Limatik Sa Mata の小説・ストーリー

Nang umandar ang kotseng sinasakyan ko ay dahan-dahang umangat ang ulo niya at nagtama ang mga mata naming dalawa. Siya na naman. Makapal na mga kilay, medyo singkit na mga mata, matangos na ilong, manipis na mga labi, at itim na bangs na nakaharang sa kanang mata niya. Umangat ang sulok ng labi niya, dahilan para maramdaman ko ang kakaibang lamig sa gulugod ko. Bago tuluyang makaalis ang kotseng sinasakyan ko ay nakita ko pa kung paano unti-unting naging itim ang lahat ng parte ng mga mata niya.

Lahat— lahat nasa ulo ko sa isang pasada lang ng mata ko sa mukha niya. Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatitig sa dalaga para kusa niyang mapansin ang malagkit at walang hiya kong pagtitig sa kanya. Napatingin siya sa banda kung nasaan ako. At parang gutom ang mga mata kong nakipag-titig-an sa purong brown niyang mga mata habang ipagpapatuloy ko ang ginagawa kong pakikipaghalikan sa babaeng katabi ko. Saglit lang din naman ang tagpong iyon dahil agad siyang nag-iwas ng tingin sa akin na parang napaso sa kung paano ako tumingin sa kanya.

Pililit namang pumapasok ang sikat ng araw mula sa pagitan ng kurtina dahilan para mapapikit siya. Masakit sa mata ang liwanag. Dahan-dahan niyang iminulat ulit ang mga mata niya habang napapangiwi. May kirot pa rin sa kamay niyang nakabalot ng benda. Pati ang paa niya na nakagauze ay mabigat pa rin ang pakiramdam. At ang ulo niya, parang sasabog pa rin anumang oras. Wala siyang ideya kung sino ang naglinis ng sugat niya kagabi.