Just Nothing Novels & Stories

“This just feels new to me and…” Hindi pa naitutuloy ni Zerina ang sasabihin ay kinurot na ni Lucas ang tungki ng ilong niya at saka bahagyang ginulo ang buhok niya. “It’s that neophobia again…” napapailing na sabi nito pagkatapos. Alam din kasi nito ang tungkol doon. It’s a secret between the two of them dahil nakiusap si Zerina na huwag muna iyong sabihin sa parents nila. She doesn’t want them to worry. “Kung may physical aspect lang iyang neophobia na iyan, matagal ko nang binugbog. Ewan ko ba naman kasi kung bakit ka nagkaroon ng ganyan. But whatever it is… ako ang bahala sa iyo, Zerina. Wala kang dapat ipag-alala, okay? You can count on me, always…”

At alam kong isang oo lang ang kailangan para tuluyang magbago ang takbo ng lahat. “Jayden…” ulit ko. “Just lunch,” sabi niya. “No party. No pretending. Just us.” Just us. Parang napakasarap pakinggan. Pero napakadelikado. Dahil alam kong kapag nasanay ako sa “just us,” mas lalo akong masasaktan kapag bumalik siya sa pagiging untouchable. Huminga ako nang malalim.

Nang handa na siyang magsalita, ibinuhos niya sa akin ang lahat ng kanyang nararamdaman. “Bakit laging ganito, Chezka?” tanong niya habang hawak ang kanyang ulo. “Sa tuwing uuwi ako, sa halip na kapayapaan ang makukuha ko, gulo at reklamo naman ang sasalubong sa akin. Pakiramdam ko ay parang nakagapos ako sa isang relasyong walang patutunguhan. Siya ang laging humihingi, laging umaasa, at laging nagrereklamo. Hindi niya nakikita ang aking pagod, hindi niya nauunawaan ang aking mga problema. Ang tanging alam niya ay kung ano ang kanyang gusto at kung paano ito makukuha.”

RIZ Have you ever sat down in front of someone and heard what they were saying but you’re not really listening? It’s like you shut the person out and everything else around you because it’s the only way you can keep your sanity. Kasi ganoon ang pakiramdam ko ngayon. I tried so hard to put myself together. Kahit gaano kahirap bumangon sa umaga, pinipilit kong magmulat. Para kay Justin. And finding out he’s been keeping this thing from me made me mad. Moreover, it made me sad.

Parang si Lance kasi ang lalaki. Miss na miss na niya ang binata. Halos isang buwan na ang nakalilipas magmula nang huli silang magkita. Ganoon na rin katagal na wala silang komunikasyon. Hindi pa rin niya makontak ang numero nito and she was blocked on his all social media accounts! Natuklasan niya iyon nang sumunod na araw matapos nilang pormal na maghiwalay ni Joshua. Nagpadala rin siya ng email kay Lance pero wala naman siyang nakuhang reply. Nang puntahan niya ito sa apartment nito sa New York makalipas ang isang linggo ay wala rin ito roon. Hindi na niya alam kung paano at saan niya ito hahagilapin. Hindi niya alam ang address nito sa Pilipinas.

Ngumiti ako kay Tito at tumango. Ramdam ko rin na mabait si Kieferd pero halata rin na may kasungitan siya. Nagpaalam ako kay Tito upang umakyat sa taas sa k’warto ko upang magbihis na. Nagbihis lang ako ng isang simpleng dress na pinarisan ko ng isang doll shoes. Nagsuklay lang ako, hindi ako sanay gumamit ng mga make-up make-up kaya naman tamang punas lang ako sa aking mukha.

Habang isang sofa sa sala at maliit na lamesa sa gitna. Walang TV o anu pa mang appliances. Kahit ang pader ay tanging wallpaper lang na halatang luma na dahil sa pagiiba ng kulay at naging dilaw. Walang ni isang litrato ang nakasabit doon bukod sa salamin. It looks and feels empty. Napakunot ang noo ko saka ko narinig ang pagbukas ng pintuan. At halos nabilaukan ako ng makita ang manipis na naman niyang damit.