Kung Ikukumpara Natin Ang Pamamahala Novels & Stories

At ako ang natatakot kapag nag pang abot silang dalawa. My goodness hindi ko alam kung paano sasawayin ang mga ito kapag nag rambulan sila. Mas matangkad pa sa akin ang mga ito e. Kumpara sa katawan ko naman baka ako pa ang mapahamak kapag pumagitna pa ako sa kanila.

Komento naman ni Chairman. " I'm sorry to interrupt, sir pero hindi niyo na po kailangan na ikumpara ang uwak sa kalapati. Jeush is giving all his best just to make you proud of him, pero kung ikukumpara mo lang din naman po siya sa pinsan niya, kalimutan niyo nalang din po na apo niyo rin siya at mag-fucos nalang po kayo sa isa. " Makahulogang wika ko pa na nagpatahimik sa lahat. Hindi naman nakapagsalita si Chairman sa sinabi ko. Maging si Jeush ay 'di makapaniwalang sinabi ko iyon. I can't just seat here. Hindi ako ganoong tao. Kapag alam kong nasa tama ang papanigan ko, I'll not hesitate to make a move. " O-okay, this is enough, Dad. We're here to visit them okay? " Pag-iiba pa ni Tita.

"Tingnan natin kung paano natin maipapamahagi ang mga resources nang maayos. Hindi tayo dapat mawalan ng momentum sa innovation." Habang nagiging mas malalim ang diskusyon, nararamdaman kong kinakailangan kong maging mas hands-on sa mga detalyeng ito. Ang pamamahala sa mga pondo ay tila isang labirint na kailangan kong mapagtagumpayan. Sa bawat desisyon, naiisip ko kung paano ito makakaapekto sa aming pangmatagalang layunin.

“Tikman mo lang ang inihanda.” Akala pa naman niya nag-mature na ang lalaki sa pagdedesisyon? Mukhang nagkamali yata siya. Maano bang kumain ito ng kahit na kaunti at manatili ng ilang oras lang para sa kanila? Kaunting effort lang iyon kumpara sa effort ng parents. “Pero—” “Hindi ka na lang sana dito dumiretso kung hindi mo rin naman sila mapapaunlakan.”

Sa isang dako, kahit kailan ay hindi sila tinrato nang magalang ng babaeng ito na may ganap na kontrol sa maliit na grupo nila. Sa kabilang dako, ito ay dahil mas malaki nang sobra ang kinita ng babaeng ito kaysa sa kanya. Minsan, ang mas mahirap pang panoorin ang iba na kumita ng pera kaysa mawalan ka ng sariling pera. Mas gugustuhin niyang mawalan ng 100 dollars kaysa makita ang iba na kumita ng 10 thousand dollars.

Bumaba na kaming apat. Kung ako ang tatanungin bilang ina ng kambal na ito, ay hindi madali. Una dahil minsan may pagka pareho sila ng ugali minsan naman ay hindi. Minsan nag aaway sila sa isang bagay na maliit lang ang pinagmulan. Kaya para maiwasan yun kailangan lagi silang kausapin, bantayan at bigyan ng parehong atensyon. Dahil hindi maiiwasan ang hindi mag selos ang isa..

Mahina. Pero bawat salita tinamaan siya. “Women who think control is the same as love.” Tahimik. Pero ramdam ko tumama. “At kapag hindi na nila makontrol…” dagdag ko, “…they remove the problem.” Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Walang nagsalita. Hanggang sa “You’re overstepping.” Malamig na ulit ang boses niya. Pero mas mabigat.

Simple lang, basic rules, gather information. “Tama, kailangan kong ituon ang buong atensyon ko sa kung ano ang alam ko at kung ano pa ang pwede kong malaman, instead of entertaining whimsical jokes,” pangaral ko sa sarili ko. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ko ang notes ko.

pautal-utal kong sambit dahil sa pagkataranta. Gosh! Bakit ba nila naisip ang bagay na iyon? Ni hindi na nga sumagi sa isip ko na ako na pala ang mamamahala ng buong ari-arian namin next year. And worst, hindi pa enough ang knowledge ko kung paano iyon papatakbuhin, but here I am, mas pinoproblema ko pa ang lahat ng napag-usapan namin ni Athena kesa ang matutunan ang iba't ibang strategies at techniques para mas lumago ang negosyo namin.

“About business.” Tumango naman ako, at mabilis na ibinalik ang atensyon sa harapan. Kung tungkol nga naman kasi talaga sa business, mapapaisip ka talaga kaagad. Hindi kasi puwedeng magtagal ang problema lalo na kung pera ang nakasalalay. Kaya hindi na ako nagsalita, habang ang kaniyang kamay naman ay bahagyang humaplos sa aking hita na para bang kumukuha siya ng lakas doon.