Novel & Cerita Just Nothing

Ganun rin ako. " May isip ka pala dude " biglang sabi ko rito. " Gago. Anong tingin mo sa akin wala " asar na sagot nito sa akin. " Oo " sagot ko at tumawa. Napapailing na lang ang dalawa sa amin. " What is it? " singit ni Zero habang nang aasar ako. " Ayun na nga. Wala naman tayong gagawin bukas. Why don't we go to the church? " nag aalangang tanong ni Zarick.

Sa tahanan na kaniyang tinutuluyan, hindi kamag-anak ang trato sa kaniya kundi katulong, and she is enduring it up until now dahil wala siyang choice. Until now ay mabigat parin sa loob ni Sofia ang panibagong rejection na natanggap niya kahapon just because she was short of height. Kung pagbabasehan sa credentials niya at hindi sa height niya, Sofia can assure that she can excel in his job that a tall person can do.

madiing Sabi ni James Natahimik saglit pero nagsimula na rin uli silang mag kwentuhan. "I'm just telling na hindi mo na kailangang gawin yun naaabala ka lang pwede n'yo namang hintayin na lang ako dito" pagpapaliwanag nya Napakunot ang noo ko at napatigil sa pag ce-cellphone "Hindi naman big deal yun Lucas" tumingin ako sa kan'ya nakahilig ang ulo n'ya sa sandalan ng upuan.

He wants this roleplaying as husband and wife goes smooth without trouble. Maingat na inilapag ng binata ang paper bag na naglalaman ng pagkain sa passenger seat nang makasakay na siya sa kanyang sasakyan. Wala si Tristan para maging driver niya dahil nababadtrip siya rito. Hanggang ngayon ay hindi niya ito pinapansin sa building niya. He’s just giving him silent treatment and answering him by nodding or shaking his head.

“This just feels new to me and…” Hindi pa naitutuloy ni Zerina ang sasabihin ay kinurot na ni Lucas ang tungki ng ilong niya at saka bahagyang ginulo ang buhok niya. “It’s that neophobia again…” napapailing na sabi nito pagkatapos. Alam din kasi nito ang tungkol doon. It’s a secret between the two of them dahil nakiusap si Zerina na huwag muna iyong sabihin sa parents nila. She doesn’t want them to worry. “Kung may physical aspect lang iyang neophobia na iyan, matagal ko nang binugbog. Ewan ko ba naman kasi kung bakit ka nagkaroon ng ganyan. But whatever it is… ako ang bahala sa iyo, Zerina. Wala kang dapat ipag-alala, okay? You can count on me, always…”

At alam kong isang oo lang ang kailangan para tuluyang magbago ang takbo ng lahat. “Jayden…” ulit ko. “Just lunch,” sabi niya. “No party. No pretending. Just us.” Just us. Parang napakasarap pakinggan. Pero napakadelikado. Dahil alam kong kapag nasanay ako sa “just us,” mas lalo akong masasaktan kapag bumalik siya sa pagiging untouchable. Huminga ako nang malalim.

Ginawa niya iyon para hindi niya gaanong maisip si Lance. Hindi na nasundan ang pagkikita at pag-uusap nila ng binata magmula ng magkita sila at sandaling makapag-usap matapos ang concert ni Tamara sa Pilipinas. Ilang beses pa niyang sinubukang tawagan ang cell phone number nito pero hindi pa rin niya makontak. At nanatili pa rin siyang naka-blocked sa lahat ng social media account nito. Hindi rin nito sinubukang tawagan siya.

At sa pagkakataong ito, hindi ako ang matatalo. TO BE CONTINUE

Ngumiti ako kay Tito at tumango. Ramdam ko rin na mabait si Kieferd pero halata rin na may kasungitan siya. Nagpaalam ako kay Tito upang umakyat sa taas sa k’warto ko upang magbihis na. Nagbihis lang ako ng isang simpleng dress na pinarisan ko ng isang doll shoes. Nagsuklay lang ako, hindi ako sanay gumamit ng mga make-up make-up kaya naman tamang punas lang ako sa aking mukha.