Longest Filipino Word Novels & Stories

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

Litaw pa rin ang dimples na umiling siya. “Luther?” “Nope.” “Louis?” Umiling siya. “Louie?” Hindi pa rin. “Lucifer?!” Umiling ulit siya at natatawa na dahil pagkangiwi ko. “Filipino ang name ko.” “Ang layo naman sa Lulu!” Sumabog ang halakhak niya. “No, I mean, it's a tagalog name.” Tagalog? Wala akong maisip na tagalog na Lu. Delulu? Lukring? Lugaw? Luga? Ew.

Pinilit niya lang na magmukhang galit sa harap nito. Callix nods his head quickly and said, "Gusto ko lang sabihin sa 'yo na hanggang ngayon ay mahal pa rin kita, Isabel. Mahal pa rin kita kahit isang buwan na tayong hiwalay. Bumalik ka ulit sa akin, please. I can't live without you in my life. Sa araw-araw na wala ka ay para bang impyerno. My life was incomplete. Ikaw lang talaga ang mahal ko at wala nang iba pa. Please give us a chance to be together again. Wala naman akong kasalanan sa 'yo, 'di ba? Wala naman akong kasalanan para makipaghiwalay ka sa akin, eh. Hindi naman kita niloko. No'ng tayo pa ngang dalawa ay kailanma'y hindi ako nagkaroon ng iba dahil ikaw lang talaga ang gusto kong

Wala na rin si Philip kaya hindi niya na magagawa ang gusto niyang mangyari dito. Kung sana nga lang pwede kong sabihin sa kaniya ang nangyari sa binata. TO BE CONTINUED xxxxx in Pacita's letter indicates scratched words in case magtaka kayo. :)

I don't how to react dahil piling ko anytime bigla ako tutumba dahil sa kaba at sayang nararamdaman ko. "Ayesha Santillan, will you mae me the happiest man in the world, will you marry me?" he said, full of love on his face. Hindi ko na napigilan ang luha na malayang dumaloy sa magkabila kong pisngi at parang bigla akong nawalan nang kakayahang magsalita habang nakatingin sa taong pinakamamahal ko kaya tumango na lang ako and saw happiness in his face followeed by a loud cheer from our families and friends.

Inosenteng sagot ni Junjun matapos ay inilapag ang bitbit na timba sa tabi ng mga lalagyan nila ng pinggan. Iyon na ang naging hudyat namin upang magsalita pero itong kasama ko ay basta nalang akong tinulak papasok kaya wala akong ibang naging choice kung hindi pangunahan na ang pagsasalita. “Magandang hapon po. Ako po si Coraline Pestano tapos ito po si Andrew Gomez, galing po kami ng Don Hermanno Thomas Science and Technology High School. Balak po sana naming I-feature si Junjun sa gagawin naming documentary.”

xercise naming dalawa. This is the feeling of being in-love, sa iba ay nakapandidiri pero kapag nagmamahal ka, mas nakadidiri ay mas nakaka-excite at mas masarap lalo na kung mahal na mahal mo ang kaniig mo. Inikot ako ni Barbs para mula sa likuran niya ako kunin.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

Halos tumulo na lang ang luha sa mga mata niya nang hindi namamalayan at napakuyom sa sariling kamao. "Bakit ako? bakit ako pa ang napili mong magparaya para sa kanila? ang tangging nais ko lang naman ay ang maging malaya at gawin ang mga bagay na hindi ko pa kailanman nararanasan. Pero bakit ako? bakit ako pa ang kailangang maghinagpis at malungkot hanggang sa huli? hindi pa ako handang mamatay, sapagkat marami pa akong mga bagay na hindi nagagawa sa aking buhay. Pero mukhang ito na rin ang aking katapusan, kaya patawad aking ina kung hindi ko na sila magagawang protektahan pa." Bulong nito sa kaniyang isipan at sa huling pagkakataon ay ibinagsak niya ang sarili sa pinakatuktok ng gusali.

gulat na gulat o hindi makapaniwala. Alin man sa dalawa ay talaga hindi kayang ilarawan ang klase ng emosyong rumehistro sa mukha ng Mama Cecille niya. “S-Sa P-Palawan? Nagkita kayo sa Palawan?” Luhaang sinalubong ni Lana paningin ng tiyahin. “P-Patawarin mo ako Mama,” aniyang muling napahagulhol saka nanghihinang isinubsob ang mukha sa sariling mga palad.