Novel & Cerita Lisa Manoban Before Surgery

malumanay at propesyonal na tanong ng head surgeon habang inaayos ang kaniyang IV fluid. Tumango si Luna bago sumagot sa mahina at halos pabulong ng tinig. “Yes…please do it.” Habang nakatingin sa doktor, hindi mawala sa isip ni Luna ang lahat ng mga masasalimuot na nangyari sa buhay niya. Nagliparan sa loob ng isip niya ang mga imaheng hindi kayang tanggalin ng anesthesia: ang apoy na humahalik sa balat niya, ang amoy ng usok, ang iyak ng isang bagong buhay na pilit kinuha sa kaniya. At higit sa lahat… ang mukha nina Vida at Livina na may ngiting walang awang pinahirapan siya at kinuha pa ang kaniyang supling.

Kalmado ang kaniyang ekspresyon, may bahid pa nga ng kaunting aliw, na para bang ang operasyong nagpaupo kay Isla sa labas ng operating room buong umaga sa takot ay isa lamang ordinaryong procedure para sa kaniya. Nakatanggap siya ng tawag kagabi. Noong oras na iyon, nakahiga na siya para matulog. Tumatanda na siya, at maliban kung emergency, bihira na siyang tumanggap ng biglaang surgery arrangement. Ngunit ang taong nasa kabilang linya ay si Lucas. Sinabi lamang ni Lucas na mayroon siyang pasyente rito at agad na inayos ang pinakamaagang flight para sa kaniya.

"Gawin mo na. Nakahanda na ako." "Miss Lia. Sana Hindi na tayo magkita pa. Pagkatapos kong baguhin ang iyung hitsura ay wag mo na akong subukang hanapin o tawagan pa." Itinurok na ni Watanabe ang anesthesia sa braso ni Liandres. ___________________________________________________________________________

Nagka-amnesya na yata ang gago! "Please remain calm. I will remove it for you now," she said with a reassuring smile. I followed her instructions and lay down, preparing for the minor operation. . C.M. LOUDEN

Kinakailangan muna niyang umabot sa edad na beynte anyos upang kanyang makayanan ang mga procedures na iyon. Habang siya naman ay tumatanda, mas lalo ring umiikli ang kanyang buhay. Ngayon ay isang taon nalang din para sa inaabangan niyang alternative operation, inihanda na ni Larry ang lahat. Siya ay nagpakalusog, nagsanay at nagpakalakas ng katawan sapagkat dumating ang hindi niya inaasahang sandali, may ibang taong nakapasok sa loob ng pasilidad at naganap ang isang malaking pagkakamali. °•°☆ °• °☆°•°•

’ Lihim siyang bumuntong hininga bago nya sinubukang hanapin ang doktor na naatasang isagawa ang surgery. Hindi nagtagal ay pumasok na rin sa emergency room si Rika na noo’y nasa hospital bed na rin at mukhang prepared na para sa nalalapit na surgery nito. Noong magtama ang paningin nilang dalawa, inismiran pa siya ng dalaga ngunit nanatili lamang ang mga mata ni Lorraine rito bago nagbago ang isip nya’t umiwas ng tingin. Ikinuyom nya ang mga kamao. ‘If I could only slap her...’

"You have appendicitis, Miss Lopez. You need to undergo a laparoscopic appendectomy which is less invasive. In layman's term, imbes na bubuksan ng malaki ang tiyan, I will only make several small incisions considering your condition." Tumango si Magenta rito bilang pagsang-ayon. Kung siya lang ay sisinghalan niya ang mga itong simulant na ang kailangang gawin. "But first, you need to know the risks and the possible effect after your operation...." ani ng doctor habang pinupulsuhan siya. "Kailan ang huling menstruation mo?" "T-Two months a-ago..." she answered.

Pero abutin pa rin ng ilang minuto bago ito tuluyang magising. Halos patakbong lumapit sa operating room sina Liza at ang anak nito. Nang malapit na ay sabay rin silang napatigil sa paghakbang at natakot nang makilala ang dalawang tao na nakatayo sa harap ng operating room.

"Ilabas niyo ang pasyenteng ‘yan. Walang magaganap na operasyon.” Leon smirked, then he stared at the general surgeon while giving orders to the people inside the operating room. "Don't move the patient. If you move him even an inch, I will make sure that you are going to lose your job." Kinuha ni Leon ang cell phone niya at pagkatapos ay mabilis niyang inalis ang facemask ng general surgeon na kaharap niya. Agad niya rin itong kinuhanan ng litrato.

Parang anumang salita ay maaaring magpasabog sa tensyong bumabalot sa lugar. Maya-maya, bumukas ang pinto ng operating room. Agad na tumayo si Marian. Lumabas ang isang doktor na suot ang puting coat at face mask. Hindi na naghintay pa si Marian. “Doctor, kumusta po siya?” Tiningnan siya ng doktor bago ito tumango. “The surgery was successful.” Para bang may malaking batong naalis sa dibdib ni Marian.