Romans & histoires Kilig Banat Kay Crush

Crush ata niya ang dalaga. Ipinilig niya ang ulo at iniwaksi ang mga naiisip. Hindi!... Hindi siya pwedeng magkacrush sa babae lalo pa’t anak lang ito ng yaya niya. Mapapahiya siya sa school, lalo na sa mga barkada niya. Pagtatawanan siya! Crush is paghanga lang naman, di ba? Hindi naman ibig sabihin na jojowain niya si Rosabel. Pagtatangol nya sa sarili.

Para namang hindi ito naniwala at tumiim lalo ang titig sa kanya, "Iba ang tingin mo sa kanila. Crush mo ba?" Literal na nanlaki ang mga mata niya at naiinis itong hinampas sa tiyan ngunit siya pa ang nasaktan sa tigas ng tiyan nito. "Peste! Ano'ng crush? Hindi ah! Iniisip ko lang kung kakilala ko ba sila bago ako magka-amnesia. Mukha kasi silang pamilyar. Malakas lang iyong kutob ko na kilala ko na sila dati pa. Sure ka ba na wala tayong kaibigang mayaman, Gael?" lumungkot na ang boses ni Valerie at umaasa ang mga titig niya kay Gael.

Dito na ba papasok ang tagline na 'di baleng hindi kagandahan basta crush ng taong pinipilahan'? Maswerte ba ako o minalas in a good way? Imagine, sa tanda kong ito ay may nagka-crush sa'kin at hindi lang basta-bastang tao kundi ay isang RM Walliz! Pa-burger na ba ako?

"Come on... Gusto kong malaman. Sino itong crush mo? Is he someone from your class? That tall, Chinese kid maybe? Ang cute no'n, eh. Or the one who always had a bandana around his head? 'Di ba bad boy 'yon? But girls your age may find someone like him attractive, so I wouldn't be so surprised. So... alin sa kanila?" Umikot paitaas ang mga mata ni Trini. Nilunok muna ang nasa bibig bago sumagot, "None of them, Mom. Kung pwede ngang sa dalawang iyon na lang ako nagka-crush, eh, 'di sana may napala ako."

“Hoy! Nikki? Si Syd ‘to! Akalain mo, Dito ka pala nagwo-work?” Nagulat siya no’ng lingunin niya ako. Lumapad ang pagkakangiti ni Nikki, nang makilala ako. “Uy! Crush! Naligaw ka? Teka, mag-isa ka lang?” masaya at pabirong tanong nito, habang naglalakad, palapit sa akin. Hindi ko na inalintana, ang itinawag sa akin ni Nikki, na crush, dahil matagal niya na talagang itinatawag sa akin ‘yon, kaya nasanay na ako.

“Baka madulas ka.” Mahinang tumili ang dalagita. “Pasensya na po. Hindi ko talaga mapigilan ang kilig ko e. Crush ko po kasi kayo. Palagi ko kayong nakikita sa mga magazine at sa billboard. Ang gwapo niyo po talaga sa personal!”

“Kilala mo yung crush ko di ba?” Nanlaki ang mata ko at napaayos ako ng upo nang marinig ang sinabi niya. Ito lang yata yung topic na hindi ako magsasawang pakinggan. Mala-w*****d din ang buhay nitong crush ni ate. Business partner niya at halatang hindi mapapasakanya. Cold-hearted billionaire ang bansag sa kanya. Hindi ko pa siya nakikilala dahil hindi naman pinapakilala sa akin ni ate. Ayaw niya nga sabihin sa akin ang pangalan. Ang dami rin naman niyang business partner. Malay ko ba kung sino doon ang crush niya. “I may have made a mistake…”

Mistula kasi itong teenager na nahuli ng crush nito na may crush ito doon. Humalukipkip ito. Matapang na sinalubong nito ang tingin niya bagamat bakas pa rin sa mga mata ang pagkapahiya. “Oo na, crush nga kita! Pero ngayon wala na iyon. Ano nang number mo?!” paasik na wika nito. Pinangtatakip ang pagsusungit sa pagkapahiyang

“Ikaw ah, kunwari ka pa, crush mo naman pala si dean.” “Crush my foot! Punyeta ka huwag mo ngang mabanggit sa akin na crush ko ang depunggal na iyon.” “Sige nga, bakit mo ini-stalk kung hindi mo crush?” Hindi ko alam na ang ibig sabihin ng pags-stalk sa profile ay automatic na may crush ka na sa tao. Sinong pakarat na bobo ang nagpauso nun?

“Pero kahit na gano’n siya ay crush ko pa rin siya. Kahit pa maging masama ang ugali niya ay crush ko siya.” “Crush mo siya?” “Yes, bhe. Crush ko talaga siya. Eh ikaw ba, crush mo ba siya?” tanong ng babae kay Anton. Ako naman itong kinakabahan sa magiging sagot niya. “Hindi, hindi ko siya crush. Ayaw ko sa kanya. Ayaw ko sa mayaman at suplado. Tulad nga ng sabi mo ay masungit siya. Mas gusto ko ang mabait. At alam ko naman na—”