Lisa Manoban Before Surgery Novels & Stories

When her doctor asked about the procedure and if there is still tumor, nanginig ang kamay ko. "Please live for me. Please live for Theresa. Live for your family who is waiting for your comeback." I said while kissing her knuckles and while crying. "We will see each other after your surgery, okay? You will see me first after your operation. I promise you that, I will be the first person you will see after. H'wag sumuko, Adi. H'wag ngayon. Kailangan ka pa namin. Kailangan pa kita."

Baka abutin sila ng 2 weeks dito kapag hindi pa na-solve ang kaso niya. "The surgical team will prepare you for the procedure and ensure that you are comfortable throughout." Panimulang explain ng doctor nang mahiga na siya sa bed. Nakatutok ang ilaw sa kanya kaya natakot siya. "You will be given anesthesia to numb the area and put you to sleep. The surgeon will make a small incision and carefully perform the necessary steps to complete the surgery." Wala man siyang naintindihan, napatango na lang siya dahil naunahan na siya ng takot niya. Hindi matatawaran ang kaba niya ngayong araw. Tatlong araw na sila ni Moira sa bansang ito kaya nag-enjoy sila sa pamamasyal pero ngayon nama'y kasama niy

“Pero ang sarap sa puso.” Biglang nag-vibrate ang phone niya na nasa tabi ng unan. Kinuha niya ito gamit ang isa niyang kamay habang ang isa’y patuloy sa pagyakap kay Luna. Louie: “Surgery done. Pauwi na. Miss ko na kayo.” Napangiti si Klarise, kahit may luha na sa gilid ng kanyang mata. Ibinaba niya sandali ang phone sa hita at huminga ng malalim.

malumanay at propesyonal na tanong ng head surgeon habang inaayos ang kaniyang IV fluid. Tumango si Luna bago sumagot sa mahina at halos pabulong ng tinig. “Yes…please do it.” Habang nakatingin sa doktor, hindi mawala sa isip ni Luna ang lahat ng mga masasalimuot na nangyari sa buhay niya. Nagliparan sa loob ng isip niya ang mga imaheng hindi kayang tanggalin ng anesthesia: ang apoy na humahalik sa balat niya, ang amoy ng usok, ang iyak ng isang bagong buhay na pilit kinuha sa kaniya. At higit sa lahat… ang mukha nina Vida at Livina na may ngiting walang awang pinahirapan siya at kinuha pa ang kaniyang supling.

Napabuntong hininga naman si Czarina dahil kinakabahan na siya para sa anak niya. “Sa susunod na linggo na ang open heart surgery niya. Iaadmit siya before ng operation para matest pa nila ang buong katawan niya. Hindi rin siya pwedeng magkasakit bago ang operation niya dahil kapag nagkasakit siya kahit sipon at ubo lang irere-schedule ang surgery niya. Hindi mo ba pwedeng isama na lang si Kayla?”

At iyon ang kinakatakutan ni Rina, ang katotohanang kilalang-kilala pa rin nila ang isa't isa sa kabila ng lahat. Pagkatapos ng tatlong oras na operasyon, matagumpay nilang na-stabilize ang pasyente. Nang matapos ang pagtatahi, naunang lumabas si Rina patungo sa scrubbing station para maghugas ng kamay. Inalis niya ang kaniyang mask at huminga nang malalim, pinalalabas ang lahat ng pagod na naipon sa katawan niya.

Mukhang kilala na kasi ito doon. "She' s— "Dok, kumusta ang anak ko?" May babaeng humahangos na lumapit sa doctor. Nakasuot ito ng seksing damit at may makapal na make up. "She's needs surgery, Misis. Hindi na natin puwedeng ipagpaliban pa ang operation," sabi ng doctor. "Hindi pa sapat ang pera ko, doctor," sagot ng ina ni Lilay. Ang babaeng iniligtas ni Ysabella noong nakaraan. Ito pala ang ina ni Lilay.

"You have appendicitis, Miss Lopez. You need to undergo a laparoscopic appendectomy which is less invasive. In layman's term, imbes na bubuksan ng malaki ang tiyan, I will only make several small incisions considering your condition." Tumango si Magenta rito bilang pagsang-ayon. Kung siya lang ay sisinghalan niya ang mga itong simulant na ang kailangang gawin. "But first, you need to know the risks and the possible effect after your operation...." ani ng doctor habang pinupulsuhan siya. "Kailan ang huling menstruation mo?" "T-Two months a-ago..." she answered.

tanong niya, bakas ang pag-aalala sa kanyang tono. Pilit na ngumiti si Suzanne. “Hindi naman masyado. Wala namang malaking surgery. Minimal lang. Medyo masikip lang yung benda, pero ayos lang ako. Kung hindi ka naniniwala, tingnan mo.” Pilit niyang iniangat ang kaliwang binti pero agad siyang napasinghap nang sumakit ito.

malumanay niyang tanong. Sa halip na sumagot, niyakap ko si Zayn at ibinaon ang aking mukha sa kanyang dibdib. “Bukas na ang surgery ni Mama. Natatakot ako, Zayn,” amin ko habang bahagyang nanginginig ang boses. “Ayokong may mangyaring masama sa kanya.” Zayn let out a soft sigh before pulling me closer into his arms.