Novel & Cerita Living Life To The Fullest Meaning

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

"Bakit gising pa kayo, lo? Puro na naman kayo trabaho, bukas na 'yan." Simula nang maging coronel ay wala na itong inatupag kung hindi puro trabaho, kaya paminsan-minsan ay pinapagalitan ito ng asawa lalo na kapag nagpapalipas ito ng gutom. Hindi naman ito masaway-saway at ito na daw ang kaligayahan nito sa buhay. "Alam mo naman na ito lang ang pampaantok ko," at muli nitong ibinalik ang mga mata sa mga papeles na binabasa.

"Then you must love that person, you do? You will do everything, even na makasira image mo. But You should also choose to forget, We are human we have limitations, we have a short life to live so live a life to the fullest. But how will you do it if you will just accept the fact that even na ikamatay mo na yung rason yung sakit na naramdaman mo you will still choose to forgive." "I believe its not also for the peace of my mind, mas ma e-enjoy mo ang buhay kung matututo kang magpatawad. Just like now, I'm expecting you to choose forgive but im wrong. I saw some of your hell experiences here but you still choose to communicate to them, you forgive them. So, i wonder why you choose forget rathe

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

"Ang bawat araw ay isang bagong pagkakataon na magsimula muli at gawin ang pinakamahusay na maaari natin para sa isa’t isa." Sa kabila ng lahat ng pagsubok at hirap, nagpatuloy siya sa kanyang mga responsibilidad, ngunit laging may pag-alala sa halaga ng oras na ginugugol kasama ang kanyang mga mahal sa buhay. Natutunan niyang hindi lamang ang pagsusumikap para sa tagumpay ang mahalaga, kundi pati na rin ang pagbigay halaga sa bawat sandali na kasama ang pamilya, ang tunay na halaga ng buhay.

"Don't let these greedy people get into you. They will do everything para pahirapan ka. Don't give up easily, anak." I don't understand where these words are coming from. I don't understand any of it. "May pagkakataong susubukin ka, at minsan wala ka nang ibang maisip kundi tapusin ang hirap at kalungkutang 'yon; that it's okay for you to think that way, to leave everything behind. Akala mo matatapos lahat dahil doon. You have to live, Arielle. You have to live for the persons who are dear to you. Live for them. Live for yourself."

Handa naman na ako, pero hindi ko pa nagagawa ang gusto ko, marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa. Kaya in order to cherish every moment and to do everything, I need a motivation and that is my death. I believe that dying means having an inspiration, kasi when you are aware of your death, you wll have a courage to do everything you want. You only live once and you know that you may die anytime so you need to live your life to the fullest and be happy despite of the challenges, so that you will not regret anything when you die because you know you did all the best for yourself before closing your eyes. "Hanggang kailan ka pa mabubuhay?" He scoffed.

Kapag nangyari iyon, na may dumating na babae sa buhay nila na bibihag sa puso nila ay handa silang magbago at tumino. Hindi pa nila nararanasan ang ma-in love, ni hindi pa nga sila nagkaka-nobya. Ginagawa lang nila kung ano ang gusto nila. Ika nga nila, life is too short. That is why they live their lives to the fullest. Therefore, they do what makes them happy. Ang mahalaga ay wala silang tinatapakan na tao.

She married her work. Muling humapdi ang lalamunan niya sa sinabi nito. "I'm... I'm sorry, Ms. Elle. I know you've expected more to me than this." Ngumiti ito at hinawakan ang kamay niya. "I have expectations from you, alright. But that doesn't mean you have to live by it. We don't live our lives for pleasing others. We do the things we want to do because that's the only way we would live. Besides, life is too short to be unhappy. Do you understand?"

natatawang sabi ni Franz sa akin. “But you are good on fighting Mine and I saw you how good you are but sometimes hindi natin masasabi kung mananalo or matatalo tayo at swertehan na lang din kung mabubuhay pa tayo. Kaya dapat habang nabubuhay tayo let's live the life to the fullest at iparamdam natin sa mga mahal natin how greaful we are to have here in our life."