Romans & histoires Joshua Hong Birthday

tanong sa kanya ni Shaun. "Ano pa ba? Wala naman tayong gagawin mamaya, ha?" sabi naman niya sa kaibigan. Tumawan si Shaun. "Nakalimutan mo na yatang birthday ng kaibigan nating si Josh. Pupunta tayo ngayon doon. Hindi puwedeng hindi dahil magtatampo iyon." Kumamot si Samuel sa kanyang ulo. "Oo nga pala. Nakalimutan ko. Okay sige. Pupunta ako. Magbibihis lang ako sa bahay," sabi niya sa kaibigan.

Arabella: Maligayang Bagong Taon. Joshua: Maligayang Bagong Taon.

Para tuloy gusto niyang i welcome ang mga langaw na mag-landing sa kanyang bunganga. Siya nga pala si Judith Dimaculangan, 23 years old pa lang siya pero sandamakmak na ang problema na kanyang dinadala. Ewan nga lang niya kung talaga nga bang may kinalaman ang petsa ng kanyang birthday. Sabi kasi ng isang manghuhula, ang taong otso raw ay puro paghihirap. August 8 ang kanyang kaarawan kaya kung talagang maraming paghihirap ang mga Taong Otso ay doble-doble iyon sa kanya dahil ika-walong buwan din ang Agosto.

nakasimangot na wika ko. "Mas gusto kong kantahan mo ako sa birthday ko. Birthday gift mo na lang," nakangiting wika niya. Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko nga pala alam kung kailan ang birthday niya. "Kailan birthday mo?" gulat pa ring tanong ko. "Tapos na kasi ang birthday ko noong magkakilala tayo kaya hindi mo alam. Sa October 3 kaya lang ay nasa Singapore ako noon. Pag-uwi ko na lang. Okay lang ba?"

Kinunutan siya ng noo, sandalng inalis ang cellphone sa tenga, ibinaba at tinakpan ang mouthprice bago nilingon si Gene na seryosong nakatutok ang tingin sa daan. "Anong petsa na ba ngayon, Heneroso?" "24th of September." Napasinghap siya. Isang linggo mula sa araw na iyon ay kaarawan na niya! Ibinalik niya sa tenga ang cellphone. "I lost track, hindi ko namalayan ang mga araw." Deewee chuckled on the other line. "You forgot your own birthday?" Natawa rin siya. "I don't really celebrate my birhtday. Nasanay ako sa nakalipas na mga taon na kumakain lang sa labas kasama si Gene tuwing kaarawan ko. Iyon na ang celebration ko."

Umiling si Quinn at sinabi, “Bakit naman? Inimbita nila ako bilang bisita, kaya, kailangan nila akong pagbigyan.” Bumuntong hininga si Janus at sinabi, “Mabuti naman… Sa totoo lang, ang huli kong punta sa isang charity dinner ay dalawampu o tatlumpung taon na sa Hong Kong. Kahit kailan ay hindi na ako pumunta sa ganitong okasyon simula noong pumunta ako sa United States. Kaya, ngayong araw ang tamang oras para sa akin para pumunta at magkaroon ng ilang karanasan.”

Tuloy-tuloy ang lakad ng dalawa patungo sa stage upang harapin ang birthday celebrant, si Karidad. “Muntik na ‘kong umuwi, kasi akala ko hindi ka na darating. Oh, by the way. Na meet ko na ang asawa mo. She’s beautiful and I think, a decent one. Hindi tulad ng iba diyan,” ani Joshua na iniisip ang ginawa ng mga pinsan ni Luna rito. Tinapik lang ni Marcus ang likod ng kaibigan bilang komento saka napatingin kay Luna.

Kanino ba siya nagmana ng karupukan? "WEDNESDAY next week ang alis natin pa-Hongkong. Doon na namin sasalubungin ni Aicel ang birthday namin," ani Sixto sa kanya pagkalapag ng passport ni Aicel sa harap niya. Dinampot niya iyon saka sinilip kung tama ba ang detalyeng nilagay nito. "I didn't change it don't worry," "May sinabi ba ako?" sarkastiko niyang tanong.

“Kaya siguro napagod siya kasi masyadong bibo ang jowa niya.” “Natutuwa akong makilala ang kaibigan ni Celine,” pagbabago ni Joshua ng usapan. “Pasensiya na dahil hindi ako masyadong nakapagpakilala kanina. My name is Johshua,” he greeted, wearing his gentleman’s mask. “Mingyu Kim,” pagpapakilala naman ni Mingyu. “Ako ang matalik na kaibigan ni Celine.” “I see,” aniya Jeonghan. “Siguro nagulat ka noong bigla nalang nagkaroon ng jowa ang best friend mo ‘no?”

paninigurado ko. "Seriously did you really call me out here just to ask about this stupid picture?" naiiritang tanong niya. "My appologies, aalis na ako." Tumayo na ako at binawi ang larawan. Aalis na sana ako nang maalala ko. "Anong eksaktong araw ng kaarawan ng kapatid ni Warren, at nasaan na siya ngayon?" muling tanong ko. "J-june 27," nagdadalawang isip na sagot ni Joshua. Alam ko ang araw na iyon.