Romans & histoires Life Goes On

"They say, everything happens for a reason. I don't know what's the reason and I don't wanna know the reason behind. All I know is no one deserves to die like how they died." She's trying everything to make Glenn to be hopefully again, to think positive. Because Glenn is the reason for everyone to have a hope to fight this crisis we are facing right now. "We have to go back now. Everyone's looking for you." Tumayo si Deiji at ipinagpag ang likuran. Bumuntong hininga muna si Glenn ng napaka lalim saka tumayo. Life's go on.

Gumawa ng dalawang bowl ng pasta si Cordy, at umupo sila sa mesa, kumain sila ng maayos. “Umalis ka sa mga Levine?” Ang tanong ni Cordy ng walang emosyon. “Oo.” “Hindi mo dapat ito ginawa.” “Tapos na ang lahat ng ito,” Ang sabi lang ni Jay. Tila tila negatibo ang pag iisip niya, na para bang hindi mahalaga ang buhay kahit na naging masama ito; parang mas nagdurusa siya ng sobra.

paumanhin ng lalaki na tila ba nahihiya. Ngumiti naman si Maddox at nagsalita, "Huwag kang mag-alala, Mr. Vonh. Sanay na sanay na ako sa kadramahan, mas madrama pa nga ang buhay ko kaysa sa buhay mo. Normal lang naman siguro iyon, lahat naman ng tao ay nakaka-experience ng gan'to. Sabi nga sa kabihan, life is a drama and we're all playing our parts; expect the unexpected, drama's included."

Isang senyales na kahit na puno ng hamon, ang buhay ay patuloy pa ring magaganap. Ngunit sa kabila ng masaya nilang buhay, may mga kabiguan pa rin na bumabagabag sa mga tao. Isa na si Liza, na nakaramdam ng pagod at bigat sa puso. Minsan, kahit gaano mo man pinipilit magpatuloy, ang mga pagsubok ay patuloy na darating. Hindi maikakaila na ang bawat tagumpay ay may kalakip na sakripisyo.

It was a life that she will keep on choosing over and over… every day, for the rest of her life. -THE END-

Life must go on. Dahil mayroong kaming mahalagang misyon at sa pagkakataong ito, hindi kami pwedeng mabigo uli. ... Vote. Comment. Follow.

So I want to treat my cancer? Of cource yes, I want to but I can't. Kaya sa ngayon ang kaya ko lang gawin ay namnamin lahat ng nangyayari sa buhay ko. I don't care if I die alone in this small house. I don't care. Tanggap ko na ang lahat. May God give me soon the second life that I really dreamt of. The life with no pain, worries and sadness. This is life. I am living not to get stucked but to continue.

mahinahon ngunit seryosong saad ni Andrei habang tinatapik ang balikat ng kapatid. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Argus. "Life must go on? Paano?" tanong ni Argus habang nanginginig ang boses. "Without Amara, hindi ko alam kung anong klaseng buhay ang naghihintay sa akin at sa mga bata sa hinaharap. I don't even dare to think about it."

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

Ending my life was one of the things that I want to do. But I want to give myself a chance to live and explore the fullness of life. Ending my life would only make me weak. I want to be strong and I need to be. Hindi lang naman ako ang magdurusa kundi ang taong nasa palibot ko. If I bleed, they will also suffer. If I bleed, I would be the loser. There's still life ahead of me. And that means there will be challenges along the way. It's okay. It's okay to feel weak. Just don't give up.