Legendary Guardians Novels & Stories

Na bawat pag-ikot ng oras, mas ramdam ko ang kabog ng puso kong may tinatago. “Si Lucien, pabalik na raw galing Singapore,” sabi ni Mama, habang nagbubuhos ng alak sa baso ni Papa. “Siguradong mamayang gabi nandito na siya.” Parang biglang tumigil ang mundo ko. Lucien. Muling narinig ko ang pangalan niyang iyon na parang apoy na muling nagliyab sa dibdib ko.

Sabi ni Gerald sabay tango. Pagkatapos nito ay ngumiti si Gerald kay Lyndon bago niya idinagdag, “…At ano ang magiging legacy kung wala akong guardians? Dahil dito, gagawa ako ng proposal sayo na ikaw ang maging first guardian ko. Ano sa tingin mo?"

“They’re engaging. And now… the game begins.” Habang nakatingin sa bagong interface, nakaramdam si Lena ng kakaibang excitement at takot—hindi para sa lungsod, kundi para sa mundo sa labas nito. “Adrian…” “Yeah?” “We’re not just guardians anymore.” “Kinda like… explorers?” “Exactly,” sagot ni Lena. “And I have a feeling… the real test starts now.” Ang signal ay kumikislap muli, mas malinaw, mas persistent.

Dahil nakakabit ang buhay nito sa semideus na pinapangalagaan nito. Ang mga guardian kasi ay mga nilalang na nabubuo sa tuwing may isang semideus na ipinapanganak; sila ay handog ng mga diyos at diyosa upang mailayo ang kanilang anak sa kahit na anong kapahamakan. And right now, nagsasanay kaming tatlo sa kung paano kami lalaban nang magkasama. We are trying to figure out our strengths and weaknesses. At para maging mas komportable silang kasama ako, pinagbawalan ko silang tawagin akong master.

Sa gabi naman, Sombre Guerriers Gardes, salitang French din na ang ibig sabihin ay Dark Warriors Guards. Nakasilip ang dalaga sa mga ginagawa ng mga tao sa ibaba. Natakot tuloy siyang titigan ang mga ito kaya mas lalong napayakap siya sa dalawang Barbie doll niya. Seryoso ang mga ito na may malalamig na tingin sa paligid. Parang mga sasabak sa isang labanan kung masisilayan mo sila. Hindi kasi biro ang mga ginagawa nila, mapanganib pa naman kapag hindi mo namalayan na may nakapasok na traydor sa organisasyon.

Umayos kaming lahat ng tindig at hinintay si Archmaster na magsalita. “I, Leonard Mayhem, the seventh Archmaster of the Magic Ministry, calling all my brethren, ancestors and celestial guardians to bless these 12 Celestial Zodiacs in every battle that they may had. Lend them your strength and help them to overcome every enemy they may face. I bestow them the 12 Celestial Weapons retrieved from the ancient world of Guardians. With these weapons and in the name of Supreme Guardian Lumia, I hereby declare victory upon them,” mahabang litaniya ni Archmaster. Habang nagsasalita siya, umiilaw ang mga marka ng Zodiac sign sa aming katawan. Nakadama ako ng mainit na pakiramdam ngunit hindi ako napap

'Kung mag-isa lang ako rito, hindi ko alam paano ko 'to matitiis hanggang sa may dumating na para iligtas ako. Si Jaeger, na ilang araw na nakakulong sa Glitz Club, ay hindi na ito makayanan. Binasag niya ang wine glass para ilabas ang galit niya at tinutok ito sa mga guards. "Ginagawa niyo talaga kahit anong gusto niyo kayong mga taga-Glitz Club, huh? Plano niyo bang ikulong ako rito hanggang sa mamatay ako?" Walang ekspresyon ang mga guard na nagbabantay sa kaniya at hindi sumagot sa kaniyang pagdadabog.

Ito ang haharapin niya upang kahit paano ay makagawa siya ng antok. "Maganda raw 'yan, ano na nga title?" Tanong ni Lori na lumabas ng sariling silid. "Minsan i-try mo mag komiks," wika pa nito. At saka inihagis ang ilang pirasong komiks sa tabi ng kinauupuan niya. "Mamaya, bago ako matulog, eto munang Destiny, na nauna kung hawakan," wika niya nang sulyapan ang mga komiks sa kanyang tabi.

The design is very ancient Egyptian. A schematic of intricate weaponry appeared on the holographic screen—gleaming swords, strong shields, detailed armor, and intimidating tanks. “The Flareon Kingdom isn’t just a top supplier of the best weapons, shields, tanks, and armor in the Luminous Realm; they are essentially unrivaled. Their secret? The sacred relic known as the Emberheart Crucible.”

They walked without fear, without weapons clad in simple clothes of white and gray, faces bright with the same calm light that filled the air. The one in front looked hardly older than Lila, dark hair tied back, eyes clear as crystal. She stopped a few paces away and offered a small, firm nod. “I’m Elara,” she said, her tone even and welcoming. “These are Kian and Mira. We are the guardians of what remained when everyone else forgot.” Lila shifted her spear but did not raise it, her gaze sharp and searching. “Guardians? Why were you left behind? Why didn’t the cycle touch this place?”