Laughable Mga Nobela at Kwento

I said to clarify them. Walanghiya tong mga to. Bigla na lang tumawa si Lim. At sunod sunod na. Pinagkakaisahan naman ako. "Mind Blown ka sakin mamaya." Sabi nito at kinindatan ako. I just raised my middle finger as an answer. "Parang di kayo nagsesex ah." Sabi ko sa mga babaeng kaharap ko and they laughed again. Comedy bar ba ito.

hirit pa niya. Hindi ko alam kung ano bang mararamdaman ko sa mga sandaling ‘yon—kung matatawa ba ako o iindahin na lang ang sakit na nararamdaman ko. Rex has this skill that even if his jokes aren’t totally funny, the fact that I am imagining what his face might be when he threw that joke is still funny for me. He’s annoyingly good at that, I would say.

Nang makita ko kung sino s'ya ay pilit kong pinalis ang nararamdaman ko. "Kasi wala ako dun!" bara ko sa kan'ya sabay pilit na tumawa. Tumawa lang s'ya ng bahagya sa sinabi ko, "You always make me laugh, but I can't even make you smile." Napalingon ako sa kan'ya. 'wag n'ya sabihing alam n'ya na din? Napangiti na lang ako ng mapakla. I feel stupid.

"Ngayon lang may nag-prangka kay Lolo na ganyan! Gosh, hindi ko alam na ganito ka pala ka-stupido." Kahit anong tawa ko ay hindi niya magawang ngumiti. Urghh, nakakainis, mabuti pa si Seth mabilis kong mapatawa. Minsan ang kill joy din ni Sandro, o baka wala siyang sense of humor.

Ang tanging alam niya lamang ay kahit anong pilit niya sadyang hindi niya makuhang tumigil sa pag tawa, tila lalo pa ngang lumala nang makita ang itsura ni Xavier, naka tanga lamang kasi ito sa kanya habang tila namamangha siyang tinitigan. “What’s so funny? Are you okay?” Kunot-noong tanong sa kanya ni Xavier, pinilit naman ni Amara na tuluyang patahimikin ang sarili lalo at kulang na lamang ay mag salubong ang mga kilay ni Xavier dahil sa pag tataka. Sandaling pinahid ni Amara ang ilang butil ng luha sa kanyang mga mata saka marahang umiling. “I’m sorry… I don’t know why I am laughing too, hindi ko lang mapigilan…”

His eyes wandered to our surroundings, naghahanap na naman yata ng kung anong pwedeng magpapakalma sa 'kin. That's when I let out a laugh already. A loud, and seemingly out of my mind laugh. Like the laugh a villain lets out after she says, "victory will be mine!" "Ha! Gotcha!" I clapped my hands as I laughed even more. "You... you should've seen...your face!" I cried between my laughter. I laughed, and laughed even more for more than five minutes, not even caring about the poor boy in front of me looking dumfounded.

Enormous Pain I frowned. Bigla akong nainsulto. “E di wow, Dave. E di doon ka!” I felt my cheeks becomes red. Inirapan ko ito at binalot na ang hubad kong katawan. Napasinghap ako nang sapilitan niya akong hinila at nilagay sa itaas ng katawan niya. “I’m just kidding, baby.” Ngumisi siya habang kinikintalan ng halik ang leeg ko.

Yuck! “You’re the first one who made him laugh after he lost his girlfriend.” “Tapos?” “Isn’t that weird?” Humugot ako ng malalim na buntong hininga upang ikalma ang aking sarili. “Hindi ba puwedeng funny lang talaga ako? Saka bakit kasalanan ko pa na tumawa siya? Birthday niya ngayon, dapat masaya siya,” sambit ko at muling napailing.

sita ko rito. Umayos ito saka nagtaas ng tingin. "Buti nga ang tingin ko lang ang masama, eh ba't sa'yo, ba't 'yang mukha mo yata ang may sira? Hindi ko ma-drawing, grabe...at kung ma-drawing ko nga 'yan, ang dami sigurong bura." Wow!? hello joke? Joke ba 'yon? Inarapan ko siya, ang lakas talaga ng loob ng batugan na 'to.

Lahat ng pangamba na nararamdaman ay biglang naglaho matapos mapagtanto na mali ang inaakala niyang alam nito. “S-stop it! W-why are you laughing?” Inis naman na sambit nito. “N-no, wait. I-i can't—Hahahaha!” Patuloy pa rin siya sa pagtawa kaya namula ito. “E-eav!” Sigaw nito kaya agad niyang pinakalma ang sarili at pilit pinigilan ang sarili na muling tumawa. Baka kasi mapikon na naman si Grey sa kan'ya. Ang iksi pa naman ng pasensya nito.