Lisa Manoban Before Surgery Mga Nobela at Kwento

masasaktan silang tatlo kung malalaman nila. Nagmulat ako ng mga mata, pagod sa kakaiyak kong nilingon si Doctora Loyzaga na nasa tabi ko parin. "Ngayon na." paos na tatas ko. "Ngayon ang alin?" takang tanong niya, tumingin ako kisame at walang kurap na nagdesisyon. "Ngayon niyo na gawin ang surgery."

Kaya nga ng malaman namin na ganun ay agad na nag schedule itong kaibigan kong doctor upang ma operahan siya kaagad para naman daw hindi na mas lalo pang kumalat ang cancer cells nito. Kaya naman Hindi ko na pinauwe pa itong si Andrea at pinaiwan ko na dito sa ospital. Napag alaman ko din na sobrang crush pala nitong si Kaori si Andrea at kaya gusto na rin nito kaagad na ma operahan itong si Andrea ay upang ma e ligtas na rin ang buhay nito. Panay nga ang pa cute nito dito kay Andrea at ako na lang ang nahihiya sa kanyang pinag gagawa. Napaka layo ng personality nito sa kanyang mga na achieve na sa buhay.

Mama Maxine also looked after my twin sons inside a private room. I was returned to reality when a soft hand caressed my face which made me look at Allyssa who was smiling at me affectionately. I felt anxious and fear in me, especially that today she would be under the procedure of operation for Plastic Surgery with Dra. Meneses and her team. “Huwag kang mag-alala at magiging maayos din ang operation na gagawin sa akin ni Dra. Meneses at ng kaniyang team. Magiging maayos din ang lahat at babalik din ang dati kong itsura kagaya ng mga sinabi sa akin ni Dra. Meneses,” malambing niyang turan.

Pagkakita niya sa akin, tumayo siya nang bahagya. "Celeste," bati niya. Wala na ang dating awtoridad sa boses niya. "Salamat sa pagpunta." "Kamusta po siya, Don Manuel?" tanong ko. "The surgery was successful. Pero kailangan niya ng mahabang pahinga. And... I’m sorry, Celeste. For everything. For Cassandra, for my grandson’s mistakes, for the danger we brought to your home," mahina niyang sabi.

“Hindi kayang tumanggap ng kahit anong shock si Lola ngayon.” Unti-unting tumigil si Vanessa sa pagpupumiglas. Sa rooftop ng ospital, naglalagablab ang kalangitan sa pulang kulay ng papalubog na araw. Nakatayo si Vanessa, nakatingin sa malayo, habang ipinapaliwanag ni Daniel ang kondisyon ng kanyang lola. “Ayon sa doktor, surgery ang pinaka-best option.” Tahimik lang siyang nakinig.

SAMANTALA, SA LOOB ng isang private hospital ay nagawa ng makausap ni Leon ang doctor sa tunay na sitwasyon ng ina. His mother suffered a fractured bone in one leg and needs surgery to replace it. Iyon nga lang ay hindi pa maaaring isagawa ang bone replacement ngayon. Kailangan muna nilang obserbahan at intindihin ang pisikal na kondisyon ng Ginang bago ma-schedule ang operasyon. Tinango lang ni Leon ang ulo niya bilang pagsang-ayon sa sinabi ng doctor.

“Kung binabalak mo na hadlangan ito, please don’t. Alam ko namang hindi mo ako mahal kaya palayain mo na ako. Oo na, naging maramot ako noon na pinipilit ang sarili sa’yo, ngunit iba na ngayon. Nakahanda na akong palayain ka. I’m sorry.” “Okay…kailan?” Saglit na iniiwas ni Everly ang mga mata kay Roscoe. May hilaw na ngiti na sa labi nang ibalik niya ito. “Hindi pwede ngayon dahil may surgery kami ni Doctor Santibaniez. How about tomorrow morning?” “Okay…” wala pa ‘ring buhay na sagot ng lalaking parang naputulan ng magkabilang pakpak sa likod.

Tumango si Manson at kaagad na tinawagan ang kakilala niyang pinakatanyag na ortopedico ng bansa para operahan ang asawa na kaagad namang dumating. Matapos ang mahigit isang oras ay tapos nang operahan si Claire at naghihintay na lamang si Manson na ma-transfer ito sa private ward na kinuha niya. Namamaga ang daliri nito nang makita niya. Pero kahit papaano ay gumaan ang loob niya dahil tagumpay ang operasyon. Tahimik na nakahiga sa kama si Claire. Desperado ang mukha nito at halos hindi makausap. Tila nabagsakan ito ng langit at lupa na para bang katapusan na ng mundo.

Baka ako pa masisi ng pamilya ng pasyente kung sakaling matigok ‘yon nang hindi naooperahan- “Sorry po-” Tiningnan ko ‘yong nakabangga ko papasok ng Korean resto… si Doc Liam! “Doc, kanina pa kita hinahanap!” Hindi na ako natuloy pumasok doon since naabutan ko naman siyang palabas na ng kainan. “Pasensya na talaga pero kailangan ka na sa OR ngayon. May surgery ka raw kaya ka ipinasundo sa akin-” “You may now calm down, Maui,” mahinahon na sambit nito sa akin.

Tumango lang si Lucas habang sumusubo ng lugaw. Malinaw sa isip niya na dapat hindi na mapabayaan ang operasyon, kailangan ito madali nang maisagawa. “’Wag ka mangamba, anak. Kasama namin si Mama,” ang yakap sa kamay na sinabi ni Benjamin. Namuka ang mata ni Lora, ngunit ngumiti rin siya. “Hindi ako natatakot.” Naka-schedule ang operasyon sa loob ng dalawang araw.