Novel & Cerita The Lost Recipe

sabi ko. "I'm just so happy that finally, I found my light again." he said with sincerity. " I'm so lost when you left me Z, I'm living in darkness since you left me. I lost my spark, I lost my light because you take them away with you." He was about to cry again but I'm quick to give him a soft kiss in his lips which made his friends gasps in unison.

He was like a lost baby, para bang hindi niya alam kung nasaan siya kaya naman oras na para gisingin siya. Hinanaan ko muna ang apoy ng stove. Kasalukuyan kasi akong nagluluto sa kusina. Hindi niya ako napansin dahil halatang lutang pa siya at nakalimutan niya atang nasa bahay ko siya. Lumapit ako sa kaniya. Kinuwit siya. "Namiss mo na mansiyon mo? Pa-annul na tayo tapos alis ka na" ngumiti ako ng tipid.

“Ah ganoon po ba, buti na lang pala manong hindi kayo nagalit sa amin. Oo nga pala, ang pakay talaga namin kaya kami nagpunta rito ay para bumili ng Grimoire. Balita kasi namin marami raw kaming pwedeng matutunan na salamangka sa mga libro na ‘yon.” Pagkasabi ko nito, itinuro niya sa amin ang isang nakahiwalay na istante. May takip ito na gawa sa salamin. “Ako nga pala si Jun. Ito ‘yong mga Grimoire na ibinebenta ko. Madaming salamangkang pwede niyong mapag-aralan sa mga Grimoire na ‘yan, pero nagkakahalaga ‘yan ng malaking salapi.”

ani Erik na bakas sa mukha na nahihirapan na sa kanyang sitwasyon. “Mabuti pa siguro tapusin muna natin ang pagkain nang makapagpahinga ka. Ako na muna ang magtatago nitong diary at susubukan kong kilalanin si Larry Evangelista,” mungkahi ni Leslie. ***

ELENA POV Nanlamig ang mga kamay ko habang nakatitig kay Mr. Aris. Ang recipe book? Iyon ang lumang notebook na binigay ni Victoria sa akin noong nagsisimula pa lang akong magtrabaho sa kanya. Sabi niya, nandoon daw ang mga sikreto ng paborito niyang luto, pero sa totoo lang, hindi ko naman masyadong binubuklat dahil puro sulat-kamay na mahirap basahin. Nakatambak lang iyon sa isang shelf sa kusina, kasama ng mga baking powder at lumang garapon.

SAHARA's Marahas ang naging pagsara ko sa diary ni Aztec. Nakakainis! Kakagaling ko lang sa coffee shop kung saan nakakuha ako ng trabaho nang mapagdisisyunan kong ipagpatuloy ang pagbabasa sa diary ni Aztec pero nabwesit lang ako. From the looks of it ay may lovelife na pala siya! Grabe lang! I can perfectly understand that I am jealous! I am envious of the girl in the terrace na sinasabi ni Aztec. Hindi ko namalayan na umiiyak na pala ako.

Hindi niya akalain na ganito kahanga talaga si Harvey. Natigilan din si Ellen. “Harvey! Alam mo ba talaga ang pagkain na ito?" Natural niyang tanong matapos siyang sundan. "Syempre hindi." Lumingon si Harvey na may ngiti sa labi. "Nabasa ko lang ang recipe sa kilalang website ng Empire tungkol sa pagkain." Huminto si Ellen sa kanyang mga yapak matapos marinig ang mga salita ni Harvey. Bakas sa mukha niya ang kabiguan.

Pero binigyan ko lang siya ng alalahanin ng masunog ang niluto kong ulam. Ganoon din sa bigas kapag nagsasaing, tinuruan naman ako ng ilang beses na. Pero hindi ko talaga makuha kahit ano'ng turo sa'kin. Kaya mula noon, hindi na nila ako pinapalapit sa kusina kung hindi rin lang kakain na lang. Matapos kumulo ang tubig nilagay ko na ang noodles. Naglagay na rin ako ng isang itlog, mabuti na lang at nagsaing si ate Apple ng kanin kanina bago umalis.

“Kayong dalawa ay isang magandang magkapareha, pero siguro ito ay dahil pareho kayong bata pa, kaya mas madali na mangyari ang hindi pagkakaintindihan. Naalala ko kayo ni Ms. Jones ay nagkaroon ng malaking away isang gabi. Nasa baba ako at hindi naglakas ng loob na umakyat, pero pareho niyang pinirmahan ang divorce papers kinabukasan. Si Ms. Jones ay… halatang malungkot. Ay, oo nga pala.” Mabilis na inabot ni Aunty Linda ang booklet sa kamay niya. “Ito ang recipe book na binigay sa akin ni Ms. Jones noong araw na umalis siya. Sinulat niya ito mismo. Naglalaman ito ng iyong paboritong home-cooked na mga putahe. Sabi niya na hindi maganda ang sikmura mo at natakot na magiging mapili ka sa pagk

Madamdaming paliwanag ni Raphael. Napakurap-kurap naman si Fyrah subalit may isang bahagi ng isipan niya ang nagsasabing huwag niyang inumin ang mga gamot na iyon. Napalunok si Fyrah, naalala niya ang sinabi ng Doktor na pinsan ni Cameron na natuklasan nilang pinapainom siya ng mga gamot na pampalimot sa mga ala-ala ng nakaraan o kasalukuyan. Kaya binigyan siya ng revised na gamot, iyong pampa-alala sa mga nalimutang kaganapan sa buhay ng isang tao. Sayang at hindi niya nadala pero tandang-tanda niya ang pangalan ng mga gamot na iyon. "Gusto ko ng cake bago ko inumin ang mga gamot." Sabi no Fyrah kay Raphael naalala niyang humihingi siya ng cake o chocolate bago siya mag- take ng gamot.