Life Goes On Novels & Stories

"Ang alin, ang-" "Oo." Hindi ko na siya pinatapos. "At huwag mong seryosohin ang mga pinagsasabi nila. N-Naka-move on na nga ako but it doesn't mean, bukas na ulit ang buhay ko para sa iba. May iba akong pina-prioritize..." "Tulad ng ano?"

Alam kong may mga problema pa kaming haharapin sa mga susunod na taon pero sinisigurado kong malalagpasan namin ‘yon kahit anong mangyari. Just like what I said, it wasn’t my choice to be different but I will do anything to survive and nowㅡmagsisimula na naman ang panibagong chapter ng buhay namin. [THE END..]

Alam kong hindi pa nagtatapos ang kwento ng buhay ko rito. Ng buhay naming lahat. Dito palang mag sisimula. Ang bagong kabanata.

Ganyan ang buhay—isang relay race, at kapag nagsimula nang tumakbo ang nagbigay ng baton, ang tahimik na tatapos sa takbo ay mananatiling mag-isa. Nakita niya ang kabalintunaan sa kung paano siya nagsikap nang dalawang dekada para ipaghiganti ang mga magulang niya sa halip na isipin kung paano siya mabubuhay. Kahit sa mga taong kasal na siya kay Claire, bahagya lang siyang nakakapit, binabagabag ng pakiramdam niya na isa siyang live-in na manugang… pero nahanap nila ang respeto sa isa’t isa, na tumagal kahit nakokonsensya siya sa pagtatago kung sino siya talaga.

At anumang mangyayari ngayong gabi. Babaguhin nito ang buong buhay ko. To be continued...

My life only revolves with business and women. Ang sabi nga sa kasabihan 'You only live once. Kaya magpakasaya ka habang nabubuhay ka pa sa mundong ito.' And thats what I'm doing. Party here, party there, party everywhere. At higit sa lahat hindi pwedeng mawala ang pinaka importante sa lahat. Women here, women there, women everywhere. Oh! Diba? Ang saya mabuhay. And yes, I fuck a lot! I love fucking but just like my friends. I don't do replays. Mahirap nang magkasakit sa panahon ngayon.

biro ni Cailyn habang nakatingin sa labas. Ngumiti siya. “Hindi lang ngayon. Next life, next life after that — kahit ilang buhay pa, sa’yo pa rin ako.” Napatawa si Cailyn sa sinabi niya. “Eh ‘pag next life mo naging aso o baboy ka?” “Eh ‘di aso mo ako o baboy mo,” sagot ni Austin, nakangiti. “Hindi ako nag-aalaga ng baboy,” balik ni Cailyn, sabay irap.

I asked quietly. Aaron tilted his head. “After this?” “Yeah,” I said. “After peace. After healing. What do we do then?” He smiled — that small, honest kind of smile. “We live,” he said simply. “That’s all we were ever meant to do.” And he was right. Healing wasn’t a finish line. It wasn’t about moving on — it was about choosing to live again, every single day. “Mommy! Daddy! Look!” Azi called.

Para akong naglalakbay papunta sa malayo at hindi sa totoong patutunguhan ko. Paano ko ba masasabing deserving ako sa buhay na mayroon ako ngayon? At paano ko haharapin ang mga susunod na mangyayari sa buhay ko? O mas tama bang sabihin na... paano ko tatanggapin ang isang bagay na sa simula pa lang ay sarado na ang utak ko para tanggapin ang katotohanang iyon? People lived their whole lives without really living at all. They actually lived to waste their time. And I guessed, people lived their lives discerning a whole pack of lies... then they would die without even correcting those lies.

"I thought I have a horrible taste in men? Bakit mukhang gusto mo pa yata akong magbago ng isip?" "Because I'd rather want you to move on in your life than to see you completely ruin it to waste." Bumuntung-hininga ako. "I've already decided, Vida. No going back this time." "Bakit ba kasi hindi mo na lang kalimutan iyon? Wala na sila. The living should continue living. Why are you letting the dead lead your life?"