روايات وقصص ضمن Limatik Sa Mata

sagot ko. May kaunting katahimikan ulit. Sa gilid ng mata ko, pinagmamasdan ko ang repleksyon niya sa bintana. Hindi siya tumitingin sa akin. Nakatingin siya sa daan. Pero ramdam ko ang pagiging alerto niya. Hindi talaga siya relaxed. Nagkukunwari lang. Parang ako. “Charm,” bulong ko sa isip ko. Pero hindi ko kailangang magsalita. Ang contact lens ay may micro-transmitter. Eye blink code. Isang maikling double blink.

Ano ba yung gusto ko subukan? Smokey eyes. Kulay itim yun sa magkabilang dulo ng mata, diba? “Aghk, masyado atang makapal..” unang pag brush ko pa lamang sa mata ko mukha na akong binugbog kaya dali-dali ko ring pinunasan ng tissue.

Muling idineretso ko ang aking mga mata sa unahan, puting kisame talaga. Ilang beses kong iminulat at isinara ang pares na mata ko. Para kasing may nakabara na kung ano ro'n, nanlalabo ang aking paningin. Kinapa ko ang parteng iyon kaya nalaman ko'ng mamamasa-masa pala ang aking mata. Umiyak ako?

Pero bubulagin pa ako nito! Pilit kong iminulat ang mga mata ko. Lahat ng nakikita ko ay malabo… ang mga anino ng mga kasama ko ay halos hindi ko na makilala. Hindi ko maaninag ang kulay ng mga damit nila. No matter how many times I tried to blink to bring back my clear vision, hindi pa rin bumabalik sa dati ang paningin ko. "Huwag kang gagalaw," sabi ng medic habang marahang ibinubuka ang mga talukap ng mata ko. "Your pupils are reacting, but your vision might stay blurred for a few days. No strain, no light exposure. Got it?”

Nanlilisik ang matang wika nito sabay amba ng suntok. Mariin ko nalang ipinikit ang aking Mga mata at hinihintay na lumatay ang kamao niya sa aking mukha. Paniguradong black eye ang aabutin ko, sana huwag mag tagal dahil baka mag mukha akong panda.

Sa academics lang naman ako may alam. "Pikit sabi eh." Pinikit ko naman ang mata ko at may kung anong malamig ang naramdaman ko malapit sa eyelashes ko. Kung ano-ano na naman nilalagay sa mata ko. "Wag ka munang didilat, baka kumalat 'yang eyeliner." Baka makatulog ako nito. Gaano ba 'to katagal bago matuyo? "Pwedi na ba?"

Nanlalambot si Maria at gustong umatras but she can't go outside. "Mama, bakit ka po umiiyak mula pa kanina." "Hindi anak, nangangati kasi ang mata ko sa contact lense." Tinakpan ni Maria ang mukha sa likod ng kolorete. Kahit gaano kaganda ang pagkakalagay niya'y lumalabas pa rin ang lungkot sa mga mata.

Pumikit ako at hinanap ang pinanggalingan niyon nanglaki ang mata ko ng may makita ako isang halimaw at pagdilat ko ay ang s'yang paglabas nito sa harapan namin. Matapang ang itsura nila at alam mong hindi ka nito sasantuhin. Kasing laki s'yang nga isang puno at iisa lang ang mata isang cyclopes!

Namula rin ang kanyang mga mata. Nakatingin sa kanya si Lilian gamit ng kanyang mapupulang mga mata, pero wala na ang tiwala at pagmamahal sa mga bilugang mata na iyon hindi kagaya ng dati. Humapdi ang mga mata ni Jeremy. Pinigilan niya ang sakit mula sa biglaang kalungkutan na bumalot sa kanya habang mabilis siyang bumaba at umalis.

Nakakahiya siya. Sa pribadong banyo, si Liam ay nakahiga ng patamad sa bathtub, ang malalaking mata niyang itim at puti ay basang-basa. Sa lilim ng kanyang kulot na pilikmata, ang kanyang mga mata ay kalmado at matatag, na hindi angkop sa kanyang edad. Hindi maipaliwanag, ngunit halata na kamukha niya ang kanyang ama at ipinanganak na may katalinuhan at karunungan.