Novel & Cerita Lifeless Eyes

She can feel the threatening gaze from their mother na nasa kanilang harapan lamang. "Hindi ko alam," huminga siya nang malalim at sa wakas tiningnan ang inang malamig lamang silang pinapanuod. Her eyes were no longer alive. It was blank as if she was already died and just stayed in a living human body. "Ma, tama na. Okay? What's happening to you?" she bravely asked kahit ilang segundo na lang ay babagsak na siya nang tuluyan.

Nanlalaki ang mga mata nitong nakatingin sa akin, na para bang hindi siya makapaniwala sa lahat ng minumutawi ng aking labi. I leaned to his ear while smiling creepily. I can feel that something warms my chest, as my eyes were suddenly turned black as I saw my reflection on the window. A glistening black eyes. "Die, Lucius, so you can meet with my mother and ask for her forgiveness."

I chuckled seeing myself shedding tears but grinning like a psychopath is kind of funny. "It's hurt, Ganther?" I stared directly at my eyes reflection. I saw nothing but emptiness. "No, it's not f*cking painful because you are numb too much numb right?" I wiped the tears off but it was just useless my lifeless eyes keep shedding. "I-it's f*cking painful..." Nanatili akong nakatitig sa sarili ko until silence makes everything noisy.

halos pabulong na dasal ni Lylia. Ilang minuto ang lumipas ngunit walang nangyari kay Lylia kaya dahan-dahan niyang idinilat ang mga mata. Habol ang paghnga at pilit na pinaakiramdaman ang paligid. Nahugot niya ang kanyang paghinga nang sumalubong sa kanya ang mga nakahandusay na katawan ng mga taong katulong nina Entice at Rizalino ngunit ang dalawa ay hindi na makita.

Nagpatuloy na ako sa paglalakad at iniwan sya roon. When I looked at the mirror, I couldn’t see the old Irishka Folk. The perfect daughter and a straight A president lister. All I see is a lifeless doll, with her amber eyes that look so cold, filled with grief and vengeance. I look at my body, I lost weight since that tragedy happened and my skin got paler than before.

"Where are—" "No— no way... " *** BIANCA'S POINT OF VIEW ** SABI nila kapag manganganak ka ang isang paa mo raw ay nasa hukay na dahil walang kasiguraduhan kung pag gising mo ba ay nasa totoong mundo ka pa o isa na lamang na illusion ang lahat, sobrang weird lang na mag lalabak ka ng buhay ngunit maaring buhay mo rin ang maging kapalit nito ngunit sa puntong ito ay nakaramdam ako ng takot dahil papaano kung sa pag pikit ng dalawang mata ko ay hindi na ko na muli pa itong maimumulat? Paano kung sa pag pikit ko ay doon na matatapos ang huli kong oras?

Iniharap niya si Yel sa kanya at mas lalong naguluhan nang makita ang mga luhang nasa magkabilang pisngi nito. "I should die right?" Yel asked, looking into Sen's eyes. Her eyes were dilated. Nakamulat lang mga mata ni Yel habang umaagos ang luha nito pababa sa pisngi. "No, you deserve to live longer." Sen dried her eyes.

his tone changed. Nasa bulaklak lamang ang atensyon niya habang nagsasalita. Alam kong ako ang kinakausap niya. Ramdam ko ang hinanakit sa tono ng pananalita ni Carsen, kahit anong galing niya sa pag tago ng emosyon ay hinding-hindi niya maitago ang sakit nang pagkawala ng kaniyang ina. He turned his gaze on me. “Mother died in a meadows of Persian lily,” his ash gray eyes becomes cold.

Pareho kaming hingal na hingal, pero nang magtama ulit ang aming mga mata… may kung anong nagbago. His once lifeless eyes… now had a spark of life. Bigla siyang ngumiti, at sa ngiting iyon, parang may umusbong na bagong simula. At doon nagsimula ang pagkakaibigan namin, isang ugnayang unti-unting nauwi sa malalim at wagas na pag-ibig. End of Flashback

Then, I finally felt my arms and feet on loose. Kahit na pinakawalan nila ako ay hindi ko pa rin mapigilan ang paglabas ng butil ng luha sa mga mata ko. Will I live like this forever? Some kind of sexual experiment and a toy? "I don't like it here. . ." I mumbled between my cries. May kumuha ng aking dalawang kamay na kanina pa pahid ng pahid sa aking luha. Napatingin ako sa taong seryosong nakatingin sa akin.