Life Is Like A Bicycle Quotes Novels & Stories

Umupo siya ng maayos at tinitigan ako. “Every time we ride our bikes is worth the muscle pain at the end of the day. You were happy and so am I. Hearing your thoughts whether it’s deep or even if it doesn’t make any sense at all, my ears are always open for it. And what did you say? Boring days? It’s not boring for me. You see, sometimes you don’t need to talk at all when you’re someone. Sometimes, the presence is already enough. Sometimes, having someone by your side even if you’re not doing anything big is enough to be entertainment.”

Life is too short to worry about petty things. Enjoy every moment of it, for there is nothing most certain in this world but death. Iyon ang nabasa ni Kate na mga life qoutes sa internet, at iyon din ang iniisip niya buong magdamag, kasama na ang mga sinabi ni Leann sa kanya. She will not be moved by that mere threat. She decided to give Niu a benefit of the doubt since she haven’t talked to him yet.

Umamin na rin pala si Diana kalaunan, naka tanaw ako sa labas ng aking opisina pinapanood ko ang pag usad ng mga sasakyan sa ibaba. "Kung ang buhay sana kasing bilis din ng usad ng sasakyan. Sigurado na walang taong nanatili sa nakaraan o sa kasalukuyan. Ngunit hindi kasi ganun ang buhay." wika ko, ang dalawang braso ko at naka cross sa ibaba ng aking dibdib. "D'yos ang mag didikta ng panahon para sa'yo, may kaya maka move on agad meron din namang hindi." bulong ko at bumuntong hininga na ako.

Napangiti siya nang lumapit si Shirley sa kanya na may tinutulak na bike. "Nakita ko pa sa likod ng bahay ninyo ang luma mong bike. Gusto mo bang pumunta tayo ng bayan nang naka-bike gaya ng dati?" Nakangiting sabi ni Shirley. Lumaki ang ngiting tumayo na rin siya at pumunta sa likod ng bahay. Nakita nga niya ang bike niya na maayos pa ang mukha kahit lumang-luma na iyon. Mabuti na lang at nakapantalon siya kaya't hindi siya mahihirapang sumakay nu'n.

“Halos sampung taon ko nang nabili ang maliit na bakuran na ito. Hindi ko na halos pinapagawa o pinapaputol ang mga halaman dito. Pinabayaan ko lang silang lumago ayon sa gusto nila. Sino ang mag-aakala, na matapos ang sampung taon, ganito pala sila katingkad, ganito sila kasigla?” Sandali itong tumigil, bago muling nagsalita, “Ang buhay ay tulad ng bakuran na ito. Maraming beses, iisipin mong hindi ka na makakaahon, hindi ka na makakatawid sa mga balakid. Pero kapag nalagpasan mo na ang lahat at nilingon mo ulit, saka mo lang marerealize—lahat ng hirap, lahat ng sugat, ay naging medalya ng iyong katatagan.”

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

“Kaya nga na-realize ko, boss, na live life to the fullest kasi hindi natin alam kung hanggang kailan na lang tayo dito sa mundo. Kahit na anong ingat ko sa pag-drive, kung meron talagang makakasalubong na kamoteng driver, madidisgrasya ka talaga.” Hindi pa niya masabi na hindi lang iyon aksidente, kundi sinadyang banggain si Precious. “Kung ganun… tayo na?” sabat ni Bert “Huy, Bert! Ang bilis mo ha… hindi ka pa nanliligaw sa akin, gusto mo tayo na agad?” “Eh ‘di ba sabi mo live life to the fullest? You only live once, make the most out of it! Araw-araw naman kitang liligawan kung sasagutin mo na ako ngayon.”

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers