Just Call My Name And I'll Be There นิยาย & เรื่องราว

Bumalik sa akin ang kanyang sinabi noon. "Always remember that when you need me, just call my name and I'll be there. Walang pag-aalinlangang darating ako. Always!" "DAMN YOU, THIRD!"

"Basta mag-ingat ka palagi, at kung may kailangan ka, nandito lang ako. Just call me Ty at pupuntahan agad kita." "Thanks Danica but I guess ikaw ang mag-ingat." "What do you mean?" takang tanong n'ya rito. Alam n'yang may nagbabanta sa buhay n'ya pero hindi n'ya alam na may alam ang kaibigan dito.

Anong expectations ba 'tong pinagsasasabi ko? Hay naku! Bahala na. Callie: I'm Dweyne. Sinungaling na kung sinungaling pero wala namang masama sa name na binigay ko. Kasi Nickname ko naman 'yon. Ang bilis niyang mag reply. Tipong Kaka send ko pa lang nag t-type na siya. Zaiden: Ikaw si Dweyne? Alam kong ‘di ko naririnig boses niya sa reply niya pero sounds like parang kilala niya ako or something?

sagot niya. Hon? I just shrugged my shoulders. Iyon din kasi ang tawag niya kay Sienna. Wagi ang mga ngiting isinukli ko sa kanya. “Then let’s make a deal. Tawagan mo ako kapag kailangan mo ako, at tatawagan naman kita kapag gusto ko ng…” at bumulong ako sa tenga niya. “S3x…” Clyde nodded his head.

Parang sinasabi, “Good luck, girl.” Huminga ako nang malalim. Kaya mo ‘to, Alex. Tumunog bigla ang phone ko. Message from Mr. Efficiency himself. Callisto: Parking. Be there in two. Wala parin hello, walang good morning, walang emoji. Tinitigan ko muna ‘yung screen sandali, gusto kong matawa na parang gusto ko na ring umatras. He actually meant it. This is happening. In two minutes.

bukas balik ako para sundoin kita, papunta kina Alliyah. "Oo nga pala" okay sige, chat mo na lamang ako.. ito nga pala ang contact number ko, pag bibigay ko, rito ng akin contact. nakangiti wika ko kay JC. ay oo nga pala, mabuti na paalala mo sa akin . marahan sagot nito pag katapos ay kinuha ang cellphone, mula sa kanyang bulsa. "Ahh Marfa?? tawag nito s aakin pangalan..

bulong niya. Ngumiti ito at mas lalong inilapit ang mukha sa kanya, sapat lang para marinig ito sa gitna ng hampas ng alon at ihip ng hangin. "Gabriel. Call me Gabriel, Lira. Here… in this place, and at this moment… I have no name, no title. I am just a person… and you're the only one I allow to call me that."

“You deserve peace, girl.” Napangiti ako, pero bago pa ako makasagot, nag-vibrate ulit ang phone ko sa bag. Lumingon ako, kinabahan, pero hindi ko agad kinuha. Nang marinig ko ulit ang ringtone, napatingin ako sa screen. Mayor Romulus is calling

"Oo." "Viara, hindi kita pipigilan. Pero hindi ibig sabihin na iiwan kita." Napatingin ako sa kanya. "May sarili kang buhay." "At may sarili kang buhay. Hindi naman ibig sabihin na hindi na tayo magkaibigan." "Pero paano kung kailangan kita?" "Then call me." "Anong oras?" "Kahit alas-tres ng umaga." "At kung tulog ka?"

Kaagad rin siyang lumingon sa kinaroroonan ko kung kaya't nagtamang muli ang panginin naming dalawa. Wether it's Theo or nothing, I'm looking forward to meet you in person, Mr. John Smith. End of chapter