Karma

I'm severely allergic to many things, so my husband buys a separate villa for me. It's supposed to be sort of a nursing home. When my future daughter-in-law learns about this, she thinks my son is cheating on her. She breaks my bones to vent her anger. When she finds out I'm her future mother-in-law, she caresses her belly and looks at me smugly. "I'm already pregnant with Shawn's child. Think about whether you want this child to make it into this world." What she doesn't know is that the Ziegler family's fortune belongs to me and that Shawn Ziegler is only my adoptive son.

Elma menderita tumor di rahim setelah melahirkan dua orang anak. Sejak itu dia tak mampu lagi memberikan nafkah batin kepada suami. Meski penuh kekurangan, sang suami sangat menyayanginya. Namun, mertua ikut campur dan mulai menorehkan racun dalam pernikahannya. Seorang perempuan tiba-tiba dihadirkan oleh mertua di pernikahan mereka. Kala Elma tengah berjuang melawan penyakit mematikan yang menggerogoti tubuh, dia justru kehilangan suami juga anak-anaknya. Mampukan Elma melawan penyakit dan merebut kembali anak-anaknya? Bagaimanakah wanita itu menjalani hari penuh dusta dan desah maksiat suami dan sang selingkuhan di rumahnya?

My body drifted in the river for five years before a fishing enthusiast reeled it in. Even though the forensic pathologist managed to reconstruct my face from when I was alive through craniofacial reconstruction technology, the hatred my brother had for me remained as strong as ever. "That better be her body! She has been on the run for five years! Even in death, she doesn't deserve pity! In fact, it simply is a disgrace to have a murderer like her as the daughter of the Clarke family!" he hissed. Everyone thought he despised me with every fiber of his being. Yet, as he spoke, his entire body trembled. Who would have guessed that the distress call I made to him five years ago would end up becoming the main factor that hastened my death?

La meilleure amie d'enfance de mon mari a été diagnostiquée d'une maladie incurable. Pour qu'elle ne parte pas avec des regrets et puisse ressentir l'amour d'une famille, Gabriel Dumas, mon mari, lui a offert mon collier, puis a même cédé mon anniversaire pour le lui consacrer. Notre fils, en privé, l'appelait aussi « maman ». Il m'a dit un jour : « Élise, Violette est en train de mourir… laisse-lui un peu de place. » Chaque fois que j'espérais recevoir un peu plus de son attention, de son temps, mon fils, Théo Dumas, se précipitait pour défendre son père et Violette : « Maman, tu me dis toujours qu'il faut être généreux, non ? Violette va mourir… pourquoi tu lui en veux autant ? » Petit à petit, j'ai cessé de demander quoi que ce soit. Un soir, j'ai surpris une conversation entre mon fils et Gabriel, de retour de l'hôpital : « Violette est si douce et élégante ! Si seulement maman pouvait lui ressembler… » Gabriel a souri tendrement en ébouriffant les cheveux de notre fils : « Ta maman est peut-être un peu stricte, mais c'est pour ton bien. Si tu aimes vraiment Violette, que dirais-tu qu'elle devienne ta marraine ? » C'est à ce moment-là que j'ai compris : même l'enfant que j'ai mis au monde de toutes mes forces… ne m'aimait pas. J'ai baissé les yeux, refermé silencieusement la porte de la chambre, comme si rien ne s'était passé. Puisque tous deux semblent avoir tant de regrets, alors je vais m'effacer, en silence, pour les combler.

I deliberately remain calm upon discovering your affair. Not because I am weak, but because I am preparing numerous strategies to make you regret daring to betray me.

Selamat membaca, jangan lupa follow. Jangan lupa baca terus cerita ini karena seru dan bikin baper... Jangan lupa like dan komen juga ya

Ketika istri kedua dijadikan sapi perah oleh suaminya untuk menghidupi istri pertama. Meski pahit kehidupan yang Susan jalani, wanita empat anak itu berusaha untuk tegar. Semua demi si bungsu yang menginginkan sosok ayah di hidupnya. Namun, ketika lelaki yang diharapkannya bisa menggantikan posisi mantan suaminya, justru menelantarkan anak-anaknya. Di situlah kesabaran Susan berada di ujung tanduk.

Suatu hari, aku menerima telepon dari seorang pengembang properti. Orang itu dengan sopan menasihatiku bahwa meskipun aku sudah menikah, aku tidak perlu sampai membuat keributan sepanjang malam. Banyak tetangga yang mengeluh dan merekalah yang dipusingkan karena berada di antara kedua belah pihak. Aku menjawab dengan tenang. "Kalian pasti salah paham, aku saja nggak punya pacar, mana mungkin aku sudah menikah?" Melihatku masih tidak mau mengaku, pihak pengembang properti mengirimkan video pengawas lingkungan perumahan kepadaku. Dalam video tersebut, lorong bangunan dihiasi dengan lampu dan tamu datang tanpa henti. Beberapa orang mengiringi pengantin perempuan masuk ke dalam rumah baru. Pengantin laki-lakinya adalah mantan pacarku, yang sudah putus denganku dua setengah tahun yang lalu.

Aku berdiri dengan tangan masih memegang sebuah gunting yang sekarang sudah berlumur darah Rian. Yah, laki-laki itu sudah menerima akibat dari perbuatan tidak pantasnya padaku. Aku juga tidak menyangka sampai berbuat nekat, dan hampir saja menghilangkan nyawa sepupuku. Untung saja dia tidak sampai mati. Walaupun, sebenarnya aku ingin sekali mellihatnya terbujur kaku. Akibat kejadian hari itu Mama jatuh sakit. Sehingga wanita yang menjadi sumber semangatku itu juga pergi untuk menemui Papa di syurga. Mereka berdua telah meninggalkanku sendiri, menjalani hidup di dunia yang orang-orangnya sudah menganggapku gila. Namun, sebelum pergi Mama berwasiat agar aku menemui Paman Hasan di Jakarta. Beliau adalah satu-satunya keluarga yang kupunya. Di perjalanan menuju Jakarta aku bertemu dengan Haziq, aki-laki aneh yang selalu membawa untaian tasbih di tangannya. Dia mengatakan akan menikah denganku. Hahaha …lucu sekali. Tapi, apakah dia serius?

Mon petit ami a été diagnostiqué avec un cancer et a besoin d'une greffe de foie. En apprenant que mon groupe sanguin et le sien étaient compatibles, je n'ai pas hésité une seconde à lui donner les deux tiers de mon foie. Après l'opération, je souffrais énormément, mais dès que j'ai repris connaissance, je suis allée immédiatement voir comment il allait. Cependant, devant la porte de sa chambre, j'ai entendu cette conversation impitoyable avec son ami : « Clovis, tu es un génie, c'est incroyable d'avoir imaginé une telle vengeance. » Clovis a ri : « Je ne voulais pas faire de vagues, j'aurais même envisagé de lui faire donner un de ses reins. C'est son juste retour. C'est de sa faute si Victoria a échoué à son examen et a dû partir étudier à l'étranger. Je vais couper les ponts avec Bélise dès que Victoria rentrera, dans un mois. »