Novel & Cerita Lifeless Eyes

Ngunit wala siyang matakbuhan, wala siyang malapitan. Parang titig ng isang demonyo ang nakatutok sa kanya, wala nang bakas ng dating ngiting nakilala niya noong una silang nagkita. Ang mga mata ni Pia ngayon ay parang apoy na handang lumamon ng kahit sino—galit, poot, at kabaliwan ang laman ng bawat sulyap nito. Her eyes were no longer just dangerous—they were deadly.

"I just want you to be comfortable. Iyong hindi ka mahihirapan sa araw-araw mong routine." "Ako ang nahihirapan sa 'yo dahil hindi mo nakikita ang ganda ng mundo." Natigilan si Dustin pagkuwa'y nagsalita ulit. "If you were to choose. Is it okay to live without legs or eyes?" I frowned. "I can live without legs, but I can't live without my eyes, Dustin. You know why? I still want to see and appreciate the beauty of everything. Gusto ko pa ring makita 'yong iba't-ibang kulay ng mga bagay, 'yong eskpresyon ng mga tao kapag masaya sila, malungkot, o kahit galit sa pamamagitan ng mga mata nila. I want to see the faces of the people who loves me."

Tila baboy nitong sigaw habang nag-aagaw buhay. Habang hawak ang noo'y mainit at tumitibok pa nitong puso sa kamay ko ay nadako ang peripheral vision ko sa huli nilang kasama na ngayon ay nanginginig na. "Ikaw." Nang tignan ko s'ya sa mata ay gusto humalakhak sa sobrang amuse. His eyes are pleading but the blade in his hands still stays proudly as if ready to end a life at any moment.

"I-I'm not insecure... You said that you don't want to have a child with me...right? What's wrong with killing all of it? Why are you mad? Why...?" "V-Va... D-Dearil, tama na. Huwag kayong mag-away---" "Yes! I do! I do not want to have a child to a monster like you! But if that's your way to kill it, then, make sure na ikaw lang ang masasaktan! Sarilihin mo 'yan! Don't involve my Luna in your pain!" With those painful words, I saw how DEATH's eyes turned blue. But there wasn't electricity on her. Just the blue eyes. And they were sad. Hurt. In pain. Her tears keeps on flowing. And it turns to diamonds. Bits of diamonds in an instant the moment it dries.

TW: DEATH, VIOLENCE Pinikit ko ang aking mga mata noong maramdaman ang pagbaon ng matinding sakit sa aking balikat. Patuloy ang putok ng ng baril. Noong imulat ko ang aking mga mata nakita ko ang aking ama na naka handusay at duguan, wala ng buhay. Ang mga tauhan niya ay wala na rin na buhay. I may look devil while watching their lifeless body covered with their own blood.

Bago isinara ng mafia boss ang pintuan, ang huli nitong narinig mula sa dalaga ay ang malakas nitong halakhak na para bang nawawala na ito sa katinuan. Habang paakyat si Caesar mula sa ikalawang basement, hindi pa rin maalis sa kaniyang isipan ang mga mata ni Laverna. They were not the same as the eyes that ones looked at him before that were filled with life, curiosity, and excitement. They were not the eyes of someone who wanted to fight, survive, and live. Her eyes now reflected nothing but anticipation of when death would come and take her. Dahil sa inis sa kaniyang sarili, napatigil saglit si Caesar at biglang sinuntok ang pader. Kung mayroon man siyang pinagsisisihan, iyon ay ang pakaw

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. My body run cold when my eyes met those cold and menacing emerald eyes. I'm so dead.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

"Ang bawat tao ay may apat na buhay. Ang unang buhay nila ay umiikot lamang sa pagkilala nila sa mundo; ang ikalawa, matututunan nilang oras ang mahalaga sa mundo; ikatlo, malalaman na nila ang tunay na kahulugan ng buhay; at sa ikaapat o huli, matatamasa na nila ang totoong kahulugan ng katapusan, at ito ay ang kamatayan." Isinara ko ang librong binabasa ng kaibigan kong si Joanna. Narito kami ngayon sa library upang mag-aral sana ngunit parating tulog lang naman ang inaatupag ko dito. "Celestine Ysabelle Cortez. Bakit mo naman isinara ang binabasa ko?" Inis na sambit nito. "Napakahilig mo talagang magbasa ng mga librong walang saysay. Sinabi ko naman sayong walang katotohanan ang mga iyan.

Walang alam sa nakaraan niya, pero kung titingnan mo siya sa mata, parang makikita mo ang isang babaeng dumaan sa napakaraming unos. Minsan, kapag diretso mong tiningnan ang mata niya, parang tumitingin ka sa isang napakalalim at malamig na lawa. Walang init, walang emosyon. Hindi mo alam kung ang lamig at lungkot na nararamdaman ay galing sa puso niya o sa mundong ginagalawan niya.