Live Our Lives To The Fullest の小説・ストーリー

Kuntento na ako sa tatlo kong asawa at sa aming mga anak kaya ayokong mangyari iyon. Takot na takot ako sa kaligayahan dahil maaari itong maging panandalian at pagkatapos ay mapapalitan ng kalungkutan. "Don't worry about it. Conflicts are a constant in our lives and cannot be avoided because that is how life works. The most important thing is to enjoy each and every moment. Live your life to the fullest. Adi, let's enjoy this holiday. It's already dawn. My brothers prepared our dinner." sabi ni Ahmed.

Sa gitna nang aming paglalakad, napadpad ako bigla sa isang realisasyon. Mahalin natin ang bawat taong nagbibigay ng atensiyon at pagmamahal rin sa atin. Let's cherish every single day that the almighty have given us. Buuin natin ang bawa araw na ito full of love, no hatred, dahil hindi naman natin hawak ang oras. We can't say baka last day na pala natin ang araw na ito to say 'i love you' to everyone we love. So, I love you.

-Accept the fact na wala na kayo at masaya na siya sa iba. Ouch. Nasaktan ako dun. Pero atleast alam ko na wala ako sa pantasya at nasa realidad ako ng buhay at dapat ko itong tanggapin. 2nd -Live your life to the fullest. You only live once. Maganda ka, matalino, sexy:), you deserve the best out of your life. Teka, parang kilala ko kung kanino nanggaling ang idea na yon. Napangiti ako.

Mamamatay siya sa lugar ng mga banyaga. WE ONLY live once sabi nila pero mali, we live everyday and we die once. So forgive while you still have the chance to forgived that person, hate less and love more while you still can. Life is so short to take things seriously. Be weird and do the things that makes you happy and contented.

Magsisimula ulit ako dahil sa bawat paglakbay ko sa buhay natuto na ako. Now this is gonna be fun and uplifting. I'll be bold and mighty forces will come at me with aid. In the past, whenever I had fallen short in almost any undertaking, it was seldom. Tomorrow never comes and the past never changes, that's why we should live in the moment like never before. Tumigil ang tricycle na bahagyang tumapat sa isang malaking kulay tanso na gate. Ang apleyido ng pamilya ay naka-ukit roon.

Pinagpag ko Ang hoddie ng jacket niyang puro snow na rin at pumasok na kami sa loob ng hotel. Sa buhay may mga pangyayaring hindi natin ginusto. May mga nangyayaring masak8 tangapin at susubok hindi lang sa ating pagkatao kundi pati na rin sa faith natin Kay Lord. Hindi man natin madalas na naunawaan kung bakit kailangan mangyari sa atin ang lahat ng yun at marami akong natutunan sa buhay. Magpakatatag araw-araw. Walang easy lang sa buhay kahit ang happiness kailangan nating paghirapan na makuha at tangapin na hindi lahat ng hangad natin sa mundo ay makukuha natin sa mabilis na paraan na gusto natin. Isa lang ang ating buhay kaya we need to make the best out of it. Hindi last option ang sumu

“For now, let’s just have fun. Life’s too short to stress over things we can’t control. Let’s live a little before dealing with all the drama.” Pinaikutan niya ako ng mga mata pero pumayag din naman siya.

Napansin ko na sobrang lungkot ni nanay at tatay kaya naman nilapitan ko sila. "Nay,tay wag naman kayong sobrang lungkot diyan!" Natatawang sabi ko na kahit ang totoo ay naiiyak ako. "Di naman diyan nag tatapos ang lahat diba? Kaya natin to! Babawi tayo!" Masiglang sabi ko. "Maxine ,anak oo nga hindi pa tayo dito nag tatapos pero, dito kami umaasa ng nanay mo na,mabigyan namin kayo ng magandang buhay."malungkot na saad ni tatay

“Tsk, I know you know what I meant.” Naupo ito sa katabing beach chair, inabot ang baso ng beer na ipinatong nito sa maliit na mesang gawa sa kahoy, at tinungga ang alak habang ang tingin ay hindi pa rin humihiwalay sa kaniya. Ilang sandali pa’y, “You should stop worrying and live your life to the fullest. Sabi mo nga, lumaki kang pinaliligiran ng mga mata ng buong pamilya mo. You were not able to enjoy your life and do everything you wanted. Ngayong may pagkakataon ka ay binibigyan mo naman ng restriction ang sarili mo?” “I’m fine with it, anyway. Tulad nga ng sabi ko, ayaw kong lalong ma-tosta ang balat ko.”

"Parang awa niyo na..." M-mali bang m-magpakasaya? Mali bang gawin ang lahat nang bagay? Alam ko naman na we only live once kaya habang buhay pa ako ay gagawin ko ang mga gusto kong gawin. Para atleast mamamatay akong masaya hindi ba? Mamamatay akong nagawa ko lahat ang gusto ko.