Lost In Reverie Novels & Stories

Pakiramdam ko noon ay bigla na lang akong hinulugan ng tulong ng langit kahit hindi ko pa hinihingi. "Magtanong-tanong ka na lang diyan. Hay nako Garette diba lagi kong sinasabi na parati mong isasama si magtanong at hindi si magtanga?" ani noong boses sa kabilang linya ng telepono habang patuloy pa ring nakamasid ang mata ko sa direksyon noong Armani ba yun? Basta si raisins. "Huy? Nandyan ka pa ba? ...Garette?"

TANONg niya sa mga ito at daretsong lumapit sakanila magagalit pero masaya naman. Ako naman sumunod lang sakaniya tumingen ako sa mga kaibigan ni Adam, Without my knowing, the devil is here at nagkasukatan kami Ng tingen his beautiful Amber eyes like mine,bumuntong hininga ako, dahil silang lahat nakatingen narin sakin, Sympre hindi ako mag papatalo.

sunod-sunod kong sabi at nagmamadaling kinuha ang bag at laptop ko. "And, who the hell are you? Isa ka rin ba sa mga babaeng nanlalandi kay Luther?" Ako naman ang binalingan niyong babae. Masama ang tingin nito sa akin na para bang may ginawa ako sa kan'yang masama. Matamis akong ngumiti sa kan'ya. "I'm Dionne Sy, Miss," pagpapakilala ko. "Mr Dela Merced hired me as an interior designer," dagdag ko pa.

C. Marahil, nakatadhana na nga na magtagpo ang aming landas. Pinulot ko ang libro at umupo sa gilid ng kama kung saan siya nakahiga. Makintab ang itim na kulay nito at ang gintong guhit sa mga letra ay natanglawan ng liwanag ng ilaw. I don’t know if it’s just me or something but I can feel the weight that the book has. It’s a lonely feeling and the man lying beside me—not knowing where he is, chilled and got me panicking; hurtling around the little dark room of Outcast at 2 am in the morning. I felt nervous with the man who got lost in the middle of the City of Dublin.

Isang tanawin na kailan man ay tatak at tatak sa puso ng bawat tao. Hinintay kong magtago ang araw sa ilalim ng karagatan. Napayakap ako sa aking sarili ng maramdaman ang malamig na hangin. Mabuti na lang talaga at nakapagpalit na ako ng damit. Mas lalo akong lumamit doon at umupo.

I drove my car to the bar and get wasted there till I drop. May lumalapit sa akin na mga babae pero tinataboy ko lang sila. Ayaw ko ng magkasala pa sa kanya kahit hindi niya nakikita. Tumayo na ako ng makaramdam ng kaunting hilo at nag drive pauwi sa aking condo. When I arrive I just drop my body onto the bed. Eyes on ceiling looking at nothing. Tumagilid ako at kihuha ang picture niya at tinitigan ko ito. I stare at her until I feel myself crying again. I really missed here. I hug her picture and cried. I cried until I fall asleep. There I see here, she looks happy but I can't touch her.

My awareness flew back at Reverie when I heard her scream in surprise. Sinundan namin kung saan siya nakatingin. I saw Trevor coming our way at kaya gano'n ka-exaggerated ang reaksyon ni Rev because for a record ay may kasama si Trevor na unfamiliar na babae. Bringing women isn't Trevor's thing. If he wants to blow his horniness off ay naghahanap lang siya ng babae sa paligid. Bukod kasi kay Celine ay ngayon lang ito nagsama ng babae sa ganitong pagtitipon.

I drew a wide smile after. I busied myself by reading books and browsing my social media accounts. I also took that opportunity to check Clyde's account. He didn't have a profile picture when I found it. His F******k was even locked. That's how private he is. I couldn't even add him. I put my phone on the bed side table. I took a quick bath and prepared myself. I decided to wear my dress and settled for my Saint Laurent's Tribute Nu Pieds Slides. It didn't take an hour for me to get ready.

Hindi ko pa kakayanin. Nitong mga huling araw ay mas lalong hindi ko nakikita ang Hari. Kahit ang tatlo ay madalang na rin. At nang sumapit ang gabi ay hindi ko sinasadyang marinig ko si Harrion sa pasilyo na may kausap. Sinundan ko siya nang mapansin kong hindi niya kasama ang Hari at parang galing siya sa pasilyong ngayon ko lang nakita. Tila malalim din ang kanyang iniisip.

Halos napatigil ang mundo ko ng mapatitig ito sa akin, ilang beses na paglunok ang ginawa ko dahil hindi ako makapaniwala na nasa harapan ko siya ngayon. “Long time no see Ms. Perez.” malamig na saad nito sa akin. Hindi ako agad nakapagsalita dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya, pero naalala ko na kailangan ito ng Montreal kung saan ako nagtatrabaho kaya hindi pwedeng hindi ko siya mapapayag.