Kota Mga Nobela at Kwento

เขากระตุกยิ้มมุมปาก ถามคนขับรถด้วยน้ำเสียงติดถากถาง “คุณ.. คุณครีมไม่ใช่พนักงานของบริษัทเรานะครับ” ธนาเกือบจะหลุดคำว่าคุณผู้หญิงไปแล้วสิ “เธอเป็นพนักงานโรงแรมมามิยะไม่ใช่เหรอ ฉันว่าฉันจำไม่ผิดนะ”

เขาประทับจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแสนรัก หลายเดือนต่อมา....เสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อยดังก้องไปทั่วห้องคลอดน้องกัปตันหรือเด็กชายกฤตนัยก็ลืมตาขึ้นมาดูโลกด้วยความสมบูรณ์แข็งแรง ผิวพรรณขาวสะอาดและแก้มยุ้ยน่าฟัดกลายเป็นขวัญใจของคนทั้งบ้านเวลาผ่านไปสามเดือนอย่างรวดเร็ว การเป็นพ่ อแม่มือใหม่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับภาคิน จากนักธุรกิจหนุ่มมาดขรึม ต้องกลายเป็นคุณพ่อที่คอยง่วนอยู่กับการเปลี่ยนผ้าอ้อมและชงนม

สบถออกมาเป็นภาษาไทยแล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เล่นเอาโซเฟียมึนงงไปกับท่าทางเย็นชาน่ากลัวของมาเฟียหนุ่ม “มิสเตอร์คอนแวนต์ว่าอะไรนะคะ” หล่อนถามอย่างไม่เข้าใจ “กลับไปได้แล้ว” น้ำเสียงห้วนกระด้างดังออกมาพร้อมกับเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่มาสวมคลุมตัวเองไว้

มอนเตเรียกผู้เป็นนายเสียงหลง “นายเคยได้ยินชื่อประเทศไทยไหม” เมสันถามอย่างจริงจัง “นายครับ” นั่นมันประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของแก้วจำปานะครับ เพราะเขาเคยอ่านในใบสมัครงานเมื่อปีที่แล้ว เห็นชื่อประเทศแปลกดีเขาเลยจำได้

com =====

ภาพสองหนุ่มสาวที่เดินตรงไปยังลานจอดรถของคณะล้วนอยู่ในสายตาของใครบางคนที่มองตามไปอย่างไม่ละสายตา COCO Pub&Bar ค่ำคืนวันศุกร์ภายในโคโค่ผับคราคร่ำไปด้วยคนหนุ่มสาววัยมหาลัยและวัยทำงานที่มาผ่อนคลายอารมณ์ความตึงเครียดหลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์ เสียงเพลงดังคลอเคล้า ไปกับเสียงพูดคุยเสียงหัวเราะของผู้คน “เพื่อนวาคนนั้นจะมาด้วยหรือเปล่า”

ชูครีมร้อง ตอนนี้พวกเธอเดินอยู่ในย่านร้านอาหาร มีคนใช้ระเบิดกับตั๊กแตนที่บินกันเป็นฝูง พวกมันจึงบินมาทางที่สาวๆอยู่อีกฝูงใหญ่ "มันมาแล้ว" ปุยฝ้ายตะโกนบอกเพื่อนๆ ชูครีมกับมนสิชายืนเรียงหน้ากระดานต่อจากปุยฝ้าย แล้วยิงลำเพลิงใส่ตั๊กแตนตำข้าวทั้งฝูง พวกมันร ่วงหล่นบนพื้น ไร้พิษสง และส่งกลิ่นไหม้ ตอนนี้ทั้งเมืองมีแต่คนถือเครื่องพ่นไฟ มอสเตอร์ก็ทยอยตายไปเรื่อยๆ จนแทบหาพวกมันไม่เจอแล้ว

ตอบไม่ตรงคำถามแล้วหนึ่ง "กูถามว่ามึงชอบมีนใช่ไหม?" เอ็กย้ำถามอีกครั้ง และครั้งนี้เขาถึงกับจอดรถเข้าข้างทางเพื่อรอฟังคำตอบจากคีย์ "มึงถามทำไม อย่าบอกนะว่ามึงชอบมีน?" คีย์ถามกลับ

นายหล่ากลืนน้ำลายเฮือก เธอเห็นสภาพการหายใจถี่ของตานี่แล้วไม่น่ารอด หากแล้วเธอก็ต้องผิดหวัง “ผมก็อยากนะ แต่กลัวตายมากกว่า รถคันนี้มีสัญญาณติดตาม” “สงสารฉันเถอะนะ ปล่อยฉันลงที่หมู่บ้านไหนก็ได้” “ไม่ได้หรอก เพราะฉันจะเอาเธอไปให้หัวหน้า” “หัวหน้าอะไร” “หัวหน้าแคมป์ ชื่อพล โทโซเต็ง”

คนขับรถหนุ่มเดินมาขึ้นตำแหน่งคนขับเรียบร้อยก็ออกเดินทางต่อไป นั่งรถมาได้สักระยะเขาเห็นปัทมาภรณ์ที่นั่งเกร็งจึงชวนเธอคุยเพื่อผ่อนคลาย “ผมชื่อเมฆนะครับ แล้วคุณชื่ออะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถาม “ปัทค่ะ” “จะเข้ากรุงเทพฯ ไปทำอะไรครับ” “หางานทำค่ะ”