Limatik Sa Mata นิยาย & เรื่องราว

matapang nitong sabi kaya agad napako ang aking mga mata ang mga pakiti ng bawal na gamot. Kaya agad ko itong binitawan, kaya pala hindi ito matinong kausap dahil may tama na pala ito. Nilibot ko ang aking paningin hanggang napako ang aking mata sa mga litratong naka dikit sa dingding. Naningkit ang aking mga mata dahil lahat na litrato ay ako. Agad akong lumapit doon at binaklas ang lahat kaya sumigaw ito sa galit.

Sakto namang napalingon siya sa mukha nito. Nakahanap si Lucian ng isang pares ng salamin na isusuot, at maginhawang natatakpan ng mga lente ang matinding lamig sa kanyang mga mata. Pinalambot nito ang matatalim na tabas ng kanyang mukha, at maging ang ngiti sa sulok ng kanyang mga labi ay tila kakaibang banayad at mainit. Siya ay kumilos bilang isang pinong ginoo.

Dati ko pa napapansin na madalas siyang tumingin sa mga bituin. Marami pa siguro akong hindi alam sa kanya. I saw a tiny water drops in his eyes. Pumikit siya at tuluyang nawala 'yon. Siguro nga may problema siya na hindi ko nalalaman...dati pa. Pinatong ko ang dalawa kong kamay sa lamesa para makatayo. Takang tumingin siya sa 'kin. Kung bibigyan kahulugan ang mata niya ay puno ng kalungkutan ang sakanya. Maganda sa unang tingin, pero kapag tumagal makikita mong may kalaliman.

NAALIMPUNGATAN ako mula sa mahimbing na pagkakatulog dahil may nararamdaman akong mabigat sa katawan ko. Pilit kong iminulat ang aking mga mata kahit sobrang antok pa ng sistema ko. Kumunot naman ang noo ko nang mapansing mataas na ang sikat ng araw sa labas ng bintana. Tanghali na?! Bakit wala man lang gumigising sa 'kin?!

Sunod niyang nilagyan ng betadine ang sugat nito hanggang sa hindi niya namalayang madiin pala ang pagkakadampi niya dahilan para masaktan ito at muling dumilat ng mga mata. "Ugh." Pakiramdam niya ay tumigil ang mundo niya nang magtama ang kanilang mga mata. Lalo siyang hindi makagalaw sa pagkakayuko rito ng tila manigas ang buo niyang katawan dahil sa titig nito sa kanya. Doon niya lang nakita kung gaano kaganda ang mga mata nito at kung gaano kahaba ang pilik-mata nito.

Ito ang lalaking may peklat na minsan na niyang nakita noon. Nakaitim ito mula ulo hanggang paa. Nakasuot ng itim na baseball cap na halos natatakpan ang kanyang mga mata, habang ang itim na maskara naman ay nagkubli sa halos buong mukha nito. Tanging ang pares ng malamig at malalalim nitong mata ang malinaw na nakikita. Matatalim. Kalmado. At napakalalim, na tila kayang higupin ang emosyon ng sinumang makatitig doon.

Nagising lamang s'ya ng makaramdam ng kakaibang kiliti sa ibabang bahagi ng kan'yang katawan. Hindi n'ya maimulat ang mga mata dahil sa sobrang antok ngunit gusto n'yang makita kung ano ang nangyayari sa ibabang bahagi ng kan'yang katawan at kung bakit s'ya nakikiliti? "Ahhhhhh!" ungol n'ya habang mariin na nakapikit ang mga mata ngunit agad ding napadilat ng mapagtanto na may kumakain sa kan'yang pagkababae.

Sumiklab ang galit ng lalaki na parang bagyong hindi mapipigil. Ang mga mata ni Mateo ay parang nagliliyab. Kung nakamamatay marahil ang tingin ay ilang beses na siyang nabawian ng buhay. Ang mga kamao nito ay nakakuyom at ang mga ugat sa noo at leeg ay tanda ng pagpipigil nito. Kung hindi siguro siya nagdadalang-tao, malamang ay pinagbuhatan na siya nito ng kamay.

Subalit tinago niya ang nagkukukot na kalooban niya at sinulyapan ito. May munting ngiti sa labi nito at nakatanaw sa labas. His lashes were flickering and damp making him look so adorable. Hindi niya maiwasang mainggit sa mahahabang pilik mata nito. Ngayon na natitigan niya nang maigi ang mga matai to ay isa iyon sa asset ng lalaki. Kapag pinalamlam nito ang mata at parang kinawawa ito ay agad na lalambot ang puso ng nino man.

kasama ng tinig niya ang iritasyon. Dumaan ang sakit sa ma-aalam na mga mata nito, panandalian itong natahimik na wari ba'y mayroon itong apoy na tinutupok sa kaniyang kalooban. Tumango ang ginang maka-lipas ang ilang segundo, itinulak nitong muli ang matipid na ngiti sa kaniyang labi. Ngunit hindi gaya ng madalas ay may kahalo na iyong pait at lungkot.