa, talagang hindi nila ako titigilan hangga't diko sakanila yon nasasabi, thankful din naman ako sa kanila kasi di ko talaga alam kung ano rin yung gagawin ko kaya nga ayaw ko sumama kay mommy kasi comfortable na ako sa mga kaibigan ko at ayaw ko ng kumilala pa ng bago kasi baka hindi naman kasing genuine nila A

MIZAGH'S 'POV Agad kong ibinaligtad ang table sa office ko kaya nagkalat ang mga ginagawa kong design plans for my commissioned work. I do not care kung kailangan ko ito ulitin o kung gaano iyon kaseryosong problema. Ang hindi ko matanggap ay ang impormasyong nakikita ko. “Fern, how dare you live a happy life after what you did to me?!” nag-aapoy sa galit na sigaw ko.

Sa huli ay mahigpit niya akong niyakap bago umamin. "I'm scared... I don't want to share you. I don't know how long will I be able to hold my jealousy... baka hindi mo na ako lapitan kapag may magawa akong hindi tama. My jealousy is eating me, love... I might do something bad... ayaw kong magalit ka sa'kin," I get it. He's jealous. Bahagya kong hinaplos ang kanyang likod para pakalmahin siya.

He was a typical goodboy. "The way you're acting right now, that thing is called jealousy. You don't want him with any other man. You feel bad, you got mad, you feel like someone's gonna snatch her away from you. You want her for yourself alone. That's what jealousy is, Rain. You are jealous of Axel because you like Nahara…"

I keep staring at the screen of my phone waiting for his name to pop up, pero hindi nangyari. I hate this feeling. My jealousy is slowly eating me. I want to curse out loud. "What the fuck had just happened. Are they freaking kidding me!?" Gusto kong sumigaw at magwala. Bakit ang sakit-sakit sa pakiramdam? Ito ang unang beses na nakaramdam ako ng ganito. Kung ito ang sinasabi nilang selos pwes ayaw ko nito. I hate this feeling. Bakit kailangan ko itong maramdaman sa kanya? Akala ko ba mahal niya ako at hindi niya ako lolokohin. Ano 'to pinaglalaruan niya lang ba ang damdamin ko?

Hindi ko alam kung bakit ako nairita at nainis sa pakikipagpalitan niya ng ngiti sa lalaking iyon. I didn't understand what was happening to me. Natapos ang kasal ay hindi ko na binitawan si Kim. I was afraid na baka isang lingat ko lang ay makasingit ang binatang iyon. Ni hindi ko na nga inalam ang pangalan at ako'y bwisit sa pagmumukha niya. I don't know but........i felt like he was a treath to me. Kung para saan hindi ko rin alam. Basta ang alam ko lang ay ayaw kong lumalapit siya kay Kim. Ayaw kong nginingitian siya ni Kim. I am jealous. Ohhhh fuck am i? Am I.....jealoused? Damn...no...no...no...it can't be. Fuck..! Kim is my bestfriend.