Kanang Novels & Stories

Inilapag niya sa table namin ang dalawang plato ng kanin. "Is it yellow rice?" tanong ko habang turo ang dala niyang kanin. "Nope, that's fried rice. May margarine lang." "Fried rice? Kapag nagluluto si mommy ng fried rice 'di ganito ka-boring." Maya-maya lang ay dumating na ang sinasabi niyang pares. "Bakit ang lapot?" inosente kong tanong. Nakita ko pa siyang nilagyan ito ng onion leaves, fried garlic at calamansi.

tumalon si Craig sa kahoy na bakod at tumakbo palapit sa dalawa saka ito sumakay sa itim nitong kabayo. Nagpakitang gilas si Craig. Pinatalon niya ang sinasakyan nitong kabayo sa mga obstacle na nandoon. Nakakahanga dahil hindi pa rin ito kinakalawang. Pero sa huling obstacle na tatalunan nito ay biglang nagloko ang kabayo nito dahil biglang may dumaan na malaking daga sa harapan nito. Tumayo ang kabayo at tumataas-baba ang puwetan ng kabayo. Nanlaki ang mga mata niya nang ihinulog ng kabayo si Craig.

May nakikita akong mga ibon na ngayon ko pa lang nakita gayon na rin ang ibang punong-kahoy. “Anong kahoy iyan?” I pointed to the small and slender tree na may maliliit na bunga na bilog. “It’s Buchanania arborescens from the Anacardiaceae family. It is also commonly known as balinghasay or sparrow’s mango.” sagot nito sa akin. “Well‚ that was informative.” nakangiti kong puri. “How did you learn that?” tanong ko habang patuloy kaming naglalakad.

Lumapit na kami sa stall. "Kuya, magkano po 'yung fishball?" Tanong ko sa tindero. Kasalukuyan niyang hinahalo 'yung mga bilog bilog na something sa kumukulong mantika, meron ding kulay brown na pahaba, at meron din 'yung gaya ng kinain namin ni Reigan sa lugawan no'n, 'yon bang kulay orange na ang pangalan ay may parang word na neneng.

hindi natapos ng dalaga ang sasabihin dahil naubo na naman ito. ~ Sinulyapan ni Keirah ang mga pagkaing nakahain. Tinolang manok, sinaing na isda, minatamis na langka at saba bilang dessert, kare-kare. ‘Kare-kare? Sh*t! It has peanuts!’ Nagsimulang mag-kamot ng mga braso si Keirah, hanggang sa baba ng leeg niya. Nangangati siya at nahihirapang huminga pero pinipilit niya pa ring kumalma.

Papadilim na rin kasi. "Sigurado ka ikaw na dito?" sabi ng matanda. "Opo." "O sya. Maiwan na kita. May kanin naman na d'yan at nakainit na rin ako ng tubig. Ulam nalang kulang, may apoy pa naman sa kalan." dagdag nito bago umalis. Ang tinutukoy nito ay ang siga sa kalang de kahoy. Mayroon naman silang de gas. Nanguha sya para naman hindi mahirapan ang lola nya pag wala sya. Kaya lang hindi nito palagi ginagamit para makatipid rin daw sila.

Nagulantang lamang siya nang paglabas sa kwarto ng kanyang katipan ay hawak na nito ang isang sumpak. Ang isang sumpak ay isang lokal na bersyon ng isang baril na kadalasan lamang mas mabenta sa mga probinsiya. "Sino ba ang nakatalo mo at kailangan mo maghiganti? Maghunos dili ka nga!," pag-awat ng babaeng nakapusod ang buhok habang isinara ang pinto upang hindi makatuloy palabas ang kabiyak. "Hindi ako makikipag-away, Helen!," malakas ngunit kampanteng tinig ng kanyang asawa.

dagdag pa ni Rowena na may yakap na timba na gawa sa kahoy. “H-Hindi sa gano’n~”pinutol nito ang sasabihin ni Mina. “H-Hindi sa gano’n~”gaya ni Rowena sa sinabi ni Mina habang umiirap. “Heto’t magsalok ka ng tubig sa balon at dalhin mo sa palikuran!”bulyaw pa nito at saka inihagis ang timba kay Mina. Hindi naman na sumagot ang dalaga at kinuha niya ang timba. Nakangisi naman si Rowena habang pinagmamasdan siya nito.

“Maraming iba't ibang klaseng baril, wife kung iisa-isahin natin mahihirapan tayo. Bali, ipapakita ko lang sa ‘yo ang mga baril na lagi naming ginagamit. That one is Dessert eagle black and Chrome. Ang katabi naman niya ay M16 riffle, then yung nasa baba is sniper rifle.” Tumango naman ako. Naglakad naman kami sa kabilang side kung saan ang mga espada saka samurai? “Iyang nakikita mong naka-helera na ‘yan ay Japanese sword. Mula sa maliit hanggang sa mahaba. Yung pinaka maliit is O tanto, sunod Chisa katana, then Katana, O katana, Nodachi, and lastly double edge katana. Dito naman tayo sa mga dagger.”

Sa utos mula sa Jordan at Pablo, ang daang mga propesyonal na mandirigma sa Timog-silangang Asya ay umaksyon kay Kane! *Spit* *Spit* *Spit* *Spit* Si Kane ay binomba ng mga subo ng laway! “Hindi!” “Ah!” “Tulong!” "Damn it, malagkit na uhog!" Patuloy na sumisigaw si Kane, ngunit hindi man lang siya naglakas-loob na magsabi ng kahit ano dahil kung bubuksan niya ang kanyang bibig para magsalita, maaaring tumama ang laway sa kanyang bibig…