My Little Juan の小説・ストーリー

tugon nito saka humigop nang kape sa tasa niya, "Pweding si Juan na kapitbahay natin. Iyong malaki ang mata na mukhang k'wago na napabayaan ng nanay niya sa kusina. Si Juan k'wago ba ang tinutukoy mo?" "Yuck! Hindi iyon ang tinutukoy ko, Lo! Ang tinutukoy kong Juan ay iyong classmate ko noong Grade eight. Si Juan Eusebio po ang crush ko hindi si Juan na kapitbahay natin." "Ahh, iyon bang batang gwapo na sinabi mo noong isang araw, Santana? Si Juan na gwapo?" "Oo, Lo, siya nga! Eh, kasi nalaman ko kay Andrea na may lakad ito ngayon sa bayan kaya pupunta rin ako roon mamayang alasdies,"

mabilis niyang bawi noong malukot ang mukha ng lola niya. "Anong BJ? Pagkain ba iyon?" litong tanong nito. "Buko Juice, La. Uminom ako—este siya, uminom siya, marami. Di ba, Sir Juancho?" Binalingan niya pa si Sir Juancho na bahagyang pa ring nakataas ang kilay. "Yeah," tipid na sagot nito. Sinimangutan niya ito. Aba, parang napilitan pa itong sumagot.

“Akala mo ba matatakot ako kahit hanapin mo pa si Jiro?” Lumapit pa siya at malamig na nagsalita, “Huwag mong kalimutan, magkasama tayo sa bangkang ‘yan. Kapag lumubog ako, lulubog ka rin.” Biglang bumukas ang pinto sa likuran ni Juan. Mula roon ay lumabas ang isang batang lalaki, mga walong o siyam na taong gulang. May takot sa boses nito nang tawagin siya, “Papa…”

anito na may masayang tono at ekspresyon. May iba din pala siyang ekspresyon maliban sa pagiging moody. "What condition?"kumunot ang noo ko habang nagtatanong. "Wag mo na akong tawaging bata gaya ng ginawa ko kanina. Ang pinaka ayaw ko kase ay yung minamaliit ako." Maliit naman talaga siya eh!Geeze!! "Okay I promise."iniabot niya sakin as a deal.

”** Ngumiti si Little Six at mabilis na sumagot bago umalis, hindi nakalimutang bigyan si Juan ng tinging puno ng paghanga. 🍲 Gabi ng Pagkikita-kita Kinagabihan, naghanda ang ina ni Juan ng sandamakmak na masasarap na ulam — lahat ng paborito ng anak niya. Sa nakaraang limang taon, hindi na kailangan ni Juan kumain, pero ang amoy ng lutong-bahay ng kanyang ina ay hindi niya kayang tanggihan. Kumain sila habang nagkukuwentuhan tungkol sa mga pagbabagong nangyari sa loob ng limang taon.

Nang matapos niyang inumin ang gamot ay uminom ito sa isang basong tubig na nakapatong sa maliit kong lamesa. "Matulog ka na sa kama ko. Maglalatag na lang ako ng sapin sa lapag at doon na ako matutulog." banggit ko habang ipinapakitang maayos lang ako. Kumunot ang noo ni Juancho. "Malamig sa lapag. Tabi na tayong matulog dito sa kama mo." nakangiti niyang sabi. "Ha? Hindi yata maganda na--"

lumuluhang wika ni Sania sa kanilang dalawa ni Juancho. “Ayaw ko nang muling magkamali sa paghusga sa ating anak, Sania. Kung may dapat man na magpatunay kung totoo ba iyan o hindi, ay siya lamang, at wala nang iba pa. Hintayin na lang natin siyang bumalik, at nasa kanya na rin iyon kung magsasabi siya ng katotohanan o hindi. Ayaw ko lang na muling maulit ang maling panghuhusga natin sa ating anak, dahil napapagod na rin ako sa bawat hindi natin pagkakaintindihan. Nag-iisa lang siyang anak natin, Sania. At ayaw kong muling lumayo ang loob niya sa ‘tin. Gumawa na lang din tayo ng paraan para matuklasan natin ang katotohanan…” mahabang litanya ni Juancho habang nakatitig sa kawalan.

Nakita niya doon ang kapatid na si Juancho at kumakain na. "Hey! Sa ate mo yang brownies yung pancake na lang ang sayo," sabi ni Mael na nasa likuran na niya. "Ooops, sorry..." nakangiting sabi ni Juancho. Nakasuot na ito ng uniform nito. Third year collage na ito. Ipinaghila siya ng bangko ni Mael saka tumabi sa kanya. "Ang tatay at lola?" tanong niya sa kapatid.

"Nandiyan na pala si Jaja, baby. Salubungin natin siya?" Lumabas kami ng kuwarto ni Hale. Nakita ko si Juancho na kapapasok lang sa glass door, may malaking ngiti sa mukha habang tangan ang maraming shopping bags sa dalawang kamay. Puno iyon ng mga laruan. "Where's my baby boy? Oh! There he is!" Lumaki ang ngiti sa mga labi nito nang makita kaming lumabas ng kuwarto.