Lion King Story Mga Nobela at Kwento

"Pauwiin na kita, baby. Pauwiin na kita sa akin. At pagdating mo diyan... hinding-hindi na kita pakakawalan pa ulit." The trap was set. Lia was walking straight back into the lion's den, thinking it was just a business opportunity, unaware that the lion had been waiting for three long years, hungry and desperate to get his queen back.

"Yah. Me too. Saan kaya nanggaling ang tigreng ‘yon? All of a sudden ay lumabas na lang bigla sa may kakahuyan. Mabuti na lang at nahulog tayo sa isang mababang hukay dahil kung hindi, baka nilapa na tayo ng tigreng ‘yon.” "Hindi kaya sumanib ang kaluluwa ni Lia sa tigreng ‘yon?” Mahinang hinampas ni Owen ang ulo ni Kiana. “Puro ka kalokohan. Paanong sasanib ang kaluluwa ni Lia sa isang hayop? Hindi totoo ang mga gano'ng bagay." Tumawa nang malakas si Kiana. “Masyado mo namang sineseryoso ang mga sinasabi ko. Obvious naman na nagbibiro lang ako."

Mula sa dilim, narinig ko ang mababang ungol ng aking mga alaga. Ang limang African lion ay dahan-dahang lumabas mula sa kanilang kulungan. Ang kanilang mga mata ay kumikinang sa dilim. Ang kanilang mga nguso ay bumubuka na nagpapakita ng matatalim na pangil. Sila ay gutom—alam ko iyon dahil hindi ko sila pinakain ng dalawang araw. "What are those?" one of Vladimir's men whispered. "What the hell are those?”

tanong ni Senyor Lion kahit alam na niya ang dahilan. Hindi lang siya basta ama dahil siya rin ang pinuno ng Octagon. Alam niya kung ano ang nangyayari sa paligid niya. Hindi siya magtatagumpay kung hindi siya palaging one step ahead sa lahat, pangyayari man o mga tao sa paligid niya. And that includes his children. Bumuga ng hangin si Adrielle bago siya nagtaas ng balikat. Lumunok muna siya ng laway bago ibinuka ang bibig para magsalita.

Tinalikuran niya na ako at saka tatawa-tawang kumaway paalis. Tsk! Madaya! Nililigtas niya lang ang sarili niya at ako ang inaalay niya sa Lion! “Hay nako, bahala na. Mukhang okay naman siya kanina kahit papano. Saka atleast hindi yung Mama niyang dragon ang kahaharapin ko ngayon.” “What did you say?”

Ito ay lose-lose na sitwasyon. Para mahasa sa ganitong kakayahan sa batang edad, siya ay talagang mahusay! Subalit, ang Lion King ay walang awa din. Hindi niya hahayaan ang bata tulad ni Edwin na malamangan siya. Pinunasan niya ang dugo sa gilid ng kanyang bibig at inutusan ang mga elite ng Briewood, “Injured siya. Barilin siya!”

galit na sabi ng lion at dahil sa takot ng tiger, tumakbo ito palayo sa kanila. Tumingin ang lion kay Zaira saka ito lumiit. "Snow," masayang sabi ni Crystal nang makilala niya ito. "Snow?" tanong ni Zaira. "Pangalan ng lion," sagot ni Crystal. Lumapit si Snow kay Zaira. "Ikaw yung nakita ko dati. Salamat sa paglitas mo sa akin," masayang sabi ni Zaira saka niyakap ito habang buhat-buhat.

tanong ni Lion sa baklang boses at kumapit sa braso ni Tiger. “Tangnamo! Bitawan mo nga ako, sumbong kita kay Kyla eh.” sabi ni Tiger at binatukan si Lion. Napasimangot na lang si Lion. “Wala ka ba talagang balak na sabihin ang tungkol sa kambal niyo ni Prince?” seryosong tanong ni Shark sakin. Napakagat ako sa labi ko. “H-Hindi ko naman planong ilihim sa inyo eh. Iniingatan ko lang ang mga anak ko.” napabuntong hininga na lang sila.

Ang hindi alam ng karamihan: si Jhai ay ang pinuno ng Lion Warriors—isang samahang kinakatakutan sa buong lugar. Sa edad na lima, naulila siya. Pinatay ang kanyang ama, nadamay ang ina—mismong sa harap niya. Simula noon, sina Senko, Whang, Luan, at Renko ang naging pamilya niya. Sa murang edad ay nagsanay siya sa pakikipaglaban, hanggang siya na ang humalili bilang pinuno ng Lion Warriors—isang samahan ng mahigit 50 angkan.

Mula sa dilim, narinig ko ang mababang ungol ng aking mga alaga. Ang limang African lion ay dahan-dahang lumabas mula sa kanilang kulungan. Ang kanilang mga mata ay kumikinang sa dilim. Ang kanilang mga nguso ay bumubuka na nagpapakita ng matatalim na pangil. Sila ay gutom—alam ko iyon dahil hindi ko sila pinakain ng dalawang araw. "What are those?" one of Vladimir's men whispered. "What the hell are those?”