Lapu Lapu Story Tagalog Novels & Stories

“You don’t know how long I’ve wanted this. I’ve thought about nothing else, waiting forever to be right here with you like this. Ang mahawakan at maangkin ka.” Napatingala siya at napaawang ang labi nang sumubsob ito sa kaniyang leeg, pinatakan iyon ng maliliit na halik, at paminsan-minsa'y bahagyang kinakagat na nag-iiwan ng pulang marka. “U-ugh, R-Rafi . . . ”

The Battle of Blood. "Nagsimula ang kwento ilang taon na ang nakararaan, ngunit hindi pa rin natatapos. Sana ito na ang huli. Upang tuluyan ng maputol ang sumpa." Kinuha niya ang libro saka inilahad iyon sa akin. Kinuha ko ang libro, aanohin ko namna 'to? "Eleastein," tawag niya sa akin. Mabilis ko naman siyang nilingon. "I hope you prove yourself to them."

Dati una ko talagang trabaho doon ay dishwasher at tagalinis lang sa kusina of course hinuhugasan ko yung ginagamit nila sa pulutan at iba pa na pang bar at kalaunan isinali narin ako sa pagseserved simula nung umabsent ang isa naming kasamahan. "Okay naman ang Cebu, nandito parin ang history ni Lapu-lapu. Yeah! Maraming magaganda pero ikaw lang ang natatangi," bigla naman akong napahinto sa sinabi niya at biglang uminit ang pisngi ko, buti na lang at nilagay ko sa ibabaw ng cabinet ang phone ko at hindi niya napansin ang pamumula ng pisngi ko dahil sa humihirit pa ito.

Gulat na gulat ito. “Nakikita kita sa mga balita ng panahon na bata pa ako at buhay pa ang lolo ko. Matapos nito pinasabog mo ang kabisera ng Bansa na kung saan ka nagmula. Nakulong ka ng tatlong taon at tumakas, dito ka nag tungo dahil ang bangkay na nakita nila sa dagat ay akala nila sayo, kaya naging malaya kana..” paliwanag ni Flame.

Kaagad nang kumilos ang mga bilanggo at nagkanya-kanya na sa pagbubungkal ng lupa. Lumapit naman si Althaia sa kaniyang inasinta at hinugot sa katawan nito ang espada. "Talaga pa lang nakamamatay ang pilak sa mga taong-lobo," nakangisi niyang sabi sabay binalik ang espada sa guwardiyang nangangatog na ngayon ang tuhod sa takot.

Baliw. Abnormal. Weirdo. Abnoy. "Oy! Anong binabasa n'yo?" tanong ni Eros dahilan para mapahinto silang apat. Dali-daling pasimpleng tinago kaagad ni Ian ang papel sa bulsa niya at nginitian si Eros. "Wala! Love letter na napulot lang namin! Taena! Ang korny kasi saka ang cringe ng pagkakasulat!" natatawang sagot nito sa tanong ni Eros.

"Talaga? Paano nangyari 'yon?" "Siya ang lalaking nagligtas sa akin sa kalye ng Tokyo." Sagot ni Mariya. Nanlaki ang mata ni Mia sa gulat at tuwa. "Wow! Ang galing naman! Gusto kong marinig ang buong kwento, ha! Walang palampas!"

speechless! "she even knelt down to your father inlaw makalaya ka lang sa mga Yu" wala na tuloyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi na nagpapigil at nagmistulang bagyo na sabay sabay nang kumawala ang lahat ng emosyon sa kailaliman ng kaibuturan ko. Tila bagyo na ayaw nang papigil ang luha kong tuloy tuloy nang bumubuhos sa mga mata ko.

Nang dahil sa’yo, naniwala ako na nabububay din pala ang pagmamahal sa mundo. I wish you were still here. I wish, i can still hold your hands. Sana nakikita ko pa din ang magaganda mong mata, ang makinis mong balat, ang mahaba at kulot mong buhok na medyo brown pa, at ang mga kislap sa mga mata mo kapag tumatawa ka. Mahal na mahal kita, Lala. I love you! Love, CALEB61 Nagulat ako nang biglang may kumatok sa pinto. Who’s that? May inaasahan bang bisita ngayon si Caleb?

Kahit si Buchukoy, na laging may binibitiwang biro, ay nakatitig lang sa akin. “Nung dumating ako sa Isla Lalia, may nawawala sa mga gamit ko ‘di ba? Ito ‘yung maleta kong may laman na maraming pera at alahas. Sa pagkakaalam ko, tatlong pangalan ang binanggit ninyo sa akin noon na laging sangkot sa ganitong klase ng nakawan dito: sina Pitchi, Nunoy at Budidang ata, oo, tinandaan ko talaga ang pangalan nila.”