Novel & Cerita Kung Di Rin Tayo Sa Huli

All we have to do now is to wait. At ganun nga, nagpatuloy lang kami sa kakabuntot sa mga ito while waiting for the perfect timing.. At mga ilang sandali nga lang, napansin ko ng wala ng ibang sasakyan sa daan. It was just their car and ours habang masyado namang masukal sa paligid. "Gagawin ko na sir."

We were alone in the clearing. “If we can at least get there before everything goes to shit.”

Feeling ko tuloy ay may bigla na lang na magpapakitang manananggal sa harapan namin at sasakmalin kami. Hindi na makapasok ang sinag ng haring araw dahil tinatakpan ito ng mga naglalakihang kahoy kaya medyo madilim na sa paligid. Sa takot ko ay nakapikit ang mga mata ko hanggang sa maramdaman kong huminto ulit ang sinasakyan namin. Nandito na kaya kami? Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko at hindi ko na napigilang mapasinghap ng malakas ng makita ko ang hinintuan namin.

Nanibago pa ako sa layo ng byahe kaya kung hindi tulog ay nakatulala lang ako sa may bintana. "Nak, malapit na tayo kunin mo na yung bag mo sa itaas baka makuha ng iba." Umangat ang tingin ko sa unahan at nakita ang papasalubong na mga ilaw at gusali. "Pagbaba po ba natin Auntie bahay niyo na agad?" "Hindi pa. Mag ta-tricyle pa tayo papunta sa bahay natin." "Ah sige po."

"So what? The deeper we go inland...the safer our trail will be." "Looks like you really enjoyed this... Sandro!" Rene's comment. "Of course...I am...that's called an adventure! let's go to Banyuwangi, I don't want to know we just have to go there!" "But if we get lost in another realm we can't get out, in other words, we will die, I don't want to die young loo... And not mated yet!" Rene said pitifully.

rinig kong sabi 'nung isa. Kita ko sa peripheral vision ko ang pagngisi nito. Nakaramdam ako ng inis at mas binilisan pa ang kilometer ng threadmill at ng pagtakbo ko. "Ayan ka na naman Jin baka mamaya mapaaway na naman tayo dito 'e." sabi naman 'nung isa. Napalingon ako sa katabi kong babae ng bigla itong umalis. "Umalis tuloy, tsk." rinig kong sabi ulit 'nung Jin.

Nag-asaran pa kaming dalawa doon before we heard a loud bang outside. "Hellers," he whispered at agad niya akong binigyan ng halik sa labi. "I love you, I'll see you later." sabi niya sa akin bago niya tinawag si Jungle para samahan ako. "I love you more," I told him. Inihanda ako ang aking pana bago lumabas. A lot of man in red are swinging towards our ship. I aimed for those red guys para hindi sila tuluyang makapunta sa barko namin at mahulog sila sa dagat.

W*-wala ng bobong. Nanlulumo ako sa nakikita ko... "Parang hindi lang hangin ang dala ng bagyong yun!" Tinignan ako ni Jin. "Sa hitsura nga... parang hindi nga hangin ang may gawa." Sinegunduhan pa niya. Lumabas na ako ng sasakyan. Ahhh... para akong nanlulumo sa nakikita ko. "Kiara!" Napalingon kami pareho...

Matapos ang sandaling 'yon ay nanuod nalang kami ng tv habang hinihintay ang dapit-hapon. "Kaya mo ba talaga? Pwede naman tayong manuod nalang dito sa kwarto mo kasi matatanaw naman natin ang mga tutugtog." wika ko habang inaalalayan s'yang maglakad. "Iba din kasi yung feeling kapag nandun ka sa mismong venue. Huwag mo akong alalahanin, kaya ko naman. Saka hindi mo naman ako papabayaan dun 'di ba?"

mabilis kong dagdag “Tama ang prinsesa, tayo na dali!” Nagmamadali kaming tumakbo ng hindi nagpapamalas ng ingay upang ‘di mabisto ng mga kalaban na narito kami. “May natagpuan kami dito, narito din ang kanilang mga kabayo. Siguradong nasa malapit lang sila.” “Tayo na! bilis halughugin niyo ang buong kagubatan” Naririnig ko ang kanilang mga usapan dahil hindi pa masyadong malayo ang aming natatakbo.