Novel & Cerita Limatik Sa Mata

Mahigit limang minuto ko rin siguro itong ginawa bago ko napag desisyonan na umilat na ang aking mga mata. Sa aking pag mulat ay unang tumambad sa akin ang kisame. Dahan dahan akong bumangon at napangiwi ako nang biglang kumirot ang aking ulo at nag simulang umikot ang kaing paningin. Agad kong ipinikit ang aking mga mata at hinayaan munang makapag adjust ang aking ulo. Dahil kung pipilitin ko lang ang sarili ko na imulat ang aking mata at gumalaw mula sa aking pagkaka upo ay paniguradong babagsak lamang ako.

Sa madaling salita, siya ay bulag lamang sa umaga. Bihira ang naturang sakit at si Larry pa ang nagkaroon ng nasabing komplikasyon. Ang kanyang mga mata ay mag-iibang kulay depende sa liwanag na kanyang matatanggap. Mistulang magiging bright ash green ang kulay ng mga iris nito na kinakailangan niyang magsuot ng isang improvised retinal device upang maprotektahan ang kanyang mga mata tuwing umaga.

Kitang-kita ko kung paano mamilog ang mga mata niya habang nakatingin sa litrato ni Nacho na nasa sahig niya. "A-ano ito? P-paano nangyari ‘yon?" tanong niya na halatang natakot kasi naabutan niya sa kalagitnaan nang paglaglag ang picture ni Nacho. Kitang-kita niya siguro na kahit wala siyang taong nakikita rito, kusang nalaglag ang picture na iyon. At malamang sa malamang ay alam ko na ang iniisip niya ngayon. "A-alina, nandito ka ba? K-kung ikaw 'yan, patawarin mo ako."

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Dahil sa pagkakataong ito ay mas malakas pa sa kahit anong salita ang pananahimik ko. Naramdaman kong hindi na magtatagal bago tuluyang mabuksan ang lihim na limang taon kong iningatan.

Sa galit ko hindi ko alam na napalakas pala ang bato ko at tumama ito sa ulo nya, kaso sa ibaba nga lang! Agad na nanlaki ang mata ko nang makita ang pamimilipit nya, ang mukha nya ay sobrang pula na tila bubuga nang apoy sa sobrang pagka-pula nito, maging ang dalawang mata nya ay halos maluha-luha na din dahil sa sakit.

Dianne's POV HINDI ko maimulat ang mga mata ko habang nakahiga sa sahig ng kuwarto ni Matthias. Agad siyang lumabas matapos akong paulit-ulit na suntukin sa mukha. Nananakit ang buong katawan ko—lalo na ang aking mukha. Ni hindi ko na maramdaman ang magkabila kong pisngi. Kahit ang imulat ang mga mata ay nahihirapan akong gawin.

Tumatalon mula sa taas na halos animnapu’t limang talampakan, marahas na umuga ang mataas na barko mula sa padyak ng lalaki, para bang lulubog na ito sa lalong madaling panahon. Sa kasamaang palad, tumagal lamang ng isang iglap ang kidlat, pagkatapos ay nawala na rin ito.

Matikas, mataas, at malamig ang mga mata. At doon natapos ang katahimikan ng kwarto at pinalitan ng bagong alon ng tensyon na mas mabigat pa kaysa nauna...

Ito ay purong salamin at pagkatapos ay nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi niya pala nahawi ang kurtina at kitang- kita ng kanyang mga mata ang dalawang pares ng mata na nakatitig sa kanya. Punong- puno ito ng galit. Nakaharap din pala ito sa salamin at kitang- kita nito na dilat na dilat pa rin ang kanyang mga mata.

Ramdam ko ang mainit at mabigat niyang hininga na humahampas sa mukha ko. Ilang segundo na kapwa kami na nanahimik, kaya naman naglakas loob ako na imulat ang aking mga mata. Sa pagmulat ng aking mga mata ay sumalubong sa akin ang itim niyang mga mata na tinampukan ng malalantik na pilikmata. Mula sa kanyang mga mata, bumaba ang tingin ko sa matangos niyang ilong pababâ sa namumula niyang mga labi.