Limatik Sa Mata Mga Nobela at Kwento

sylvara. Tahimik lang siyang nagbabasa, tila ba normal lang ang lahat, samantalang ako ay halos hindi makahinga sa pagkabigla. Ang liwanag mula sa bintana ay tumatama sa kaniyang mukha, ginagawang mas mahirap iwasan ang mga mata niyang walang bakas ng emosyon.

Luhh ambobo din neto eh binaliktad lang. "T*nga mo talaga Ulap, tama kaya yun, sore eyes kasi sakit yun sa mata nila kakatitig ng masama" singhal naman ni Singkit. Teka tama nga naman si Singkit eh. Minsan talaga gumagana yung utak nya.

ANNALISE NAIMULAT ko ang aking mga mata dahil sa nararamdamang ngalay. Halos mapatili ako sa inis nang makitang sa isang upuan nila ako iginapos. Inilibot ko ang aking mga mata. Ililitis ba ako?

Parang gusto kong biyakin ang ulo ko para mawala ang sakit at kirot. Sinubukan kong imulat ang mga mata ko pero halos hindi ko magawa. Ramdam ko ang pangangapal ng mata ko maging ng buong mukha ko na para bang kinagat ng ‘sangkatutak na lumilipad na nakakadiring ipis. Ni hindi ko nga magawang maibuka ng maayos ang mga mata ko dahil kapag sinusubukan kong gawin ay ramdam na ramdam ko ang sumisigid na kirot dito dahilan para mapilitan ako'ng ipikit ang mga mata ko. That mother-fucking-son of a bitch! I swear I will make him pay for all of this one day! One way or another!

anitong nakangiti ngunit mukhang naguluhan din sa reaksyon niya. Agad siyang napatulala rito na siyang dahilan upang matitigan ang mga mata nito, singkit din ito ngunit ’di gaya ng mga nauna. Medyo mataba itong may malapad na pangangatawan, parang suki ng gym. Masayahin ang aura nitong may nakakahipnotismong mga mata.

Suminghot-singhot siya at saglit na natulala sa gitna ng kadiliman. Nang maisipan na sana niyang tumingala para makita ang liwanag ng mga bituin, ibang liwanag naman ang nagpakita sa kaniya. Liwanag ng flashlight. Medyo napaatras siya dahil nasilaw siya nang todo roon. Bigla rin yatang umatras ang mga luha niya. Ante, ang astigmatism niya! Maagap siyang tumayo at naisip na baka security guard lang iyon na nagro-ronda. Pilit siyang ngumiti at nakatalikod na nagpahid ng kaniyang basang mata at pisngi.

Parang may kung anong bulate naglulumikot sa tyan ko na parang tumatambling. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko dahil nakatanga lang akong nakatitig sa kanyang mala-abong mga mata na para akong hinihigop nito at napakakagat-labi dahilan para madapo ang mga mata niya sa mga labi ko. May kung ano sa mga mata nito na hindi mapangalanan. Napaka-intense nito parang anumang sandali ay parang lalapain ako.

Lahat— lahat nasa ulo ko sa isang pasada lang ng mata ko sa mukha niya. Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatitig sa dalaga para kusa niyang mapansin ang malagkit at walang hiya kong pagtitig sa kanya. Napatingin siya sa banda kung nasaan ako. At parang gutom ang mga mata kong nakipag-titig-an sa purong brown niyang mga mata habang ipagpapatuloy ko ang ginagawa kong pakikipaghalikan sa babaeng katabi ko. Saglit lang din naman ang tagpong iyon dahil agad siyang nag-iwas ng tingin sa akin na parang napaso sa kung paano ako tumingin sa kanya.

Pililit namang pumapasok ang sikat ng araw mula sa pagitan ng kurtina dahilan para mapapikit siya. Masakit sa mata ang liwanag. Dahan-dahan niyang iminulat ulit ang mga mata niya habang napapangiwi. May kirot pa rin sa kamay niyang nakabalot ng benda. Pati ang paa niya na nakagauze ay mabigat pa rin ang pakiramdam. At ang ulo niya, parang sasabog pa rin anumang oras. Wala siyang ideya kung sino ang naglinis ng sugat niya kagabi.

Mabigat. Malamig. At napakasakit. Pilit kong iminulat ang aking mga mata, pero ang buo kong katawan ay matinding nanghihina. Ang matinding sakit sa aking sikmura ay patuloy na pumupulsyon, bawat paghinga ko ay may kasamang matalas at nakakairitang kirot. Nang tuluyan kong maidilat ang aking paningin, pumasok sa aking mata ang napakalaki, pamilyar, at napakalalamig na kristal na chandelier sa kisame.