Limatik Sa Mata Novels & Stories

Sobrang lapit ng mukha nito sa kanya at langhap nya ang bango ng hininga nito. Napatitig sya sa buo nitong mukha. Dumako ang mata nya sa mga mata nito. Blueish-green ang kulay ng mga mata nito na matalim kung makatitig. Parang isang malalimat malinaw na dagat . Na parang nanghihigop at lulunurin ka anumang oras. Pakiramdam nya sa mga oras na yun ay nilulunod sya sa mga titig nito.

Ngunit ang pinakanakakapanlumo ay ang kanyang mga abong mata—pula, lubog, at may maiitim na eyebags dahil sa kawalan ng tulog. Halos dalawang araw na siyang walang pikit. Bumukas ang pinto ng *War Room* at pumasok si Mateo, may dalang isang tray ng pagkain at mainit na kape. Bakas din ang matinding pagod sa kanang-kamay ng bilyonaryo, ngunit mas nangingibabaw ang pag-aalala nito para sa amo.

Napatawa si Matteo nang mapait habang tuluyang bumagsak ang luha mula sa kanyang mga mata. Gusto nila… sa loob ng isang buwan.

Hindi ito makakatulong sa nasimulan niya. Subalit ang namumuong luha sa kan'yang mga mata ay hindi niya makakayang pigilan. "Ang damot mo talaga. Kahit naman kasama ko si Arim nang buong magdamag hindi niya naman matandaan na ako ang mama niya. Do you even know how painful it is?" Naalarma si Lucas nang makita ang luhang dumaloy sa mata ni Lera. Mabilis itong pinahiran ng babae.

Dianne's POV HINDI ko maimulat ang mga mata ko habang nakahiga sa sahig ng kuwarto ni Matthias. Agad siyang lumabas matapos akong paulit-ulit na suntukin sa mukha. Nananakit ang buong katawan ko—lalo na ang aking mukha. Ni hindi ko na maramdaman ang magkabila kong pisngi. Kahit ang imulat ang mga mata ay nahihirapan akong gawin.

Matikas, mataas, at malamig ang mga mata. At doon natapos ang katahimikan ng kwarto at pinalitan ng bagong alon ng tensyon na mas mabigat pa kaysa nauna...

Ito ay purong salamin at pagkatapos ay nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi niya pala nahawi ang kurtina at kitang- kita ng kanyang mga mata ang dalawang pares ng mata na nakatitig sa kanya. Punong- puno ito ng galit. Nakaharap din pala ito sa salamin at kitang- kita nito na dilat na dilat pa rin ang kanyang mga mata.

Ramdam ko ang mainit at mabigat niyang hininga na humahampas sa mukha ko. Ilang segundo na kapwa kami na nanahimik, kaya naman naglakas loob ako na imulat ang aking mga mata. Sa pagmulat ng aking mga mata ay sumalubong sa akin ang itim niyang mga mata na tinampukan ng malalantik na pilikmata. Mula sa kanyang mga mata, bumaba ang tingin ko sa matangos niyang ilong pababâ sa namumula niyang mga labi.

Lahat ng 'yon ay umangat sa hangin at nakatutok sa akin. Kahit ramdam ko ang sakit ng katawan at labis na takot, sinikap ko paring salubungin ang tingin niya. Nasa likod niya parin ang sampung pulang pares ng mata. Binabantayan ang kaluluwang pilit nilang ginagapos sa dilim. May pagkakataon pa. May magagawa pa ako.

narinig ko pang palatak niya. "Maliit na bagay," mayabang ko pang sagot. At inutusan na niya akong imulat ang aking mga mata. Kulang na lang ay malaglag ang aking mga mata sa gulat. Napatanong pa ako sa sarili kung ako ba talaga ang nasa harap ng salamin?