Joan Didion Novels & Stories

"November 11th: Nagsinungaling siya sa akin. Hindi niya kaibigan iyon, mula sa … Jacquez family. Bakit kailangan nilang hilingin sa akin na ibalik ang painting na ito? Nahanap ba nila ako?" "November 17th: May nang-stalk sa akin. Buti na lang at araw-araw niya akong sinusundo." Ang mga entry sa diary ay tumigil dito. Dahil sa isang aksidente, namatay si Joan noong ika-19 ng Nobyembre. Puno ng luha ang mukha ni Calista. Hindi niya maisip ang naramdaman ng kanyang ina nang ilagay niya ang diary dito.

“Kung ayaw mong barilin kita ngayon, huwag mo nang ibubuka iyang bibig mo. Nagkakaintindihan ba tayo?” Tatlong beses tumango si Joan dahil sa takot. Baguhan pa lang siya sa Allamino Mafia, at hindi pa siya gaanong sanay sa ganitong pakikitungo sa kan'ya ng mga tao, lalo pa nga kay Vivianne dahil mabait ang trato sa kan'ya ng babae sa Syneverse. Vivianne knew about that information, too. Dapat kasi ay sa loob lang ng warehouse magtatrabaho si Joan, pero dahil sa pagiging former hair stylist nito ay inatas sa kan'ya ni Alfred ang pakikipaglapit kay Vivianne.

Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ako ang unang umiwas nang tingin, paano ba naman kasi kitang kita ko kung paano niya kagatin at basahin ang ibabang labi nya. " Sit " maawtoridad nyang utos. Umupo ako sa harap niya habang kurot-kurot ang mga kamay ko sa sobrang kaba ko, namamawis na ako kahit napaka lamig naman dito sa loob. " How old are you? " pormal niyang tanong. Yun ba agad ang tanong? hindi full name? " 25 Sir " " Full name " " Mary Jane Santos "

Dinampot niya ang kanyang unan at niyakap ito nang mahal, umiiyak ng malakas sa loob ng kanyang unan hanggang sa ito ay naging napakabasa. Bumukas ang pinto ni Amy sa sandaling iyon at tumakbo si Joan sa loob dala ang laptop niya, sumisigaw," nag alok ang pinakamayamang tao ng Amerika na maging isa sa shareholder ng aming kumpanya."

" sagot ko dito habang tumatawa. "Eh syempre, sa mga telenobela kong nabasa Best. Alam mo na, mahilig ako sa mga pocketbooks kaya naman may idea na ako sa mga ganyang bagay." nakabungisngis na wika ni Joan. Natawa naman ako sa mga sinabi nito. Mahilig nga pala itong magbasa ng mga nobela. Ang allowance nga nito halos doon lang napupunta dahil panay bili ng pocketbooks sa bookstore. Ewan ko ba kung bakit libang na libang ito sa pagbabasa sa mga ganung bagay. Wala kasi akong kahilig-hilig sa mga ganoon. Mas gusto ko magbasa ng mga tunay na libro dahil mas marami akong natututunan.

Lumapit siya sa sink saka bahagyang nagsalin ng tubig sa kamay niya. Pero bago pa siya tuluyang makapagpahinga— bumukas ang pinto ng comfort room. At agad siyang natigilan nang makita kung sino ang pumasok. Joan. Naka-black sunglasses ito kahit nasa loob ng building. Elegant pa rin. Flawless. Nakasuot ng fitted white dress habang hawak ang mamahaling handbag. Parang isang taong hindi kailanman dapat nasasaktan.

KINABUKASAN, ARAW ng Linggo, maraming dumalo sa misa ng San Joaquin at alam ko ring magiging kakaiba iyon sapagkat matitikman ng lahat ang katas nina Padre Tiago at Padre Isagani. Bilang kanyang sakristan ay tumulong ako sa pagpapakain niyon sa mga tao at nang oras na para gawin iyon ay tiningnan ko ang reaksyon ng bawat isa nang nguyain nila ang malutong at manipis na tinapay. Nakita ko sa kanilang mga mata ang kakaibang satispaksyon at ang ngiti na para bang ngayon lang sila nakatikim niyon.