Kung Ikukumpara Natin Ang Pamamahala 소설 & 이야기

ang sabi ng isa pang lalaki nang may pagkasuklam. "Huwag mong ikumpara ang sarili ko sa inyo!" Patuloy pa ring ipinapakita ni Benny ang kanyang pagmamataas. Sa tingin niya ay mas mayaman siya kaysa sa ibang bilanggo. At dito ay dapat siyang ang pinakamakapangyarihan.

Kaya naisip niya, pwede namang bigyan ng kaunting oras ang dalawa. Pero iba ang pumayag siya sa iba ang pilit na angkin. Parang gamit lang 'yan. Kung ibibigay ko nang kusa, okay lang. Pero kung aagawin nang hindi pumapayag, pagnanakaw 'yon. At hinding-hindi siya magpapatalo kung aagawan siya. **

First time kong makakita ng ganito sa buong buhay ko. Sa layo ng tanaw, parang wala kang makikitang dulo dito. Kung ikukumpara, para talaga siyang hacienda na kasing laki ng Mall of Asia, o baka mas malaki pa nga. Napanganga talaga ako. “Hindi totoo ‘to,” mahina ko pang nasabi.

Manghang mangha akong nanonood kila Vladimir na tinuturuan ang mga kaibigan namin kung paano kontrolin ang mga kapangyarihan nila. I never seen like this, before. Kung iisa-isahin ko man ang ginagawa ng mga nagtratraining ngayon, wala namang problema...

Bakit ba hindi man lang siya manalo-nalo sa pakikipag-argumento dito? Tila wala iyong pakialam sa estado nila! Hindi man lang marunong gumalang! Mas mayaman naman siya kumpara dito pero bakit hindi man lang ito matutunong magpakumbaba sa kaniya! Akala mo pa ito kung sino umasta!

At ako ang natatakot kapag nag pang abot silang dalawa. My goodness hindi ko alam kung paano sasawayin ang mga ito kapag nag rambulan sila. Mas matangkad pa sa akin ang mga ito e. Kumpara sa katawan ko naman baka ako pa ang mapahamak kapag pumagitna pa ako sa kanila.

"Tingnan natin kung paano natin maipapamahagi ang mga resources nang maayos. Hindi tayo dapat mawalan ng momentum sa innovation." Habang nagiging mas malalim ang diskusyon, nararamdaman kong kinakailangan kong maging mas hands-on sa mga detalyeng ito. Ang pamamahala sa mga pondo ay tila isang labirint na kailangan kong mapagtagumpayan. Sa bawat desisyon, naiisip ko kung paano ito makakaapekto sa aming pangmatagalang layunin.

Sa isang dako, kahit kailan ay hindi sila tinrato nang magalang ng babaeng ito na may ganap na kontrol sa maliit na grupo nila. Sa kabilang dako, ito ay dahil mas malaki nang sobra ang kinita ng babaeng ito kaysa sa kanya. Minsan, ang mas mahirap pang panoorin ang iba na kumita ng pera kaysa mawalan ka ng sariling pera. Mas gugustuhin niyang mawalan ng 100 dollars kaysa makita ang iba na kumita ng 10 thousand dollars.

Bumaba na kaming apat. Kung ako ang tatanungin bilang ina ng kambal na ito, ay hindi madali. Una dahil minsan may pagka pareho sila ng ugali minsan naman ay hindi. Minsan nag aaway sila sa isang bagay na maliit lang ang pinagmulan. Kaya para maiwasan yun kailangan lagi silang kausapin, bantayan at bigyan ng parehong atensyon. Dahil hindi maiiwasan ang hindi mag selos ang isa..

Mahina. Pero bawat salita tinamaan siya. “Women who think control is the same as love.” Tahimik. Pero ramdam ko tumama. “At kapag hindi na nila makontrol…” dagdag ko, “…they remove the problem.” Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Walang nagsalita. Hanggang sa “You’re overstepping.” Malamig na ulit ang boses niya. Pero mas mabigat.