Lifeless Eyes Novels & Stories

Para itong isang babasagin na porselana, na isang maling hawak mo lang dito ay masasaktan at mapipingas na ang katawan nito. Her eyes were empty and lifeless. Na para bang ang dami na nitong pinandaanan sa buhay. Mababanaag sa mata nito ang kalungkutan. Parang marami itong iniisip habang nakaupo sa gitna ng tulay.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata ay para siyang natuklaw ng ahas na hindi nakagalaw. Dahil ang babaeng kaharap niya ay parang repleksiyon niya lang sa salamin. Kamukhang kamukha niya ito. Ang kaibahan lamang ay napupuno ng kalungkutan ang mga mata nito. Halos walang buhay. Walang katiting na liwanag ng kaligayahan.

Ang kaniyang madidilim at mapupungay na mata. Ang kaniyang nakakaintimidang presensya... "Finally....after fucking ten years..." he whispered as he roamed his eyes over my face. "So how are you..." his eyes are getting darker. "....my Long Lost Wife?"

It feels like my whole system cease its function. Dahan dahan ko siyang nilingon, hinarap at tuluyan ng binalingan. Galit, poot at pagsisi ang nakikita ko sa kaniyang mga mata. His eyes looks so murderous. Anytime, he can kill me. Hindi ako makapagsalita kaagad. Bakas pa rin sa akin ang mga luhang tumutulo kanina.

Tumingin ako sa lawa at tumitig don. I saw a girl with a petite face. She was staring at me with her almond eyes. Her arched eyebrows are thick enough to create a balance with her face down to her pouty lips. Napaiwas na lang ako ng tingin dahil hindi ko kayang titigan ang repleksyon ko dahil puro sakit at paghihiganti lang ang nakikita ko sa mga mata ko. Bakit mas madali pa ang mamatay kaysa mabuhay?

lumuhod sa harap ko si Lance at ngumiti. There's something in his eyes na hindi ko mabasa. Nakatingin ito sa akin using his gentle eyes. Hinawakan niya ang kamay ko kamit ang isa niyang kamay at nasa buhok ko naman ang isa. There's something sa paraan ng paghagod niya sa buhok ko na naging dahilan ng pagtulo ng luha ko.

Sobrang sakit na ng aking mga mata ngunit tila walang kapaguran ang aking mga luha sa pagtulo. Ang sakit-sakit ng puso ko. In an instant, I lost my will to live. Para kasing wala na akong dahilan para mabuhay pa. Nag-iisa nalang ako sa mundo. Wala na akong sapat na lakas para bumangon at magsimula muli. In depths of forlorn where hearts are cracked and unending flows of tears. A bit by bit, my eyes close amidst the heartsore lullaby.

Saad pa nito bago nag-simulang lumakad paalis Tanging yapak lang nito ang maririnig sa buong underground at nang mawala ito sa paningin ng mga mafia ay tila nabunutan ng tinik sa lalamunan ang mga ito. Lahat ay napabuntong hininga bago nag-simulang mag-bulungan. They almost forget to breath! "She's so scary." "Right, especially her eyes." “Her eyes is so damn scary, is she even a human?”

I said and he touched my hand, gently kiss it and looking at my eyes. Thos eyes tell that he is eager, like on what? "Please visit here if you have some time," he said after kissing my hand. "I will, but I think I will become more busier than ever." I replied and he nod. "I can wait for you." He said and stand up. Showing his smile and I am kind of worried on how he act right now. His eyes is black, I just realized that his eye is similar to the dead eye. Means no reaction, like mine.

Nang makarecover na ako ay pilit ko naman inaalala ang napanaginipan ko. Hindi ko na masyadong maalala. Kapag lalo ko pang pinilit baka tuluyan ko na itong makalimutan kaya yon ang ginawa ko. Akala ko makakalimutan ko na ang mga matang yon ngunit hindi. I forgot the rest but not those eyes. Those bloody eyes looking at me hungrily. Na parang gusto akong kainin ng buhay. Nakangisi pa habang nagsasalita. "Even in this lifetime. Your life is mine., Morana".