Linda Thompson Novels & Stories

Sobrang laki ng respeto ko kay Lope K. Santos — isa siyang haligi ng panitikang Pilipino na madalas hindi nabibigyan ng sapat na pansin sa mga usapan ngayon. Ipinanganak siya noong 1879 at namatay noong 1963, at kilala siya dahil sa pagsulat ng nobelang 'Banaag at Sikat' (1906), na madalas binabanggit bilang isa sa mga unang nobelang nagbigay-diin sa kaisipang sosyalista at sa karanasan ng uring manggagawa sa konteksto ng bagong panahon ng bansa. Hindi lang siya manunulat ng kuwento; ginamit niya ang panitikan para magtalakay ng mga isyung panlipunan at politikal, kaya nag-iwan siya ng malakas na marka sa kilusang pampanitikan at sa kamalayan ng mga mambabasa ng kanyang panahon.

Bukod sa pagiging nobelista, malaki rin ang naiambag ni Lope K. Santos sa paglinang ng wikang pambansa. Siya ay kabilang sa mga nagtaguyod ng sistematikong pag-aayos ng balarila at ortograpiya ng Tagalog, at nauugnay sa pagbuo at pagsusulong ng tinatawag na 'abakada'—isang mas pinasimpleng alpabetong ginamit noong unang bahagi ng Ikalawang Republika bilang pundasyon ng pambansang wika. Nag-sulat din siya ng mga akdang pang-gramatika at diksyunaryo na ginamit sa edukasyon, kaya't marami sa modernong anyo ng Filipino ang pinanggalingan ang mga ideyang kaniyang sinimulan.

Personal, tuwing binabasa ko ang mga sipi mula sa 'Banaag at Sikat' at ang kaniyang mga sulatin sa wika, ramdam ko kung papaano niya pinagsama ang puso ng manunulat at ang disiplina ng linggwista. Para sa akin, ang tunay na kontribusyon niya ay ang pagpapakita na ang wika at panitikan ay parehong sandata at bahay — paraan para maipahayag ang hinanakit, pag-asa, at kolektibong identidad ng mga Pilipino.