Little Lad Novels & Stories

Nakasandal ang binata sa p***o sa tabi ng driver's seat, may sigarilyo sa pagitan ng kanyang mga labi, may hawak na telepono, at may kausap. “Twenty million and two houses. The little thing has been unconscious for half an hour.” Silver: “...” Little thing? Dalawampu't tatlong taong gulang na siya. How was she small? Mula ulo hanggang paa, wala man lang kahit anong small sa kanya. May height siyang 5’5ft. So paano siya naging maliit? Hindi niya alam kung sino ang kausap ni Lucian, ngunit ang nakataas na gilid ng mga labi ng binata ay puno ng pang-aasar. Sigurado siyang kanina pa ito tumatawa sa kanya.

"Gusto bang makuha ng pipe na to ang painting? Tawagin mo kaming 'kuya'! Aroganteng nilagay ng bata ang kanyang mga kamay sa kanyang balakang. Itinikom ni Lilian ng kanyang maliit na bibig at naglakad diretso sa lalaki. Inabot niya ang papel, pero hinila ng batang lalaki ang papel nang malakas at kaagad itong napunit sa dalawa. Pinanood ni Lilian na mapunit sa dalawang piraso ang salitang 'daddy' at bigla niyang hinigpitan ang kanyang maliit at mamula-mulang mga kamao.

Sa pag-iisip niya ay hindi niya namalayan ang paglipas ng oras. Maya-maya ay nagkusot ito ng mata. Kitang-kita niya ang pagnguso nito kasabay ng paglibot ng kanyang paningin sa paligid. Hanggang sa madako ang tingin nito sa kanya. "Hi, kiddo." Pinilit niyang nginitian ito. Lalo naman itong bumusangot. "Ikaw 'yong bad guy." "I'm not bad, kiddo. Ako ang daddy mo."

Sobarng saya niya dahil kakain siya sa Jollibee and at the same time kasama pa niya ang inaakala niyang Papa nila ni Luca. HINDI naman nagtagal ay nasa loob na ng elevator sina Lily at Mikael. Hawak-hawak ni Mikael ang maliliit na kamay ng batang babae at habang naghihintay sila na makarating sa first floor ay napatanong si Mikael ng name ni Lily. “By the way, may I know your name?” Tumango si Lily at sumagot, “ I’m Lily po and I’m 5 years old na po, papa!”

Napayuko siya, mga luha na malayang nalaglag sa kanyang mga mata. Sa harapan niya nakatayo doon ang isang lalaki na nasa sampung taong gulang naman. Ang batang lalaki ay kinuha ang isang piraso ng kwentas sa kanyang leeg at inilagay niya sa palad ng batang babae. "Little lamb, hintayin mo ako ah." Little lamb ang itinawag ng batang lalaki sa batang babae, at ang sumunod na nangyari, tinanggal naman ng batang babae ang sariling kwentas at sinabihan ang batang lalaki na yumuko.

Nagtagpo ang mga mata nila, malamig, walang awa, at puno ng panlilimahid na pagdududa. Bahagyang gumalaw ang manipis niyang labi, at ang mga salitang lumabas ay malinaw na nagpapakita ng pagkainis niya. “Little girl,” malamig niyang sabi, “magaling ka umarte. You like playing with people’s hearts. Pero tandaan mo, kailangan mo ring piliin kung sino ang nilalaro mo.”

Kaya naman, hindi pa niya nakilala si Jordan. "Ako nga." Napatingin si Jordan sa kabilang party, “So ikaw si Mr. Lee?” "Tawagin mo na lang akong Little Lee," magalang na sabi ni Mr. Lee, nilunok ang kanyang pagmamataas. Natigilan sina Kane at Nate sa pwesto. 'Little Lee?' 'Mr. Tinawag nga ni Lee ang sarili niyang Little Lee sa harap ni Jordan?' 'Sir, 40 years old ka na!'

“And ang smooth ng movement mo…” Agad namang lumiwanag ang animated eyes ni Little M sa LCD screen nito. “Of course!” proud nitong sagot. “I’m Version 001! Kailangan mas perfect ako kaysa sa future units!” Bahagya pa nitong iniikot ang maliit na katawan na tila nagyayabang. “I have feet now too!” dagdag pa nito habang masayang gumugulong paikot sa harap ni Talia.

Habang pinapanood ang kanyang anak na nagbabasa ng mensahe nang may kasiyahan, bakas ang pag-aalala sa mukha ni Louis. Siguro ay dahil sa kakaunti lang ang bagay na hindi niya kayang solusyunan, kaya ipinadala ng Diyos si Little Treasure sa tabi niya para subukin siya. Napakatalino ni Little Treasure. Nakapagsalita na siya sa edad na anim na buwan, at bagama’t tahimik ang kanyang personalidad, simula noong insidenteng iyon, hindi na siya muling nagsalita pa.

KABANATA 127 Ang maliit na batang babae ay tila nakikipag-usap sa isang tao, at ang kanyang mukha ay nagliliwanag sa tuwa habang siya’y nakangiti. Sa tabi niya, may isang maliit na batang lalaki, ngunit kalahati ng kanyang likod ay natatabunan ng mga tao sa likuran kaya hindi siya masyadong malinaw na nakikita. Ngunit kahit bahagya lang ang nakikita, tiyak si Enzo sa nakita niya—