Kenji Miyazawa Mga Nobela at Kwento

Plan B. “Konnichiwa, Kenjin!”, mensahe niya sa kaibigang Japanese. Tumira din siya sa Japan for certain period of time at kahit paano ay may mga kaibigan din siya doon. Mga nakilala niya during her apprentice, at si Kenjin ang pinaka bestfriend niya sa Japan. Anak si Kenjin ng isang negosyanteng nagmamay-ari ng malaking kompanya sa Japan at natutuwa sa kanya ang tatay nito dahil sa mga ideas niya sa mga ibat ibang makina ng sasakyan.

Naiiling nalamang akong napatingin sa litrato ng bawat lider ng organosí at ang mukha ko mismo ang nasa pinaka dulo. "Is that you?" tanong ni Aragon ng tinuro niya gamit ang kutsilyong hawak kung nasaan nakasabit ang litrato ko. "Yeah," tipid kong sagot at tumingin sa ibang direksyon pero narinig ko kaagad si Seirvun na biglang nag story telling. "Mendoza's the last leader who retired on his young age because of his lover"

Ilang segundo kaming nagkatitigan pero ako ang unang umiwas nang tingin, paano ba naman kasi kitang kita ko kung paano niya kagatin at basahin ang ibabang labi nya. " Sit " maawtoridad nyang utos. Umupo ako sa harap niya habang kurot-kurot ang mga kamay ko sa sobrang kaba ko, namamawis na ako kahit napaka lamig naman dito sa loob. " How old are you? " pormal niyang tanong. Yun ba agad ang tanong? hindi full name? " 25 Sir " " Full name " " Mary Jane Santos "

Siguro lahat ng mga babae ay maghahabol rito pero nakakalungkot nga lang dahil tanging ako lang ang nakakakita sa kanya at ako lang ang nakakasalamuha niya. Ang sikretong bagay na tanging ako lang ang nakakaalam. Ako lang ang nakakaalam na may isa akong kaibigan na sobrang guwapo na kahit saan ako magpunta ay nakasunod ito sa akin. Si Azreal ay isang sundalong namatay noon sa unang giyera na nangyari rito sa Pilipinas. Hinihintay niya raw ang babaeng tinatangi ng puso niya pero ng dumating daw ako ay lahat ng hinagpis at pagod sa kakahintay niya ay napawi lahat. Hindi ko siya maintindihan pero masaya ako na naging kaibigan ko siya, nakakasama at nakakasalamuha.

Naroon si Seiichi Kawashima, nakaupo sa floor-to-ceiling glass window, umiinom ng hot espresso habang binabasa ang isang legal document. Minimalist ang unit. Walang kalat. Parang corporate museum. Tanging isang shelf ng martial arts trophies ang nagbibigay ng kulay. Isa siyang half-Japanese, half-Filipino lawyer na pinalaki sa Kyoto ng isang estriktong Japanese foster father, si Mr. Kenji Inoue.

bati ko sa kustomer. Ngunit parang napako ako sa aking kinatatayuan, biglang nanlamig ang aking katawan at namawis ang aking mga kamay. Nakasuot ang lalaki ng isang itim at mamahaling suit, ang buhok nito ay maayos na naka dyel at wala ni isang nakatabing sa kanyang nakaka-akit na mukha. Kapansin-pansin rin ang dalawang magkasunod na nunal sa ilalim ng kanyang mata. Kahit lumipas pa ang ilang taon, ang mukha ng lalaki ay ganon parin, maliban nalang sa lalong pag mature nito. Ang tikas ay ganoon parin, at ang eleganteng tindig ay buhay parin. Hindi ako nagkakamali, ang lalaking ito ay si Juancho Makoto Kirigaya.

Tumayo siya at mayroong kinuha sa isang drawer at pagbalik ay dala na niya ang isang bote ng kung ano at saka nagbuhos ng tila ba jelly na colorless sa kaniyang kamay at inilagay iyon sa kahabaan ng kaniyang ari. Nakababa na rin pala ang shorts niya at ang kanyang brief nang mga sandaling ito. "Kailangan na nga yata ng tumbong mo na masanay sa pagkantot ko bata. Mukhang masikip na masikip pa ang butas mo, pink na pink." Sabi pa niya bago magkagat labi.

Ang hindi nga lang niya sigurado ay kung paano niya haharapin ang lalaki na minsan niya na tinakbuhan at tinaguan kung sakali na mag-krus man muli ang landas nila. At ito rin ang nag-iisa na dahilan kung bakit kahit na ano ang pilit niya na kumalma ay aligaga pa rin siya at patuloy na kinakabahan. Malaki kasi ang tsansa na magkita sila ni Kenji sa paliparan sa Maynila. He is a pilot, for goodness’ sake, and he owns one of the largest airlines in the country. And he might just be there when they land.

Makalipas ang halos kalahating oras, pumasok si Fujiko sa meeting room habang tahimik na nasasabik ang lahat. Gayunpaman, ang ikinagulat ng mga tao ay hawak ni Fujiko ang braso ng isang lalaki na ngayon lamang nila nakita. Sikat na sikat si Kanagawa Kai sa Japan dahil siya ang youngest master ng Kanagawa family at kilala siya ng lahat sa kwartong ito.

maarteng saad. "Hahahaha my name is Blue Michael Milzer that's my english name but im really japanesse and my name is Haruto Takishima. Just call be my english name Blue Michael Milzer, my age? I'm 25." pakilala niya. Taga-japan siya? Hala bakit hindi halata? Akala ko laking tambayan eh. Pero, Blue? Tinignan ko siya paa hanggang ulo at hanggang sa mukha nito ay napangisi ito.