Fake to Forever

RIZI CAN’T feel my cheek, at nang makarating ako sa silid ko ay dumeretso ako sa banyo. Sa salamin ay nakita ko na nagsisimula na ang pamamaga ng pisngi ko bukod sa pamumula nito. Hindi ako galit sa aking ama. I’m just disappointed that he didn’t even let me explain.My tears were threatening to fall pero kaagad akong tumingin sa itaas para pigilan ang pagpatak nito. Mabilis akong naligo at nagbihis saka nag-umpisang mag-empake ng mga gamit ko. Hindi ko kayang dalhin ang lahat, and by the looks of my things, hindi ko rin madadala ang kotseng iniregalo sa akin ni Dad. Actually, I don’t want to take anything he gave me. May mga personal akong gamit na nabili ko mula sa baon ko.Hindi ako maluhong tao, at bagaman si Dad ang nagbibigay ng baon ko noon, nagtrabaho rin ako sa unibersidad bilang student assistant kaya ako nakaipon. Siguro naman, hindi ako kagagalitan ni Dad kung hiramin ko itong maliit na luggage para lagyan ng mga kailangan ko. Iniwan ko rin ang mga alahas na ibinigay niya

RIZI FINISHED eating at nagtaka pa ako nang lumipat kami ng kalsada at naglakad patungo sa building na kanina lang ay pinuntahan ko. Hindi ba nga at ang sabi ng receptionist ay walang Paul Gonzales dito? Ano’ng gagawin namin dito?And then I thought, baka may dadaanan lang si Rowan. I put my mind at ease at hinayaan lang siya. Nilampasan namin ang lobby pero wala roon ang receptionist na kausap ko kanina. Maybe she went to the washroom.Tuloy-tuloy kami sa elevator at nang pindutin niya ang P ay napakunot ako.“I forgot to tell you that the penthouse is here. Dito mo na siya hihintayin and later on—”“I’m sorry to cut you off, Rowan. Dito ba siya nakatira?” maang na tanong ko sa kaniya.Usually, ang mga may-ari ng company ay may mga penthouse para sa mga mahahabang araw nila at pagod nang magbiyahe pauwi. I am assuming Calderon Holdings are owned by Calderons . . . not Gonzales. Baka naman driver ni Mr. Calderon si Paul!I hate the fact that I can’t remember much about that night. Ka

JUSTIN “FUCK!” Hindi ko napigilan ang mapamura nang bigla na lang siyang nawalan ng malay. It’s obvious she’s not well, and my first instinct was to bring her to the hospital. Binuhat ko siya at inilabas ng pinto saka dinala sa elevator. As the door closed, pinindot ko ang L para sa lobby. Nang makalabas kami ay nakita ako ng dalawang guards. “Sir! Ano po ang nangyari?” hindi magkandatuto niyang tanong. Bago pa ako nakasagot ay sinenyasan niya na ang kasama niya na tawagan ang driver ko. In times like this, they know what to do. Kasama iyon sa orientation nila. Malapit lang ang tinutuluyan na apartment ng driver ko rito sa office kaya makaraan ang ilang minuto ay dumating din siya. I sat at the back while still holding her. Sinabi ko kay Roger na dalhin kami sa General. Habang nasa biyahe kami ay kung ano-ano ang naiisip ko. I don’t even know why I asked Rowan to look for her. At hindi lang iyon, sinabi ko pa sa kaniyang dalhin sa akin para makausap ko. After my accident two mont

RIZI WOKE UP late this morning. Noong una ay nahihiya akong nauna pang magising sa akin ang may-ari ng bahay. But then I thought, natural lang na magising siya nang maaga dahil may trabaho, samantalang ako ay wala pang detalyadong plano.‘Positive thoughts only.’ Iyon ang sinabi ko sa aking sarili nang magising ako kanina. Hinagip ko ang isang rubber band at ipinusod ng kung paano lang ang aking buhok. Pasado alas-otso na nang tumingin ako sa wall clock kaya siguradong nakapasok na sa opisina si Paul . . . or Justin, whatever his name is. Nakilala ko siyang Paul, but that can be changed kung Justin ang sadyang itinatawag sa kaniya ng mga tao sa paligid niya.Nang magtungo ako sa banyo ay kinuha ko ang roba at isinuot saka naghilamos at nag-toothbrush. Nakaramdam ako ng panunubig at hustong flush ko ng toilet ay nakarinig ako ng ilang katok sa pinto.“Ma’am Riz, ipinapatawag po kayo ni Sir para kumain. Hindi daw po magandang nalilipasan ng gutom ang buntis,” sabi ni Manang sa likod ng

RIZ“WHY are you being mean to me?” I knew he was going to find out who my father is, I just didn’t think he would be this quick. I couldn’t read his face. It’s hard to tell if he was serious or just trying to intimidate me para gawin ko ang gusto niya.“They don’t call me that for nothing. Let’s use the elevator at ihahatid na kita sa Batangas.”“Sino’ng may sabi sa ’yo na pupunta ’ko roon?” As far as I know, wala kaming napagkasunduan and I am free to go.Namulsa siya at tumitig sa akin. “We both know you don’t have a job. At kung may dala ka man na pera ngayon, hindi iyon sapat hanggang makapanganak ka. Paano ka magpapa-checkup? It’s expensive. You have no place to stay and let’s be real about this: walang magha-hire ng buntis na magma-maternity leave a few months later. Hindi ko nilalahat, but you know what I mean. Bihira ang matatagpuan mong trabaho na tatanggapin ka.”Tama siya sa lahat ng sinabi niya. How he can read people this fast is a gift. Kaya siguro siya palaging nananal