Lapu Lapu Story Tagalog Novels & Stories

Bagama't magkakaiba ng lahi ang nanggalingan nila ay hindi naging mahirap sa tatlo na magkasundo. Manghang-mangha sina Yaboo at Lauke habang patuloy silang naglalakad sa maberding kapaligiran. Ang masuyong hatid ng papalubog na araw ay nagbigay balsamo sa mga pagal na utak nila. Patapos na sila sa paglalakad ng umimik si Lauke. "Vermous aking kaibigan nasabi mong tayo' y pabalik na, ngunit mayroon ka yatang nakaligtaang ipatingin sa amin. "

Napanatag naman siya na magiging okay sa paglalaro ang anak niya dahil naroroon naman na nakabantay ang Lolo Marcelino niya. "Halla! Ang sasarap naman ng mga 'yan."tukoy ni Desiree sa mga lutong ulam na nakahilera sa lamesa. May pakbet, paksiw na bangus, chapsuey, papaitan, inihaw na tilapia at ang old time favourite niyang adobong palaka na natitiyak pa niyang huli ng Lolo Marcelino niya sa may bukid.

“You don’t know how long I’ve wanted this. I’ve thought about nothing else, waiting forever to be right here with you like this. Ang mahawakan at maangkin ka.” Napatingala siya at napaawang ang labi nang sumubsob ito sa kaniyang leeg, pinatakan iyon ng maliliit na halik, at paminsan-minsa'y bahagyang kinakagat na nag-iiwan ng pulang marka. “U-ugh, R-Rafi . . . ”

The Battle of Blood. "Nagsimula ang kwento ilang taon na ang nakararaan, ngunit hindi pa rin natatapos. Sana ito na ang huli. Upang tuluyan ng maputol ang sumpa." Kinuha niya ang libro saka inilahad iyon sa akin. Kinuha ko ang libro, aanohin ko namna 'to? "Eleastein," tawag niya sa akin. Mabilis ko naman siyang nilingon. "I hope you prove yourself to them."

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.

Kaagad nang kumilos ang mga bilanggo at nagkanya-kanya na sa pagbubungkal ng lupa. Lumapit naman si Althaia sa kaniyang inasinta at hinugot sa katawan nito ang espada. "Talaga pa lang nakamamatay ang pilak sa mga taong-lobo," nakangisi niyang sabi sabay binalik ang espada sa guwardiyang nangangatog na ngayon ang tuhod sa takot.

Baliw. Abnormal. Weirdo. Abnoy. "Oy! Anong binabasa n'yo?" tanong ni Eros dahilan para mapahinto silang apat. Dali-daling pasimpleng tinago kaagad ni Ian ang papel sa bulsa niya at nginitian si Eros. "Wala! Love letter na napulot lang namin! Taena! Ang korny kasi saka ang cringe ng pagkakasulat!" natatawang sagot nito sa tanong ni Eros.

"Talaga? Paano nangyari 'yon?" "Siya ang lalaking nagligtas sa akin sa kalye ng Tokyo." Sagot ni Mariya. Nanlaki ang mata ni Mia sa gulat at tuwa. "Wow! Ang galing naman! Gusto kong marinig ang buong kwento, ha! Walang palampas!"

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Nang dahil sa’yo, naniwala ako na nabububay din pala ang pagmamahal sa mundo. I wish you were still here. I wish, i can still hold your hands. Sana nakikita ko pa din ang magaganda mong mata, ang makinis mong balat, ang mahaba at kulot mong buhok na medyo brown pa, at ang mga kislap sa mga mata mo kapag tumatawa ka. Mahal na mahal kita, Lala. I love you! Love, CALEB61 Nagulat ako nang biglang may kumatok sa pinto. Who’s that? May inaasahan bang bisita ngayon si Caleb?