Limatik Sa Mata Mga Nobela at Kwento

NAALIMPUNGATAN ako mula sa mahimbing na pagkakatulog dahil may nararamdaman akong mabigat sa katawan ko. Pilit kong iminulat ang aking mga mata kahit sobrang antok pa ng sistema ko. Kumunot naman ang noo ko nang mapansing mataas na ang sikat ng araw sa labas ng bintana. Tanghali na?! Bakit wala man lang gumigising sa 'kin?!

Sunod niyang nilagyan ng betadine ang sugat nito hanggang sa hindi niya namalayang madiin pala ang pagkakadampi niya dahilan para masaktan ito at muling dumilat ng mga mata. "Ugh." Pakiramdam niya ay tumigil ang mundo niya nang magtama ang kanilang mga mata. Lalo siyang hindi makagalaw sa pagkakayuko rito ng tila manigas ang buo niyang katawan dahil sa titig nito sa kanya. Doon niya lang nakita kung gaano kaganda ang mga mata nito at kung gaano kahaba ang pilik-mata nito.

Ito ang lalaking may peklat na minsan na niyang nakita noon. Nakaitim ito mula ulo hanggang paa. Nakasuot ng itim na baseball cap na halos natatakpan ang kanyang mga mata, habang ang itim na maskara naman ay nagkubli sa halos buong mukha nito. Tanging ang pares ng malamig at malalalim nitong mata ang malinaw na nakikita. Matatalim. Kalmado. At napakalalim, na tila kayang higupin ang emosyon ng sinumang makatitig doon.

Nagising lamang s'ya ng makaramdam ng kakaibang kiliti sa ibabang bahagi ng kan'yang katawan. Hindi n'ya maimulat ang mga mata dahil sa sobrang antok ngunit gusto n'yang makita kung ano ang nangyayari sa ibabang bahagi ng kan'yang katawan at kung bakit s'ya nakikiliti? "Ahhhhhh!" ungol n'ya habang mariin na nakapikit ang mga mata ngunit agad ding napadilat ng mapagtanto na may kumakain sa kan'yang pagkababae.

Subalit tinago niya ang nagkukukot na kalooban niya at sinulyapan ito. May munting ngiti sa labi nito at nakatanaw sa labas. His lashes were flickering and damp making him look so adorable. Hindi niya maiwasang mainggit sa mahahabang pilik mata nito. Ngayon na natitigan niya nang maigi ang mga matai to ay isa iyon sa asset ng lalaki. Kapag pinalamlam nito ang mata at parang kinawawa ito ay agad na lalambot ang puso ng nino man.

kasama ng tinig niya ang iritasyon. Dumaan ang sakit sa ma-aalam na mga mata nito, panandalian itong natahimik na wari ba'y mayroon itong apoy na tinutupok sa kaniyang kalooban. Tumango ang ginang maka-lipas ang ilang segundo, itinulak nitong muli ang matipid na ngiti sa kaniyang labi. Ngunit hindi gaya ng madalas ay may kahalo na iyong pait at lungkot.

Mahigit limang minuto ko rin siguro itong ginawa bago ko napag desisyonan na umilat na ang aking mga mata. Sa aking pag mulat ay unang tumambad sa akin ang kisame. Dahan dahan akong bumangon at napangiwi ako nang biglang kumirot ang aking ulo at nag simulang umikot ang kaing paningin. Agad kong ipinikit ang aking mga mata at hinayaan munang makapag adjust ang aking ulo. Dahil kung pipilitin ko lang ang sarili ko na imulat ang aking mata at gumalaw mula sa aking pagkaka upo ay paniguradong babagsak lamang ako.

Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga. Bihira ang naturang sakit at si Larry pa ang nagkaroon ng nasabing komplikasyon. Ang kanyang mga mata ay mag-iibang kulay depende sa liwanag na kanyang matatanggap. Mistulang magiging bright ash green ang kulay ng mga iris nito na kinakailangan niyang magsuot ng isang improvised retinal device upang maprotektahan ang kanyang mga mata tuwing umaga.

Sa bawat video na ipinapakita, kitang-kita ang mga malalaking nilalang—mga demonyo na nagdudulot ng lagim. Tahimik kaming lahat habang nanonood. Sa screen, isang nilalang na may itim na pakpak ang dumapo sa isang gusali, at sa isang iglap, naglaho ito sa isang malaking pagsabog. Ang reporter, halos hindi na makapagsalita dahil sa takot. “Magugunaw na ata ang mundo,” natatakot na sabi ni Tita White.

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Dahil sa pagkakataong ito ay mas malakas pa sa kahit anong salita ang pananahimik ko. Naramdaman kong hindi na magtatagal bago tuluyang mabuksan ang lihim na limang taon kong iningatan.